زنان ملی

زندانیان ملی و دیگر زندانیان سیاسی را آزاد کنید

2009-08-18T12:09:00.000-07:00

Women still in Iranian prisons; as the result of the protests in the aftermath of the June 12th Presidential Election

2009-08-15T07:44:00.000-07:00

1. Atefeh Nabavi (arrested on 16 June)
2. Bahareh Dowaloo (Human Rights activist,arrested on 8 July)
3. Bahareh Hosseini (student at Bualisina University in Hamedan)
4. Bahareh Shahidi(Babol,arrested on 17 June)
5. Elaheh Imanian (student was arrested during the attack to the Tehran University dormitories at midnight on June 14)
6. Ezat Torbati (student was arrested during the attack to the Tehran University Dormitories midnight on June 14)
7. Fariba Vatankhah (27 years old,Tehran arrested on 9 July)
8. Farnaz Mo'ayerian (22-year-old)
9. Fateme Ziaii Atefeh Nabavi
10. Haleh Sahabi (54 yeasr old , Women’s activist, arrested on 05.08.2009)
11. Hengameh Shahidi (journalist ,member of Tehran branch national trust ,arrested on 29 June)
12. Jamileh Salar (Amol, 17 June)
13. Laya Farzadi (in Tabriz)
14. Layla Asfari (student at Zanjan Uni .,arrested on 16 June)
15. Leila Soleimani (arrested on 15 June)
16. Mahsa Amrabadi (journalist and blogger in Tehran arrested 14 June)
17. Malihe Dadkhah (Mohammad Ali's daughter ,8 Juky)
18. Marjan Abdolahian (photographer , arrested date :unknown)
19. Marjan Fayazi (student at Mazandaran University arrested June 22)
20. Maryam Ameri ( member of Karroubi-s Campaign)
21. Maryam Khazayee ( children's rights activist)
22. Maryam Zolfaghar
23. Marziyeh Bagheri (24 years old, arrested 9 July)
24. Mehdieh Hejazi (28 years old, arrested on 09.07.2009, currently in Evin prison)
25. Ms. Azmoudeh
26. Ms. Babakhani
27. Ms. Sabeti (member of freedom movement of Iran-Tabriz)
28. Nahid Siahvand (student at Bualisina University in Hamedan)
29. Nasrin Kargar (Kermanshah)
30. Nastaran Khodarahimi (student at Bualisina University in Hamedan)
31. Nazi Kalantari (27 years ,Tehran ,arrested on 8 July)
32. Rojin Yeganeh (Kermanshah)
33. Roshanak Siasi
34. Saiede Kordinejad (graduate student in Economics)
35. Sara Mahboubi
36. Sara Memaran (29 years old , 20 June)
37. Shahin Fathi (Unknown ) ?
38. Shahin Nasirinia (arrested on 20.06. 2009, currently in Evin prison)
39. Shahin Nourbakhsh( member of the Iran Participation Front) ?
40. Sheela Najafi (leftist activist,poet and expelled student ,Amol city )
41. Shiva Nazarahari (a member of the Reporters of Human Rights Committee and a journalist arrested 13 June)
42. Sima Didar (Blogger and activist)
43. Sima Nasrati(blogger)
44. Sogand Alikhah ( student at Mazandaran University arrested June 22)
45. Somayeh Tajdar(26 years old Tehran arrested on 9 July)
46. Somayeh Tohidlou (student was arrested during the attack to the Tehran University Dormitories at midnight on June 14)
47. Sousan Ale Agha Nasser (student, arrested on 09.07.2009, currently in Evin prison)
48. Zahra Nozari (Pouya Maqsoud Beigi 's mother who was arrested due to mourning for his son )
49. Zahra Tohidi (an expelled graduate student arrested June 17)
50. Zhila Baniyaghoub( journalist and editor in charge of the Iranian Women’s Center website arrested 20 June)
51. Zohreh Aqajari (member of Islamic Iran Participation Front )
52. Zoya Hassani

Also:

Clotilde Reiss (French journalist and graduate student at the eminent Lille Political Sciences Institute June 2009)

Missing

Mahnaz Enayati (unheard of since 20 June )

http://hambastegizanan.blogspot.com

آخرین اخبار از زندانیانی که مورد تجاوز قرار گرفته اند

2009-08-12T10:08:00.000-07:00

امروز عصرچند تن از نمایندگان مجلس از جمله بروجردی به اوین رفتند و برای بار دوم با زندانیان دیدار کردند اما برای بار دوم نیزحرف های بازداشت شدگان اخیر منعکس نشد و در خبر 20 و 30 هم که گزارش این دیدار منعکس شد صحبت های هیچ کدام از آنها منعکس نگردید. بسیاری از آنهایی که با نمایندگان مصاحبه کرده اند از جمله افرادی بودند که تایید کننده نامه کروبی بودند و همه بلاهایی که بر سرشان آمده را در مقابل نمایندگان با شجاعت گفته و آنها هم یادداشت کرده اند. این افراد روحیه بسیار خرابی دارند ، شب ها کابوس می بینند و الان هم به دلیل آنکه گفته اند که چه برسرشان آمده و هنوز در بازداشت هستند ، وضعیت شان متزلزل است

زندانیان ملی و دیگر زندانیان سیاسی را آزاد کنید

2009-08-11T06:45:00.001-07:00

كيانوش در نبرد با اژدهای استبداد

2009-08-06T09:50:00.001-07:00

نقاشی كه كيانوش آسا در دوران كودكی كشيده بود

موج سبز آزادی : مراسم چهلم شهید کیانوش آسا، دانشجوی کرمانشاهی که در جریان اعتراضات پس از انتخابات توسط ماموران دولت کودتا به قتل رسید، عصر روز پنجشنبه در کرمانشاه برگزار شد.

در آنجا برادر دیگر کیانوش سخنرانی پر شوری در مدح ایل و تبار برادرش و توانایی های او و ستایش ازمقام شهدای جنبش سبز و بزرگان دیگر آزادی ایران با نام بردن از " حضرت مصدق" انجام داد و در آخر شعری با این مضمون قرائت کرد

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد ؟

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم

چه خواهد ساخت ؟

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد .

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یک ریز و پی در پی ،

دم گرم خوشش را بر گلویم سخت بفشارد ،

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد .

بدین سان بشکند در من ،

سکوت مرگبارم را

sari demonstration on 14 Mordad / تظاهرات مردم ساری

2009-08-06T03:35:00.001-07:00

امرداد 14 - یاد آور روز غرور آفرین پیروزی انقلاب مشروطیت/جبهه ملی ایران

2009-08-04T04:20:00.000-07:00

در زمانیکه که نظام های استبدادی خودکامه حاکم بر اکثر جوامع بشری بودند و ارزش های انسانی برای حاکمان معنا و مفهومی نداشت و در فرایند جنگ ها سرنوشت سکنه کشور مغلوب غالبا در کشتارجمعی ،یا اسارت جمعی و بردگی خلاصه می شد ، مدیران و مدبران سرزمین ایرانی ما بنیانگذار نظم و نسقی جدید مبتنی بر همزیستی اجتماعی– فرهنگی ، تساهل و سازگاری نژادی و آزادی مذهبی بودند. آئینی که در حدود یک هزار سال دوام داشت. اما پس از آنکه جامعه ایران در فراز و نشیب های سیاسی و اجتماعی در معرض تهاجم های پی در پی اقوام بادیه نشین و عشیره نشین قرار گرفت و مقهور نظام های استبدادی گردید ، با مبانی دو فرهنگ متفاوت و ستیزه جو روبرو گردید : یکی مبتنی بر فرهنگ تک - بعدی و خودکفا و متعارض با فرهنگ چند بعدی ایرانی و نفی کننده و عقیم کننده ارزش های متفاوت آن ، دیگری مبتنی بر فرهنگی نهیلیستی ( نیست گرایی ) که با مفاهیم همزیستی و همکاری بیگانه بوده و امنیت واقعی خود را در نابودی مخالفین جستجو می کرد .گو اینکه در گذر زمان اندیشمندان ایرانی به ویژه دیوانسالاران موفق شدند تا حدودی مهاجمان را به ارزش های اجتماعی و سیاسی خود فرهیخته سازند ، ولی از سوی دیگر جامعه ایرانی وارث آئین ها و قوانین شوم و غیر انسانی حکام مهاجم از لحاظ مدیریت و اداره جامعه گردید . بطوریکه رویه و تصمیمات خودسرانه آنان به ویژه در امور کیفری مانند قتل عام ، شکنجه ، مکحول نمودن بینایی ، قطع و جرح اعضای بدن و غیره اثرات خاص خود را در رویه و روش استبدادی حکام بعدی به ارث گذاشت .

تاسف بارترآنکه از آغاز قرن نوزدهم که ایران عملا در طیف دیپلماسی ، سیاسی و اقتصادی غرب و مظاهراستثماری آن قرار گرفت ، حکام وقت به سبب اتصاف به سرشتی ژانوسی استبدادی و استعمار پذیری ، بیش از پیش در ایفای وظایف و مسئولیت های ملی و تاریخی خود ناتوان و آسیب پذیر شدند . چنانکه در طول یکصد و سی سال حکومت استبدادی آنها ، ناتوانی آنان در عرصه های گوناگون نه تنها منجر به از دست رفتن سرزمین هایی در شمال ارس و اترک ، مشرق و جنوب شرقی و شمال غربی شد ، بلکه در نیمه دوم قرن مزبور مجبور به پذیرش معاهدات تجاری مخرب اقتصاد داخلی و واگذاری امتیازات مشابه و رقابتی به دو قدرت استعماری زمان یعنی انگلستان و روسیه شدند.

مجموعه این ناکامی ها و نافرجامی ها در عرصه های اقتصادی ، سیاسی ، نظامی و اجتماعی موجب گردید که نواندیشان ، آزاد اندیشان ، آگاهان و فعالان سیاسی برای برون رفت از نظام استبدادی و استعمار زده وقت ، تغییر وضع موجود و استقرار قانون را به معنای روز خود تبلیغ و تجویز نمایند . روندی که زمینه ساز جنبش مردم ایران برای نیل به آزادی و عدالت خواهی گردید که فرآیند آن انقلاب مشروطیت و پیروزی آن شد . بی شک این رویداد در زمانی که در دو قاره آسیا و آفریقا فقط شش کشور ظاهرا مستقل ( ژاپن ، چین ، ایران ، عثمانی ، حبشه ، لیبریا ) وجود داشت ، از اهمیت خاصی برخوردار بوده واحتمالا بنحوی در انقلاب 1908 ترک های جوان و انقلاب مشروطه 1911 چین موثر بوده است .

با اینکه دولت مشروطه تنها پس از یک سال با مشکلات ، محدودیت ها و تحمیلات قدرت های استعماری از جمله عهدنامه 1907 ( ناظر به تقسیم ایران به دو منطقه تحت نفوذ ) ، استبداد صغیر ، دوران فترت و بالاخره اشغال ایران در جنگ بین الملل اول مواجه گردید، ولی نمایندگان منتخب ملت ایران تا مجلس چهارم در حفظ و دفاع از منافع و مصالح جامعه ایران صادقانه کوشا بودند .

دریغا که پس از اتمام جنگ بین الملل اول اگر چه نظم نوین جهانی در محدوده میثاق جامعه ملل به ویژه اصل آزادی تعیین سرنوشت مردم از یکسو و بروز انقلاب اکتبر روسیه از سوی دیگر به ویژه پس از نا فرجامی و ناکامی وقوع انقلاب کارگری در اروپا و چرخش از استراتژی انقلابی به استراتژی دفاعی و درون گرا بعد از 1919 ، که فضا را برای رشد و تحقق ارزش های مشروطیت فراهم نموده بود ولی جامعه ایران با کودتای استبدادی 1921 و استقرار مجدد حکومت استبدادی مواجه گردید . گواینکه در دوره بیست ساله نظام استبدادی اقداماتی در زمینه نوسازی جامعه انجام گرفت ولی نظام مشروطیت عملا تعطیل و آزادی مورد نظر ملت در محاق نظام استبدادی وقت قرار گرفت .اگرچه در طول جنگ بین الملل دوم و بعد از آن در مقاطعی به ویژه دوران سه ساله نهضت ملی کردن نفت ، جامعه ایران از برخی اصول و مضامین آزادی از جمله آزادی بیان ، قلم ، مطبوعات ، احزاب ، تجمعات ، و نقش فعال قوه مقننه بهره مند گردید اما نهضت ملی شدن صنعت نفت با تمام اثرات فراگیر داخلی و خارجی آن مقهور کودتای ننگین 28 مرداد گردید و بار دیگر استبداد در کسوت مشروطیت به حیات خود ادامه داد .

دریغ و درد آنکه در زمانیکه ارزش های جهان شمول بشری مندرج در منشور ملل متحد ، اعلامیه جهانی حقوق بشر ، میثاق حقوق مدنی و سیاسی و میثاق حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی سر لوحه قوانین اساسی بسیاری ازکشورها قرار گرفته بود و در پرتو جنبش های استقلال طلبانه و آزادیخواهانه تعداد کشورهای مستقل آسیایی و آفریقایی از شش کشور به بیش از یک صد کشور افزایش پیدا کرده بود و مردم ایران که از فرایند مشروطیت استبداد زده به رنج و درد آمده بودند برآن شده بودند که در پرتو جنبش همگانی 1357 نظم نوینی را بر اساس آزادی ، مردم سالاری و حکومت قانون بنا نمایند ، ولی غافل از اینکه این انتظارات دولت مستعجلی بیش نبود واز درون و لابه لای حوادث پیش آمده چون گروگان گیری ، جنگ تحمیلی هشت ساله و غیره استبداد مذهبی با تمام ویژگی هایش در مقام چالشگری نسبت به حقوق بشر و آزادی های اساسی برآمد. جویندگان مردم سالاری و حکومت قانون یا به حاشیه رانده شدند و یا در زندان ها جای گرفتند و برخی نیز مجبور به جلای وطن گردیدند و اسف بارتر اینکه اصلاح طلبان و طالبان تغییرات مسالمت آمیز برخاسته از دورن همین نظام مذهبی نیز بتدریج سرنوشتی مشابه غیر خودی های اعلام شده پیدا نمودند .مردم ایران با صد سال تجربه پای صندوق رفتن حضور در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری را امری ضروری برای رفع نا بسامانی ها و نارسائی های موجود در امور داخلی و خارجی و پایان دادن به ادامه وضع موجود تشخیص دادند و به این امید که با شرکت درانتخابات به این مقصود مهم دست می یابند در آن شرکت نمودند.

غافل از اینکه فرآیند انتخابات مورد بحث از قبل بنفع نامزد مورد نظر نظام که شکستش قطعی بنظر می رسید تنظیم و مهندسی شده بود و به طرزی ناشیانه ، عجولانه و نابخردانه پیروزی کاندیدای نظام حاکم اعلام شد . وقتی حکومت انحصار طلب و تمامیت خواه با اعتراض آرام ، مسالمت آمیز ، قانونمند و متمدنانه میلیونی مردم روبرو می گردد به اقتضای طبیعت استبدادی اش در مقام سرکوبی معترضان قانونمند برآمده به ضرب و شتم ، زندان ، شکنجه و کشتار آنان دست می یازد . اقداماتی که نه تنها انزجار داخلی بلکه اعتراض و انتقاد جهانی را در پی داشته است .

شگفت آنکه در آستانه روز 14 امرداد که یاد آور روز غرور آفرین پیروزی انقلاب مشروطیت و فداکاری های شهدای راه آزادی و عدالت است ، مردم ایران پس از گذشت یک صد سال از این وریداد هنوز برای تحقق الفبای اولیه آزادی و دموکراسی با نظام استبدادی مذهبی روزدر مبارزه هستند. آنهم در شرایطی که خواست ها ، درخواست ها ، و استدلال های مسالمت آمیز و قانونمند آنها با واکنش های خشونت آمیز مواجه می شود . اسف بارتر اینکه درآستانه روز 14 امرداد که یاد آور پیام آزادی و آزادگی پدران آنهاست و ظاهرا می بایست با شادمانی و شادی برگزار گردد ، مردم ایران باید شاهد مراسم تحلیف فردی باشند که منصوب فرایند شمارش مخدوش آرای انتخابات و احراز کننده غیر مشروع مقام ریاست جمهوری است و بدین ترتیب جو ارعاب ، اخافه ، خشونت و کشتار جاری با این رویداد نامیمون رقم زده می شود . غافل از اینکه مردم ایران با الهام و پیام برگرفته از ندای آزادی و عدالت خواهی پدران خود در یک صد سال گذشته و با اعتقاد و پای بندی به ارزش های جهانشمول حقوق بشر و آزادیهای اساسی و تعهدات بین المللی ناشی از آن ، قویا در راه تحقق آزادی و مردم سالاری کوشا بوده و برآن هستند که جنبش آزادیخواهی را به سر منزل مقصود یعنی استقرار دموکراسی و حقوق بشر و حکومت قانون برسانند .

جبهه ملی ایران ضمن تاکید به همبستگی هر چه بیشتر صفوف کنشگران آزادی و مردم سالاری آنها را به ادامه اعتراضات آرام و مسالمت آمیز برای پایان دادن به وضع خفقان آور موجود و مظاهرغیرانسانی آن فرا می خواند و بر این باور است که رودهای کوچک و متفرق مقاومت و مبارزه مردم سرانجام چون سیل به دریای خروشان آزادی می پیوندند.

تهران - جبهه ملی ایران

10/5/88

بیانیه بیش از 800 نفر از فعالان جنبش زنان: فرزندان جنبش زنان را آزاد کنید

2009-07-30T02:49:00.000-07:00

تغییر برای برابری : این بیانیه را جمعی ازفعالان جنبش زنان برای آزادی فعالان این جنبش نوشته اند. این دومین بیانیه ای است که در پی رخدادهای اخیرو بازداشت گسترده مردم و فعالان مدنی و سیاسی از سوی فعالان جنبش زنان صادر می شود. در بیانیه نخست حدود 600 تن از فعالان جنبش زنان از مسولان خواسته بودند:" به سرکوب زنان و مردان ايران پايان دهيد/ کليه بازداشت شدگان را آزاد کنيد"

در این بیانیه خواستار آزادی فرزندان جنبش زنان و مدافعان این جنبش شده اند، شادی صدر، یکی از بازداشت شدگان جنبش زنان که در این بیانیه برای آزادی وی امضا شده است، قبل از انتشار این بیاینه آزاد شد :

فرزندان جنبش زنان را آزاد کنید

کشور ما روزهای سختی را از سر می گذراند؛ روزهای پر تنش، پر التهاب و پر خشونت. فعالان جنبش زنان همواره در طول سالها تلاش برای تغییر وضعیت زنان، که مقدمه هر تغییر مثبتی در جامعه است، ثابت کرده اند که روشهایی چالشگر اما صلح آمیز و بی خشونت را برگزیده اند.

اما امروز گویا روز دیگری است؛ آنان را که سخن از صلح و آرامش و برابری زده اند به جرم آشوب به بند می کشند. کسانی را که با سکوت ، سخن گفته اند دهان می درند و آنان را که در جستجوی عدالت چشم جرخانده اند، نگاه می کشند.

مردم، به خیابان نگاه کنید، این همان خیابانی است که در تمام این سالها فعالان اجتماعی، بویژه فعالان جنبش زنان در آن حقوق از دست رفته خود را با زبان سکوت و در کمال آرامش و مدنیت طلب کرده اند. این همان خیابانی است که آنها کوچه به کوچه و امضا به امضا در آن از "حق" سخن گفته اند. این همان خیابانی است که در آن از زبان "سنگ" گلایه کرده اند. امروز ما تجربه های پیشین را در گستره ای به وسعت ایرانمان بازمی خوانیم.

فعالان جنبش زنان از روزهای نخست اعتراضهای مدنی مردمی به روند نتایج انتخابات، در کنار مردم و همصدا با آنها از حق خود سخن گفته اند. آنها در دل رودخانه هایی که در خیابانها به حرکت در می آمد حضور داشتند. هم در قلب خیابانها بودند و هم مثل همه خشونتها قربانی ردیف نخست ! آنها همصدا با مادر ندا ضجه زدند . هم آوا با مادر سهراب فریاد کشیدند و هم نوا با همه مادران عزادار سیاهپوش ، مشت گره کردند. جنبش زنان ایران ، در این روزها صفآرایی مستقل از مردم نداشت. زیرا جز این نیست که آنها همواره سخن از زبان مردم گفته اند و امروز مردمند که سخن از زبان آنها می گویند.

اینک، ما جمعی از فعالان جنبش زنان ایران این روزها مثل همه مردمی که فرزندانشان را در بند می بینند، برای آزادی آنها فریاد دادخواهی سر می دهیم . ما مثل همه کسانی که آزادی را حق و شان همه مردم می دانند، نام فرزندان جنبش زنان راکه خود منادی حق بوده اند، فریاد می کنیم : فرزندان ما را آزاد کنید؛ "ژیلا بنی یعقوب و بهمن احمدی امویی، شادی صدر، شیوا نظرآهاری،کاوه مظفری، مهسا امرآبادی، هنگامه شهیدی و سمیه توحیدلو" را آزاد کنید!

مدافعان جنبش زنان، وکلا و روزنامه نگاران دربند "عبدالفتاح سلطانی، محمدعلی دادخواه، عبدالرضا تاجیک، کیوان صمیمی و مسعود باستانی" را آزاد کنید!

ما، خواهران، مادران و دوستان آنها، از سلامتی و حفظ جانشان نگرانیم. زیرا تجربه سهرابها را در خاطره داریم.

از قوه قضائیه ایران که رسما مسوول نگهداری از زندانیان است و از هر مقام مسوولی که ایشان را در بند کرده است، می خواهیم آنها را بدون قید و شرط و در کمال سلامت و امنیت آزاد کند.

بدون شک این همه خواسته ما نیست. ما همدرد با همه داغداران این روزها خواسته های فراوان داریم که در جای خود خواهیم گفت. اما در گام نخست، فرزندان جنبش زنان را به دامان خانواده هایشان بازگردانید. نگذارید خشونت پراکنی بیش از این منتشر شود که شومی آن دامان همگان را خواهد گرفت که هیچ کس در این میان رویین تن نیست.

آتنا تارخ , آتیه یوسفی , آذر حدادی , آذر عفیف , آذر فخر , آذر معصومی , آرام دیل مقانی , آرتمیس حبیبی آزاد , آرزو آزادی , آرزو فاضل , آرش آهنگر قشقایی , آرش احمدی نسب , آرش حافظی , آرش رحیده , آرش نصیری اقبالی , آرمان ایرانی , آرمان خوزنی , آرمان دماوندي , آریانا نوبهار , آزاد مرایان , آزاده بلبل امیری , آزاده خسروشاهی , آزاده فرامرزیها , آزاده نصر , آزاده نوری نژاد , آزاده کیان , آزادی سعیدی , آزیتا رضوان , آسیه امینی , آمنه شیرافکن , آمنه نصر رمزی , آناهیتا ابراهیمی , آناهیتا پوینده , آناهید آباد , آهو رهاییی , آیدا سعادت , آیدا کروفلی , آیدین سالک , آینا قطبی یعقوبی , آینده آزاد , ابراهیم شداریان , ابوطالب قنبری , احترام شادفر , احسان نجف زاده , احمد احمدیان , احمد افقهی , احمد بیگلو , احمد بیگلو, احمد رسولی , احمد فاتحي , احمد نسیمی , اسدالله منتظری , اسماعیل زرگریان , اشرف چیتگرزاده , اشرف هاشمی , اعظم پیله ور , اعظم خاتم , افروز ناصرشریف , افسانه گودرزی , افسر موسوی , الناز انصاری , الناز محمدی , الهام شيخ زاده , الهام قیطانچی , الهام هاتف , الهه امانی , الهه شریف پور (هیکس) , الهه مهولاتي , الهه کولائی , الکا هدایت , الی ایرانی , الی کاشی , الیکا هدایت , ام البنین اشرفی , امجد امجدی , امير صلواتي فعال سياسي , امين ضرغام , امیر آذر , امیر جواهری لنگرودی , امیر حسین بهادری , امیر حسین فتوحی , امیر حسین گنج بخش , امیر خالقی , امیر رشیدی , امیر سرپولکی , امیر فرشاد ابراهیمی , امیر مقصودی , امیر کاسمی , امیر یعقوبعلی , امین علم الهدی , امین ملک محمدی , انوش , انوشیروان خان , ايرج اورجی , ايمان غلامرضابيگي , اکبر تمدن , اکبرمهدی , اکرم خیر خواه , اکرم کاظمی , اکرم کوهساری مرند , ایران میر حبیبی

ب.روشنفکر , بابك صحرانورد , باران ت , باربد گلشیری , بامداد داودی , باوند بهپور , بردیا شاه نظری , بلال مرادویسی , بنفشه هوشمند , بهار الف , بهار فامیلی , بهارا بهروان , بهاره افقهی , بهاره دولو , بهرنگ شاهین پر , بهروز خليق , بهروز فدایی , بهزاد لاهورپور , بهزاد راد , بهزاد مهرانی , بهزاد کریمی , بهمن غلامی , بهمن محمدی , بهناز شکاریار , بوشرا خامنه ای , بیتا یاری

پانته آ حق پناه , پرتو تهرانی , پرتو نوری علا , پرستو اله ياري , پرستو دوكوهكی , پرستو فروهر , پرناز(نازی) عظیما , پروانه امیدی , پروانه باطنی , پروانه رحمانی , پروانه گرفتاری , پروانه وحیدمنش , پرویز جهانگیر راد , پرویز همایون نژاد , پروین اردلان , پروین اشرفی , پروین بختیارنژاد , پروین ملکی , پریا صابری , پریا میرحاج , پریسا احمدیان , پریسا هاشمی , پریسا کاکائی , پریسا کریمی , پریناز اتابکی , پژواک , پگاه احمدی , پوپک عظیمی نژاد , پوپک عظیمی‌ نژادی , پويا عزيزي , پویا سلحشور , پویا نعمت‌اللهی , پویان رمضانعلی , پرستو محمدی، پروین ابکی

تارا ایرانی , تارا سپهري فر , تایماز منقبتی , ترانه بنی یقوب , ترانه جلیلی , ترانه ضرغامی , تلماک طباطبایی , تهمينه كمانگير

ثريا قزل اياغ , ثریا فلاح دبیر کمیته حقوق زنان کرد آمریکا , ثریا یوسفی، ثریا زنگبری

جواد منتظری، جلوه جواهری , جمال الدین سجادی , جمشید آیین دار , جمشید مهر , جمیله داوودی , جمیله ندایی , جواد برزگر , جواد پارسا , جواد لگزیان

حامد اسلامی , حامد حسینی , حسام میثاقی , حسن رحیمی بیات , حسن زحطاب , ‫حسن عرب زاده حجازی , حسن میرانی , حسن نادری , حسن نایب هاشم , حسن نجفی , حسین اشرفی , حسین خرمی , حميده نظامي , حمید اشرفی , حمید بهشتی , حمید حمیدی , حمید دباشی , حمید رضا غریبی , حمیدرضا ظریفی نیا , حمیدرضارضایی , حمیده تقی زاده , حمیده سهرابی , حمیده وطنی , حوا تهرانی ، حمید میرارمندهی

خدیجه مقدم , خسرو ب , خسرو پورحسینی , خسرو تجربه کار , خسرو چاووشی , خسرو خواجه نوری , خورشید عابدین

داریوش آشوری , داریوش حبیب خوانی , دانش باقرپور , داود محو بیدختی , داوید فاخری , دكترمهران محمودي , دل آرام م , دنا راد ر. اجانی ،راحله جلالی , راحله حسینی , راحله زنجانی , راحله کشتگر , راشین علی نژاد , راضیه نوروزیان , رزا اسلام پور , رزا حسامی , رزا قره چورلو , رزيتا روزبهاني , رضا اسکندری , رضا بی شتاب , رضا جعفری , رضا حسن پور , رضا زارعی , رضا علیجانی , رضا قاسمی , رضا قاضی نوری , رضا نشاط , رضاسیاووشی , رضوان مقدم , رعنا طایفی , رها سربلند , رها عسگری زاده , روجا بندری , روح انگيز كراچي , روح انگیز شریفیان , روحی افسر , روحی شفیعی , روزبه سيدي , روزبه میرچرخچیان , روشنک فولادپور , رویا اصلانی , رویا پازوکی , رویا کاشفی , ریحانه روحانیان، رزا قراچورلو

زارا امجديان , زهرا توفیق عصری , زهرا توللي , زهرا داوری , زهرا غنی , زهرا مجیدی , زهرا مینویی , زهرا نبوی , زهره ارزنی , زهره اسدپور , زهره امینی , زهره خیام , زهره شجاعی , زهره معینی , زیبا میرحسینی , زیلا موحد شریعت پناهی , زینب پیغمبرزاده , زینب منصوری، زهره برومند

ژاله چگنی , ژیلا شرقی , ژینا مدرس گرجی، ژانت آفاری

ساچلی افلاکی , سارا احمدزاده , سارا اسمی زاده , سارا امینی , سارا بابائیان , سارا دربندي , سارا صباغیان , سارا منصوری , سارا موبینی , سارا موسوی خوئینی ها , ساره خلیلی , ساسان آقایی , ساقي لقايي , سامان امینی , سامان رسول پور , ساناز الله بداشتی , ساناز محسن پور , سپیده عباس زاده , سپیده وطن خواه , ستار رحمانی , ستاره جوادی , ستاره هاشمی , سحر ابوالنصر , سحر افروزمهر , سحر صنیعی , سحر مفخم , سرور میرزازاده , سروش ایزدی , سعيد آگنجي , سعید ابویی , سعید اشکان , سعید جلالی فر , سعید رفیعی منفرد , سعید رهنما , سعید عبدی , سعید فخرابادی , سعید مهتاب , سعید موسوی , سعید وفایی , سعیده اسلامی , سمانه ابولپور , سمانه عابديني , سمانه فرید , سمانه موسوی , سمیرا احمد زاده , سمیه رشیدی , سمیه سعیدی , سمیه فرید , سمیه گلی , سنا مخول , سهیل ایرانی , سهیلا احمدزاده , سهیلا ستاری , سهیلا گلشاهی , سهیلا وحدتی , سودابه مرتضایی , سوسن شریعتی , سوسن شعبانی , سوسن طهماسبی , سوسن گلگیری , سوسن محمدخانی غیاثوند , سوفیا صدیق پور , سوگل حسيني , سوگل موسوی , سولماز ایکدر , سيمين بهبهاني , سیاوش احمدی نسب , سیاوش جلیلی , سیاوش راجی , سیاوش منتظری , سیما حسین زاده , سیمین روزگرد , سیمین فامیلی،سارا کنت،سورن مردوخی، ساری سردانی

شادی امین , شادی صدر , شاهرخ وزیریان , شاهین ابوسعیدی , شاهین فاتح راضی , شبنم شرف , شبنم مهاجر , شراره رييسي , شعله آذر , شعله ایرانی , شعله شاهرخی , شقایق کمالی , شكوفه آذر , شكوفه امين , شهاب الدین شیخی , شهاب مباشری ,شهاب میرزایی، شهرام قنبری , شهرزاد ایرانی , شهرزاد بهار , شهرزاد کریمان , شهرساد امیری , شهرنوش پارسی پور , شهلا ابقری , شهلا اعزازی , شهلا روحانیان , شهلا زند , شهلا سلطان زاده , شهلا فرجاد , شهلا فروزانفر , شهلا لاهیجی , شهلا وطنی نیا , شهناز روحانیان , شهيندخت مولاوردي , شورانگیز داداشی , شيما فرزادمنش , شکوفه منتظری , شکوه ميرزادگی , شیدا محمدی , شیرین اردلان , شیرین خوانساری , شیرین عبادی , شیرین فامیلی , شیرین کریمی , شیوا بدیهی نژاد, شیوا نوجو، شیرین دخت دقیقیان،شهره محولاتی، شاهین ناوی

صابر حسنی , صادق کار، صبا واصفی , صبری نجفی , صبریه نجفی , صدرا عبداللهي , صدیقه جعفری , صدیقه عدالتی , صغری زارع , صغری علی پور , صفار ساعد , صمد امیری , ضرغام محمودی

طاهره خرم , طاهره نجف زاده , طلعت تقی نیا , طه ولی زاده , طیبه مونسان , طیبه نجف زاده

عارفه الیاسی , عاليه مطلب زاده , عباس عبدي , عباس مخبر , عباس میلانی , عباس نوربخش , عبدالوهاب عطاری , عذرا طباطبایی , عربی معصومه , عشا مومنی , عصمت کارگرپور , عطیه وحیدمنش , علي كبيري , علي كلائي , علي مليحي , علي نيكويي , عليرضا كرماني , علی اتحاد , علی اجاقی , علی امینی , علی اکبر خسروشاهی , علی اکبر مهدی , علی پور نقوی , علی پورسان , علی تارخ , علی روح الهی , علی شهرستانی , علی طایفی , علی عبدی , علی فتوتی , علی گلشاهی , علی ماشولی , علی مختاری , علی نعمت پور , علی هادی زاده , علیرضا جوادی , علیرضا عالمی , علیرضا هومان، علی قوچی

غزال امیری , غزال شولي زاده , غزاله دال , غزل قهقايي , غلامحسین رئیسی

فائزه رحیمی , فائقه کوبر , فاطمه خادم مولا , فاطمه آزودی , فاطمه اشرفی , فاطمه اکبری , فاطمه بیات , فاطمه پوراحمد , فاطمه خوشرو , فاطمه رضایی , فاطمه روحانیان , فاطمه سیمی , فاطمه شالدهي , فاطمه شمس کهن , فاطمه شهبازي , فاطمه صادقی , فاطمه صالحی , فاطمه صفائيان , فاطمه فرهنگ خواه , فاطمه گوارایی , فاطمه مسجدی , فایزه مدرس گرجی , فتانه عبدالحسینی , فتانه فراهانی , فخری شادور , فخری نامی , فرامرز هادی زاده , فرانک چالاک , فربد فخار , فرح پزشکی , فرح ش , فرحناز محمدی , فرخ فروزان کرمانی , فرخنده جبارزادگان , فرزاد ایرانی , فرزانه ایل بیگی , فرزانه جلالی , فرزانه طاهری , فرزانه عشقیان , فرزانه فصیحی , فرزانه یوسفی , فرزين اميري , فرشاد رمزي , فرشاد ملکان , فرشته شیرازی , فرشته فراهانی , فرشته قاضی , فرشته مولوي , فرشته مولوی , فرشته نوبخت , فرشته کاویانی , فرشته کیان , فرنوش هاشمیان ، بوستون , فرهاد دادفر , فرهاد داودی , فرهاد شرفي , فرهمند عليپور , فرهود هاشمیان , فروزان اسلامی , فروغ رحمانی , فروغ سمیع نیا , فروغ قره داغی , فريده حيدرزاده , فريده غائب , فریبا اهواز , فریبا داودی مهاجر , فریبرز شمشیری , فریبرز هادی زاده , فرید هاشمی , فریده پورعبدالله , فریده رستمی , فریده شبان فر , فریده یزدی , فریور تبریزی , فهیمه اسلامی , فواد شمس , فيروزه از تهران , فیروزه صابر , فیروزه ملت دوست , قاسم اشرفی , قاليچيها مريم , قدسی سرمست , قرید مهروانی، فهمیه روبیلو, فروه اسکندری، فریاری نیکزاد

كامران طاهباز , كاوه قاسمی كرمانشاهی , كبوتر ارشدي , كيوان مهجور , کامران امیری , کامران بزرگ نیا , کامران نوزاد , کاوه رضائی شیراز , کاوه هامونی , کبری اسمعیل زاده , کبری سلیمی , کبری قاسمی , کتایون پیرنیا , کلارا مرادیان، کیانا کریمی , کیانوش سنجری , کیوان نظام , گلبرگ باشی , گلرخ سپاس دار , گلستان لیلا , گلناز ملک , گندم احتشام , گوهر بیات , گيسو فغفوري

لادن کریمی , لاله حسن‌پور , ليلا خلج زاده , لیلا الیکایی , لیلا صحت , لیلا عرب , لیلا منصور , لیلا موری

م خ , م فهیمی , م. انصاری , مارال س , ماریا رشیدی , ماتی وکیلی ، ماریا نوری , مازیار سمیعی , مانلی فخریان , مجتبی سمیع نژاد , مجتبی عابدیان , مجید امیدوار , مجید جابری , محبوبه حسین زاده , محبوبه عباسقلی زاده , محبوبه مجتهدی , محبوبه محبی , محبوبه کرمی , محسن مالجو , محمد افسری , محمد حسین , محمد روح الهی , محمد ستار فر , محمد شفابخش , محمد فرزانه , محمد فلاح نيا , محمد مصطفایی وکیل دادگستری , محمد هادی زاده , محمد واثقی , محمد کاظم متولی , محمد یعقوبی , محمود اسلامی , محمود اشرفی , محمود ایرانی , مراد باسره , مرتضي اسدي , مرتضی ثقفیان , مرجان آزادی , مرسده هاشمی , مريم زندي , مريم ياسمين , مریم اشرفی , مریم امی , مریم اهری , مریم بهرمن , مریم بیدگلی , مریم حسین خواه , مریم رحمانی , مریم رضایی , مریم رونقی , مریم سالک , مریم عرب عامری , مریم قنبری , مریم گنجی , مریم مالک , مریم مجد , مریم هادی زاده , مریم کسایی , مژگان ثروتی , مژگان مستوفيان , مسعود امیرخلیلی , مسعود بهنود , مسعود رسا , مسعود شاطری , مسعود شکری , مسعود شیبانی , مسعود هراتی , مسعود وطنی , مظفر کوشک جلالی , معصومه اكرمي , معصومه مظفری , معصومه وطني , مقصود صالحی , ملودی دادرسان , ملیحه برزگر , ملیحه تیره گل , ملیحه تیره ک , ملیحه. محمدی , مناف عماری , منصور بنکداریان , منصوره خسروشاهی , منصوره شجاعي , منصوره کاویی , منوچهر فاضل , منوچهر بلبل امیری , منوچهر نامورآزاد , منیره کاظمی , منیژه تام , منیژه شکوهی تبریزی , مهناز محمدي , مهديه فراهاني , مهدی اسلامی , مهدی بابا صادقیان , مهدی فرجی , مهدی قلیزاده اقدم , مهدی معصومی , مهران فرجی , مهرانگیز کار , مهرداد دادرسان , مهرنوش اعتمادی , مهرنوش خ , مهرنوش رمضانعلی , مهرنوش مزری , مهری جعفری , مهری میر حسینی , مهسا برخوردار , مهسا فامیلی , مهسا نوری , مهشاد بنی اعتماد , مهشاد درستی , مهشید راستی , مهناز کوکبی , مهناز امیری , مهناز حاتمی , مهناز خ , مهناز خزائی , مهناز دشتی , مهناز محمدي , مهوش علی زاده , مهین پیران , مهین خدیوی , مهین دخت عمرانی , مهین فهیمی , مونا محمدزاده , ميترا سراني اصل , ميترا مقيمي , میترا اسفری , میترا زاهدی , میترا کردستانی , میثم قاسمی , میر حمید سالک , میراث جواهری , مینا جعفری-وکیل دادگستری , مینا ربیعی , مینا شکری , مینا مانی قلم , مینو جلیلی , مینو کیامان , میهن جزنی محمدرضا نیکفر

نادر افشار , ناز اتابکی , نازافرین نظراهاری , نازي اميني , ناصر پاکدامن , ناصر زراعتی , ناصر کاخساز , ناهید توسلی , ناهید جعفری , ناهید خیرابی , ناهید شبان فر , ناهید مسلم , ناهید میرحاج , ناهید همت پور , ناهید کشاورز , نجات اشلی , ندا برهانی , ندا پویازاده , ندا فرشچی , نرگس پورحسینی , نرگس ترمشیر , نرگس خسروی , نرگس طیبات , نرگس محمدي , نرگس محمدی , نرگس هاشمی , نرگس کرمانشاهی, نریمان رحیمی , نسترن امجدی , نسرين ستودن , نسرین حمیدی , نسرین ستوده , نسرین سیاوشی , نسرین فرهومند , نسیم سرابندی , نصور نقی پور , نفیسه زارع کهن , نگار انسان , نگار رهبر , نگین احتسابیان , نوا حبیب خانی , نورالدین غروی , نوری نیکزاد , نوشا اتابکی , نوشابه امیری , نوشين جعفري , نوشین احمدی خراسانی , نوشین کشاورزنیا , نوید محبی , نیتا زند سیگال , نیره توحیدی , نیلوفر انسان , نیلوفر بیضایی , نیلوفر گلکار , نیلوفر مهدیان , نیلوفر کشمیری , نیما قاسمی , نینا وباب , نیکزاد زنگنه , نیکی شریف، نیره نیبودی

هادي آذري , هادی کاشف , هاله انواری , هاله نیازمند , هانيه يوسفيان , هایده تابش , هایده مقیسی , هدیه بستان , هرموز کِی , هژیر پلاسچی , هما همایون , هومان اسلامی

وجیهه الزمان معتمد , وجیهه برزگر , وجیهه قلی پور , وحیده مولوی , ويدا قنبرپور , ویدا آزادی , ویدا حاجبی , ویدا خسروی , ویدا سلیمانی , ویدا قهرمانی

ياسمن عامرى , یاس ملک نصر , یاسمن برزگر , یاسمن تورنگ , یاسمن موسوی , یاسمن نیلفروشان , یاسمین امین , یاشار سالک , یاور خسروشاهی , یحیی بزرگمهر , یحیی خیابانی , یحیی رایگانی , یونس تراکمه،

برای امضای بیانیه به لینک زیر بروید:

فرزندان جنبش زنان را آزاد کنید
یا
https://spreadsheets.google.com/viewform?hl=en&formkey=dFJxNm84S3ZIbW5jWVZ1YWZOQWhzb2c6MA

برای شهيدان راه آزدی

2009-07-29T09:17:00.000-07:00

زنان پیشتازان راه آزادی وطن . جنبش سبز مردمی

2009-07-22T08:19:00.000-07:00

دعوت جبهه ملی ایران به گردهمایی برای گرامیداشت شهدای سی ام تیر و تمامی شهیدان راه آزادی ایران

2009-07-15T09:25:00.000-07:00

به نام خداوند جان و خرد

" ای مردم، من به جرات می گویم که استقلال ایران از دست رفته بود، ولی شما با رشادت خود آن را نگهداشتید ... ای کاش مرده بودم و ملت ایران را این طور عزادار نمی دیدم ... "

دکتر محمد مصدق

سی ام تیرماه 1331

پنجاه و هفت سال پیش، که جنبش نوپای ملی ایران به رهبری دکتر محمد مصدق، بر آن بود ، تا در عرصه سیاست داخلی آزادی انتخابات و مطبوعات و استقرار حاکمیت ملی بر اساس قانون اساسی مشروطه را به منصه ظهور رساند و در پهنه سیاست خارجی، موازنه منفی و ملی شدن صنعت نفت را برای ملت ایران به ارمغان آورد، مانعی عمده بر سر راه بود، و آن اینکه، استبداد وقت می خواست تا با رویکردی انحصارگرایانه، قدرت مطلق را در دست داشته باشد و با تحریف و نقض قانون اساسی مشروطه که ثمره جان و اندیشه کوشندگان راستین راه آزادی بود، ابزار کارایی و مجال عملکرد دولت قانونی را محدود سازد، که استعفای اعتراض آمیز دکتر مصدق و جنبش اعتراض مدنی پس از، آن پیش بینی ها و معادله های تصاحب قدرت و تسلط بر قوه مجریه را بر هم ریخت .

دولت منتصب به دربار، در آغاز کوشید تا با تکیه بر نیروی قهریه تفنگ و سرنیزه، و ایراد خطابه های تهدیدآمیز و عوامفریب، مشروعیتی میان تهی را برای خویش فراهم آورد، غافل از آن که روح جمعی و خودآگاهی ملی، وجدان ملتی را به خروش آورد که ارزش های از جان گرانبهاتر خود، آزادی و منافع ملی را در خطر می دید . حضور صلح آمیز و اعتراض مدنی ایشان را حاکمیت استبدادی برنتابید و به خشونت و ددمنشی دست یازید و خون شمار زیادی از فرزندان پاک نهاد این مرز و بوم را بر سنگفرش های میدان بهارستان روان ساخت، اما در عزم راسخ ملت ایران خللی وارد نگردید و استبداد مطلقه را به عقب نشینی و تمکین وادار ساخت که به خواست مردم گردن نهد .

خون آن شهیدان سرفراز، زمان و مکان را درنوردیده است و در شریانهای تاریخ این کهن بوم بر ساری و جاری است . خون هایی که نهال های برومند دیگری را آبیاری ساخت و فرزندان سربلند دیگری را در سایه سار آنها پرورید، که حماسه های جاودانه دیگری را رقم زنند . حماسه 16 آذرماه 1332 ،حماسه نهضت مقاومت ملی، هشت سال دفاع میهنی، هجدهم تیرماه 1378 و ... تا حماسه های خونبار و سترگ خردادماه و تیرماه هشتادوهشت که هر یک چامه ای سرشار از افتخار و اندوه است .

اکنون ماییم و میراث آن جان باختگان آرمانخواه، که جهانی دیگر و ایرانی آزاد و آباد را می خواستند رقم زنند و در این امید جان گرامی به نثار آوردند. به یاد ایشان، به یاد شهیدان سی ام تیرماه، به یاد شهیدان راه آزادی و مردمسالاری و منافع ملی، و با درود به شهیدان پویش و خیزش آگاهانه و مدنی خرداد و تیرماه هشتادوهشت، گردهم می آییم و با نثار گل و ادای احترام بر مزار متبرکشان در ابن بابویه، نام و یاد و راهشان را گرامی میداریم .

آن عاشقان سرزه که با شب نزیستند رفتند و شهر خفته ندانست کیستند

فریادشان تموج شط حیاط بود چون آذرخش در سخن خویش زیستند

مرغان پرگشوده توفان که روز مرگ دریا و موج و صخره برایشان گریستند

زمان : سه شنبه سی ام تیرماه - ساعت 17

مکان و محل حركت : میدان هفت تیر جنب مسجد امام جواد

نگرانی شدید از وضعیت اعضای بازداشت شده جبهه ملی ایران

2009-07-14T08:42:00.000-07:00

در روزهای ابتدایی پس از کودتای انتخاباتی تنی چند از اعضای جبهه ملی ایران ، آقایان کورش زعیم عضو شورای مرکزی ، پیمان عارف و حسام نصیری عضو سازمان دانشجویان و دانش آموختگان بازداشت شدند .

مهندس کورش زعیم که در تاریخ سی و یکم خردادماه در ساعت دو بامداد در منزلش بازداشت گردید در بند 209 زندان اوین و در سلول انفرادی به سر می برد و تحت فشار بسیار شدید نیروهای امنیتی قرار گرفته است ، ایشان در آخرین تماس تلفنی با منزل از محل زندانی شدن و فشارهای باز جویی با خانواده سخن گفته است .

پیمان عارف از اعضای سازمان دانشجویان و دانش آموختگان جبهه ملی ایران که از دانشجویان 3 ستاره نیز می باشد توسط حفاطت اطلاعات نیروی انتظامی بازداشت شده است و به دلیل فشارهای شدید و شکنجه اکنون با محافظت نیروهای امنیتی در بیمارستان سجاد بستری هستند .

همچنین ازوضعیت حسام نصیری از اعضای سازمان دانشجویان و دانش آموختگان که در اولین روزهای اعتراض ها در تجمعات بازداشت شده است تا این تاریخ هیچگونه اطلاعی در دست نیست .
خانواده این بازداشت شدگان به دلیل بی اطلاعی از آنان در نگرانی شدید بسر می برند

نگرانی از نحوه محاکمه پیمان عارف عضو سازمان دانشجویان و دانش آموختگان جبهه ملی ایران

پیمان عارف که در 30 خرداد ماه توسط حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی بازداشت شد به دلیل وخامت احوال جسمی چند روزی در بیمارستان امام سجاد بستری و مجددا به محل نامعلومی منتقل شد . با توجه به اینکه وکیل وی آقای دکتر دادخواه نیز متاسفانه در زندان هستند هیچگونه اطلاعی از وی در دست نیست . بیم آن میرود بدلیل سرباز بودن پیمان عارف و عدم ارجاع پرونده وی به دادگاه انقلاب ، پرونده در دادگاه نظامی باشد و محاکمه وی در دادگاه نظامی صورت گیرد ، در این شرایط و در صورت محاکمه بدون وکیل آقای عارف در دادسرای نظامی احتمال احکام سنگین برای وی وجود دارد که این امر سبب نگرانی شدید خانواده و دوستان گردیده است

سهراب فقط حرفی برای گفتن داشت

2009-07-12T09:43:00.001-07:00

ملیحه محمدی

سهراب فقط هژده سال داشت. شبی که فردایش کنکور بود، ـ چه روزی بود از این تیره روزهایی که گذشت ـ سیاهکارانی که دروغگویی البته کمترین پلیدی هاشان است، گفته بودند، کنکوری ها را آزاد می کنیم . برای همین پروین مادرش تا نیمه شب مقابل اوین نشست.

از کجا دارم می گویم؟ از کجا آغاز کنم که داستان سهراب باشد، از پلیدی های این فرومایگان بگذرم، از سفله سیاست شوم این زمانه دور شوم، جنون لجام گسیخته قدرت را که میهن ما را در چنگالهای خونینش می فشارد کناری بگذارم و از داستان سهراب بگویم که کوچکترین بچه خانواده باشد؛ که دوشنبه روزی سه روز بعد از آنکه با شور و امید به پای صندوق رأی رفته بود، در خیابان شهر و آبادی خودش گم شد!

سه روز پیش از آن با گوریل پای شطرنج نشسته بود، امیدش و اعتمادش را در طبق اخلاص معصومیتش نهاده و هر چه هم از اول بازی از او کسر کرده و بخود افزوده بودند قبول کرده بود بلکه مفسده حقیر ابلهانه از میهنش رخت بربندد، بلکه پیش جوانان جهان که دنیای دیجیتال بهم وصلشان کرده است، سرافکنده نباشد، بلکه حالا که درسش را با آن سالهای سخت بیماری پدر تمام کرده و میخواهد به دانشگاه دربیاید، نور امیدی را به تارک آینده خودش فروزان ببیند.

دوشنبه بیست و پنجم خرداد بود سه روز پس از آنکه شیادان مفسده جو، او را چون میلیون ها برادر و خواهرش فرا خوانده و بعد تحقیرش کرده بودند، امید معصومانه اش را زیر پاهای هیولا لگد مال شده می دید، و حالا به جستجوی اعتماد گم شده اش همراه مادرش به خیابانها آمده بود. با دست خالی با قلبی که بیگمان به جای گلوله ای که اینک در آن نشسته امیدی را هنوز در خود نهان داشت. با دست خالی! تا به غارتگران اعتماد مردم بگوید هنوز هم می توانیم با هم گفتگو کنیم. ببینید! چوب و چماق و باتون و تفنتگان را من هیچ سپری در دست ندارم. همانگونه بی دفاع بی اسلحه و بیگناه که با یک قلم پای صندق رأی رفتم! همان صندوقی که شما گذاشته بودید همانجایی که شما گفته بودید! به یکی از همانها که باری، خود پذیرفته بودید رأی دادم تا مگر چهره غبارآلود میهنم را در منظر جهان بشویم. ببینید دست خالی ام در خیابان.

تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس ها
به داس سخن گفته ای؟

سهراب آمده بود تا بگوید:
فقط آمده ام بیرون که حرفم را بشنوید. نه که شما دورید از من و ما! نه که همه بلندگوها دست شما و مأموران شماست، نه که صدای من و ما تنها و غریب است و به گوش شما نمی رسد. آمده ام در خیابان بلکه صدایم با صدای سهراب های دیگر بیامیزد« ندا» یی بشود در کوی و برزن بپیچد بلکه شما بشنویدش. همین! یاوه، یاوه، یاوه مردمان! همین!
هنوز فرصت دارید تا از امید و اعتماد ما مدد بگیرید و از بار سیاهکاری هاتان بکاهید و....

آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه از رُستن تن می زند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را.
هرگز باور نداشتی

همین تنها سهراب ما که نبود! هیچ کدام از این صداهای معصومانه را نشنیدند. نمی خواستند بشنوند. همچون مصداق مسلم لشکر جهل و جنون حمله کردند، خانوادها، دوستان، هم کلاسی ها از هم دور افتادند و هر کدام به سویی تا مگر جنون خشم دشمنان صلح و آزادی را دامن نزنند. نگهبانان جهالت، پاسداران نادانی، تنها وسیله خبرگیری آدمها از یکدیگر را قطع کرده بودند. پروین از پسرش جدا افتاد، تلفن دستی اش تنها راهی که به سوی فرزندش بود بیهوده شده بود. پس تنها به خانه برگشت و منتظر نشست. شب دیر شد و از نیمه گذشت. سحر شد و خورشید اشعه بی پروای ش را بر تن شرمگین و تبدار شهر تابید و مادر نگران و نگران تر شد.
ما سه روز بعد خبردار شدیم. مثل خیلی از خانواده ها که می ترسند با به میان آمدن نام عزیزان شان حاکمان جری تر و انتقام جوتر شوند به ما که در دور دست بودیم دیرتر خبر دادند و خواستند که سکوت کنیم.

سهراب پسر برادر خوانده ام رضا بود حاصل چند پاره گی خانواده که به هر حال با هم بزرگ شده و علیرغم هر بغض حق و ناحق و فرو خورده بزرگترها به هم دلبسته و نگران هم بودیم.

رضا ناغافل به چنگال سرطان افتاد. دو سالی به عشق پسرانش و همین سهراب نگران که چشم از چشم و دست و نگاهش بر نمی داشت، با ناخوشی نحس دست و پنجه نرم کرد. ماههای آخر نه پروین امیدی داشت و نه هیچ پزشکی. بچه های بزرگتر هم با واقعیت کم و بیش اشنا شده بودند و پروین خون میخورد از اینکه رنج و عذاب خود و همسرش را باز و هنوز باید پاسداری کند زیرا که سهراب شانزده ساله که پدر را عاشقانه دوست داشت، روی یک صندلی صاف و محکم روبروی تخت پدر نشسته بود تا کوچکترین نشانه های حیات را در او جستجو کند و پزشک و اطرافیان را قانع کند تا همچنان با کمک همه دستگاهها بگذارند نفس بکشد و او روبرویش بنشیند و ببیند که پدرش زنده است.
پروین ادامه رنج خود و همسرش را برای این جان نگران ِ معصوم پذیرا شد تا زمانی که که دیگر دعاهای شب و روز پسرک نیز کارگر نیافتاد و شاید رنج این مادر و پدر، ـ نه فقط پدر ـ کافی شد.

حالا بیست و پنج خرداد بود. سه روز پس از غارت امید جوانان این سرزمین بلازده! پروین همین طفل معصوم را در خیابان گم کرده بود. برادرها و عموها همان شب اول کلانتری ها و با دل خونین و به اکراه، پزشکی قانونی و بیمارستانها، را زیر پا گذاشته بودند. همه جا به آنها اطمینان داده بودند که چنین جوانی چنین نهال هنوز نبالیده ای، نه تندرست و نه مجروح را نزد خود ندارند. پس مانده بود امید را به شوم ترین حلقه بستن، به مسلخ ازادی، به هولوکاست ِ اوین بستن! تفو بر تو ای چرخ گردون تفو!

اینطور بود که پروین هر روز روی تل خاکهای اوین ایستاده و گاه از پا درآمده، نشسته بود. عکس دردانه آخری را به هر کس که از آن مأمن خوف خارج می شد نشان می داد و لابد خیلی ها از سر ترحم و به دروغ به او امید داده بودند که پسرک را در اوین دیده اند.

به پروین کمتر زنگ می زدیم زیرا که تا دیروقت شب مقابل اوین بود و پس از آن نیز جسم نحیف و آزرده اش را توانای پاسخ به پرس و جو های تکراری نمی دیدم. پریشب دو روزی بود که برادرم را که معمولاً از او خبر می گرفتم نمی یافتم. ناچار به او زنگ زدم با اینکه در ایران از شامگاه ساعاتی گذشته بود، پریشان و گویی شرمنده می گفت:
"من الان دیگه نشستم توی خونه، میگن باید تا آخر هفته آزاد بشه. آخه الان که چهار هفته داره میشه! می ترسم نکنه انقدر بدجوری زدنش که نمی خوان با چهره زخمی بیاد بیرون؟!"

در دلم آرزو کردم ای کاش همین باشد اما به او گفتم: چرا باید بچه هیجده ساله رو که دست خالی توی تظاهرات میلیونی بوده اینطوری بزنن؟ انقدر بد به دلت راه نده. فقط مسئله اینه که تعداد دستگیری ها زیاده..
ولی پریشان بود و تأثیر دلجویی من ثانیه ای هم نمی پایید و بر می گشت به قعر نگرانی های مادرانه اش و قلب مرا آتش می زد:
"تو سهراب را از وقتی بزرگ شده ندیدی پسرهات دیدن. مثل رضا مظلوم و آرامه. اون اصلاً اهل درگیری نیست می گم برای همین شاید کتکش نزنن؟؟؟؟؟ ولی چرا نذاشتن یک تلفن اقلاً بزنه؟... "

و بیهوده سرایی های من که: خوب سالمه، جوونه مریض نیست، آدم مشهوری هم نیست که فکر کنن بهتره زودتر خبر بدن...
و باز او که گویی با خود نجوا می کند:

"بچه نتونست کنکور بده دیگه! الان دو تا کنکور نداده. ببین چقدر هم دلش شور میزنه! می گفت من قبولم مامان! نگذاشت که براش معلم بگیرم یا بفرستمش کلاس کنکور. خیلی ملاحظه کاره بعد از مردن باباش همش مواظبه خرج درست نکنه. هر چی بهش گفتم بذار برات معلم بگیرم. می گفت مامان من خودم خوندم می دونم قبول میشم؛ نگران نباش!
و حرفهای من این سوی سیم که نگرانی و دلهره را باید از خودم دور می کردم: کنکور نداد که نداد! سال دیگه. حالا نه اینکه همه اونایی که درسشون تموم شده کار و شغل دارن؟ بگذار یک سال دیرتر فارغ التحصیل بشه..

و دیروز صبح، ده دوازده ساعتی بعد از این گفتگوی رقت آور ما از اداره آگاهی پایتخت حکومت ستم، به او زنگ زدند از اداره تشخیص هویت...

فغان! که سرگذشت ما
سرود ِ بی اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
که از فتح ِ قلعه ِ روسپیان..
بازمی آمدند

با پسرانش رفت به اداره آگاهی. عکس سهراب! تأیید می کنید؟ ...
نعره، ضجه، فریاد، التماس...
نمی دانیم... نمی دانیم... بروید فردا دادسرا! مهربانترین پاسخ سیاه کارترین حاکمان این سرزمین.

و امروز در دادسرا باید جان می کندند. و جنازه پسرک را که گلوله قلب جوان و مأیوسش را شکافته بود، و بیست و نهم خرداد، چهار روز بعد از دستگیری به پزشکی قانونی تحویل داده شده بود باز پس گرفتند. تمام این روزها مادر و برادران و خانواده پریشان را بازی داده بودند.

باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد
که مادران ِ سیاه پوش-
داغ داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب
و باد -
هنوز از سجاده ها
سر برنگرفته اند .

و با تو بگویم رضا جان! رضا جان پرواز سختی بود اما شاید دانسته بودی که رنج ماندن چقدر برای تو بزرگ می شد اگر می ماندی.
در تمام مدتی که بیمار بودی، وقتی با امید از بهبودی حرف میزدی و هنوز نمی دانستی که بیماریت چقدر جانکاه هست، من از سوی تلفن بغضم را فرو می خوردم؛ وقتی که هر روز ضعیف تر می شدی و ناامیدی در صدایت، آشکارتر، وقتی که پروین می گفت "گوشی تلفن را می برم پیشش حرف بزن. متوجه میشه، خوشحال میشه و آنسوی خط تنها صدای نفسهای تو را آمیخته به آه های سرد می شنیدم، قلبم فشرده می شد و بغضم را فرو می خوردم.
ببین که تو هنوز چقدر خوشبخت تر از پروین بودی که امروز هیچ تسلیتی برایش نیست! ببین که ستم در حق او چگونه کامل شد و چگونه ناگهان به جمع مادران خونین دل این سرزمین پیوست که رنجشان را پایانی و قلب مجروحشان را مرهمی نخواهد بود.

بیست و یکم تیرماه ۱٣٨٨
یکماه پس از غارت اعتماد مردم ایران
و توطئه بار دیگر به خون کشیدن جوانان سرزمین ما

http://www.akhbar-rooz.com

8 july 2009 ومحسن مخملباف در نشست جدید

2009-07-10T05:58:00.000-07:00

ایران کهن

2009-07-07T08:22:00.001-07:00

نامه به دبیرکل سازمان ملل به فریاد دستگیرشدگان کودتای اخیر ایران برسید

2009-07-04T04:10:00.000-07:00

دبیرکل سازمان ملل متحد

عالیجناب بان کی مون

در آغاز از جنابعالی نسبت به صدور بیانیه اخیرتان در رابطه با بحران اخیر حقوق بشر در ایران سپاسگزاری می کنیم. در طی روزهای اخیر صدها تن از شرکت کنندگان در تظاهرات مدنی به دست نیروهای انتظامی و مأموران لباس شخصی وحشیانه مورد ضرب و شتم قرار گرفته و آماج گلوله های آنان گشته اند . در این در گیری ها شماری از شهروندان کشته و صدها نفر به زندان افتاده اند. حکومت ایران ندای اعتراض مردم به نتایج انتخابات ریاست جمهوری اخیر را با خشونتی انتقامجویانه پاسخ داده است. تا به حال نزدیک به سیصد تن مقامات کابینه‌های دولتهای پیشین، مخالفان نامدار، فعالین اجتماعی، و خبرنگاران به نحو غیرقانونی دستگیر شده و گاه در مکانهای اعلام ناشده به حبس افتاده اند. دستگیرشدگان از داشتن وکیل محرومند، و بنا بر رویه معمول دولت ایران و طبق اخبار مورد اعتماد، بسیاری از آنان تحت فشار هستند تا به ارتکاب خیانت ناکرده اعتراف نمایند. فهرست شماری از دستگیر شدگان از این قرار است:

محمد علی ابطحی (معاون سابق ریاست جمهوری)، رضا علیجانی (روزنامه نگار)، اردشیر امیر ارجمند (استاد حقوق)، محسن امین زاده (معاون سابق وزارت امور خارجه)، محمد رضا عطریانفر (سیاستمدار جناح مخالف)، ژیلا بنی یعقوب (روزنامه نگار)، قربان بهزادیان نژاد (استاد دانشگاه)، محمد قوچانی (روزنامه نگار)، سعید حجاریان (مشاور سابق ریاست جمهوری و عضو سابق شورای شهر. او که در جریان سوءقصد عناصر لباس شخصی در سال 2000 بشدت مجروح و نیمه فلج گشته است نیازمند رسیدگی فوری پزشکی است)، محمد رضا جلائی پور (فعال دانشچوئی)، سعید لیلاز (روزنامه نگار)، محسن میردامادی (عضو سابق مجلس)، عبدالله مومنی (فعال دانشجوئی)، بهزاد نبوی (عضو سابق مجلس)، عبدالله رمضان زاده (سخنگوی سابق دولت)، هدی صابر (رونامه نگار)، محسن صفائی فراهانی (عضو سابق مجلس)، سعید شرکاوند (معاون سابق وزارت دارائی)، شهاب الدین طباطبائی (روزنامه نگار)، عبدالفتاح سلطانی (وکیل دادگستری)، علی تاجرنیا (عضو سابق مجلس)، محمد توسلی (شهردار سابق تهران)، مصطفی تاجزاده (معاون سابق وزارت کشور)، غلامرضا ظریفیان (استاد دانشگاه)، احمد زید آبادی (روزنامه نگار).

با کمال احترام آن جناب را فرا می خوانیم تا ضرورت التزام به عهدنامه‌های بین المللی در رعایت حقوق بشر را که حکومت جمهوری اسلامی ایران نیز به آنها متعهد است به آن حکومت یادآور شوید. حکومت ایران باید متذکر باشد که حبس ناموجه شهروندان، سرکوبی خشن تظاهرات مسالمت آمیز، دستگیریهای فاقد محمل قانونی، و گرفتن اعتراف از طریق شکنجه از مصادیق نقض قوانین بین الملل و قانون اساسی خود آن کشوراست. بررسی شکایتهای واصله درباره تخلفات گسترده در انتخابات اخیر ریاست جمهوری می باید در فضائی مسالمت آمیزبا نظارت ناظران بی طرف و از مجاری قانونی صورت گیرد.

علی الخصوص، از جنابعالی درخواست می کنیم نماینده ویژه ای برای رسیدگی به تحولات ایران و تهیه گزارشی از آن منصوب دارید. در صورت امکان، موجب امتنان فراوان خواهد شد اگر شخص حضرتعالی بتوانید در طی سفری فوری به تهران مسئولان حکومت ایران را از مراتب نگرانی جدّی جامعه جهانی آگاه فرمایید.

در پایان مراتب قدر دانی خویش را نسبت به اقدام جنابعالی در انتشار بیانیه مؤرّخ دوم تیر 1388 درباره بحران ایران اعلام می کنیم و بی‌صبرانه خواهان ایفای نقش راهبردی آن جناب در جلوگیری از گسترش خشونت و خونریزی در ایران هستیم.

امضا کنندگان:

تورج اتابکی، استاد تاریخ، دانشگاه لیدن

کاوه احسانی، استادیار علوم سیاسی، دانشگاه دوپال

سعید امیر ارجمند، استاد ممتاز جامعه شناسی، دانشگاه استونی بروک

عبدالعلی بازرگان، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق

مازیار بهروز، دانشیار تاریخ، دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو

منصور بنکداریان، استادیار تاریخ، دانشگاه تورنتو

علی بنو عزیزی، استاد علوم سیاسی، بوستون کالج

آصف بیات، استاد جامعه شناسی، دانشگاه لیدن

مهرزاد بروجردی، استاد علوم سیاسی، دانشگاه سیراکیوز

فاطمه حقیقت جو، محقق، دانشگاه ماساچوست،بوستون

فرهاد خسرو خاور، استاد مدرسه عالی مطالعات اجتماعی و استاد میهمان دانشگاه هاروارد

حمید دباشی، استاد مطالعات ایرانی و ادبیات مقایسه ای، دانشگاه کلمبیا

نسرین رحیمیه، استاد تاریخ، دانشگاه کالیفرنیا، ایروینگ مصطفی رخ صفت، ویراستار سابق کیهان فرهنگی

روحی رمضانی، استاد شاینده، دانشگاه ویرجینیا

عبدالکریم سروش، عضو برجسته آکادمی علوم ایران

احمد صدری، استاد جامعه شناسی و صاحب کرسی مطالعات جهان اسلام، لیک فورست کالج

محمود صدری، استاد جامعه شناسی، دانشگاه تگراس ومنز

حسین ضیائی، استاد و رئیس گروه مطالعات ایرانی، دانشگاه کالیفرنیا در لوس آنجلس

رضا فراهانی، استاد میهمان روانشناسی، سیتی کالج نیویورک

فریده فرهی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه هاوائی در مانو

محسن کدیور، استاد میهمان فلسفه و کلام، دانشگاه دووک

مهرانگیز کار، محقق میهمان گروه حقوق دانشگاه هاروارد، زندانی سیاسی سابق

آرنگ کشاورزیان، دانشیار مطالعات اسلامی و خاور میانه، دانشگاه نیویورک

حسین کمالی، استادیار میهمان مطالعات ایرانی-اسلامی، دانشگاه کلمبیا

آزاده کیان، استاد جامعه شناسی و رئیس گروه مطالعات زنان، دانشگاه پاریس

اکبر گنجی، فعال سیاسی، روزنامه نگار و زندانی سیاسی سابق

عطاالله مهاجرانی، معاون نخست وزیر و وزیر فرهنگ سابق

آرش نراقی، استادیار فلسفه و دین، موراوین کالج

My Iran

2009-07-01T04:15:00.000-07:00

An animation created by a 14 year old boy who presents it to all Iranians inside and outside of the country.

For the dead, wounded and political prisoners and our sense of responsibility towards them all, as well as towards one another! We are together, and together we shall overcome.

بیانیه‌ ی جمعی از وبلاگ ‌نویسان

2009-06-28T07:49:00.000-07:00

ما، گروهی از وبلاگ‌ نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت ‌آمیز و سرکوب ‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

*************

Statement by a group of Iranian bloggers

about the Presidential elections and the subsequent events

repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam

We consider the violations in the presidential elections, and their sad big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe election fraud is obvious and we ask for a new election

Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the gap between people and the government

A part of the large community of Iranian bloggers

Azadi Azadi A zaa di (Freedom Freedom Free' dom)

2009-06-26T08:14:00.000-07:00

این هدیه ای از طرف من به شما مردم شجاع و مصمم ایران است! من یک افریقایی امریکایی هستم و میدونم که تلاش و پیشروی برای رسیدن به آزادی چقدر سخت و دردناک هست

My Tribute to the Brave and Determined men and women of Iran. The voices heard here are all your own. The music is an original work written by me to hopefully give you strength as you march on. To those of you in Iran fighting for freedom it is my gift. To all others, All Rights Reserved.

مالک این خاک

2009-06-22T09:25:00.000-07:00

سرود جدید ای ایران

2009-06-22T09:24:00.000-07:00

2009-06-21T10:22:00.001-07:00

ندای عزیزم، رای ات را پس میگیرم.

2009-06-19T09:31:00.001-07:00

نترسیم، نترسیم، ما همه با هم هستیم!

در سوگ سياوشان

2009-06-18T06:37:00.000-07:00

هانيه بختيار

نشسته ام و خيره شده ام به بدن های جوانان گلوله خورده وطنم . دست می سايم و لب می گزم . بغض من آن قدر حقير و کوچک است رو به روی اين تنهای خونين که شرم می کنم . به چشم های بی حالت و لب های نيمه بازشان نگاه می کنم، به موهای مشکی و پيشانی های فراخ خونيشان، به بدن شکافته و اين دست های آويزان، به سر متلاشی شده و پاهايی که ديگر لازم نيست توی کوچه ها از هراس باتوم و گلوله بدوند. فکر می کنم صبح که از خانه بيرون زده اند، در جواب پرسشی گفته اند: "می روم رايم را پس بگيرم"، با سينه هايی پر اميد که حالا مهمان ناخوانده و شوم گلوله دارند . حتما سرهايشان پر از هوای آزادی و آرزوهای بزرگ بوده است .حتما برای فردا نقشه های سرخوشانه داشته اند. حتما خيال کرده اند اگر رايشان را پس بگيرند، ديگر گشت ارشادی ها توی سرشان نمی زنند، ديگر توی کلانتری محل کتک نمی خورند، ديگر پول ته جيبشان را جيره بندی نمی کنند. شايد فقط می خواستند اندکی کمتر تحقير شوند

عکس ها را می بندم و به عکس آقای احمدی نژاد خيره می شوم. به چشم هايش، حالت افتاده لب هايش، به نيشخندش، به دست هايش نگاه می کنم. فکر می کنم پشت اين پيشانی چيست که او را اين گونه بی روح و وجدان کرده است

راستی ، آقای احمدی نژاد! عکس اين جوان های گلوله خورده و بی جان را ديده ای؟ ديده ای آن سر پاشيده کف خيابان را؟ ديده ای سينه باز شده، روی دست های پر التهاب مردم را؟ ديده ای چشم هايی را که تشنه اندکی آزادی، بی فروغ و تاريک شدند؟

آقای احمدی نژاد! جای هر کدام اين گلوله خورده ها، می توانست پسر يا دختر تو باشد. فقط لحظه ای بدن فرزندت را آن گونه خونين کف خيابان تصور کن، فکر کن خبر مرگ ناگهانی اش را برای تو بياورند، فکر کن جای آن پدر و مادر درمانده و عزادار باشی

می دانم وجدانت به درد نمی آيد چرا که تو با اين بدن های سرد، گرم قدرت شده ای. با اشک های ريخته شده مردمت، خنديده ای. با اسارت آن ها دست های دراز قدرتت را چرخانده ای. با خفقان آن ها دهانت را باز کرده ای. با نا اميدی آن ها اميدوار روزهای بالا نشينی شده ای

آقای احمدی نژاد!
روزی را که پای صندوق رای آمدی يادت هست؟ آن چهره ترسان و رنگ پريده، آن چشم های پر هراس و بی اميد و هيبت آشفته. و چقدر حقير بودی آن روز، چه قدر به حقيقت ات نزديک بودی وقتی پاهای کاذب قدرت ات را لرزان و شکننده پنداشتی. چقدر ناچيز بودی بدون اين پشم و کلاه کدخدايی.

و من تو را با همان چهره واقعی برای هميشه خواهم ديد. با همان حجم حقير روح و شانه های افتاده از ياس. با همان جسم در هم فرو رفته که کوه دروغ و ظلم، تپه ای پوشالی بيش نيست که با طوفان مردم فرو می ريزد

پیوستن نیروهای انتظامی به مردم, سریع ترین و کم هزینه ترین راه

2009-06-16T06:25:00.000-07:00

هم میهنان

حضور دلیرانه و مسئولانه مردم در خیابان ها و صحنه اجتماعی، تجلی اراده ایرانیان برای تغیر سرنوشت خویش و هدایت کشور بسوی آینده ای روشن است. کمتر ایرانی است که با دیدن صحنه های مبارزه برای آزادی و طنین بانگ آزادی خواهانه مردم سرشار از حس همبستگی نشود.

هم میهنان ما در خارج از کشور نیز با رساندن فریاد رسای آزادی خواهی ملت ایران، به گسترش خبر های داخل و جلب توجه افکار جهانی، کمک شایانی به جنبش آزادی خواهی مردم کرده و میکنند.

ملت ایران راه خود را انتخاب کرده است، و آن راهی است که در آن ازتحمیل اراده یک نفر یا گروهی اندک بر اراده یک ملت نشانی نیست.

نیروهای واپس گرا و تمامیت خواه با تمام قوای خود در برابر اراده مردم ایستادگی میکنند و تا مرزکشتار هم میهنان ما نیز خواهند رفت.

دیدن صحنه هایی که در آن نیروهای انتظامی به صفوف مردم میپیوندند قلب هر ایرانی آزاد ه ای را سرشار از شادی میکند.

پلیس، سپاه و ارتش فرزندان همین آب و خاک هستند.

در کوران انقلاب 57، یکی از دلایل پیروزی سریع انقلاب و کم نگاه داشتن هزینه های انسانی آن پیوستن ارتش و نیروهای انتظامی به مردم بود.

از نیروهای انتظامی، سپاه و بسیج درخواست میکنیم، خود را تبدیل به مشتی نکنند که بر دهان ملتمان کوبیده میشود. به مردم بپیوندید و به وظیفه ملی و انسانی خود عمل کنید.

اکنون که اقلیت حاکم، طرفداران و نیروهایش را برای حفظ قدرت مطلق خویش برای جنگ تن به تن با مردم و برادر کشی و خواهر کشی به میدان فرستاده است، پیوستن نیروهای انتظامی به مردم میتواند سریع ترین و کم هزینه ترین راه برای رسیدن به خواسته های مردم که چیزی جز گردن نهادن به رای اکثریت نیست، باشد.

ملت ایران پیروز این کارزار خواهد بود. در کنار مردم بمانید تا بزودی پیروزی اراده رای اکثریت بر خودکامگان را در کنار مردم جشن بگیریم.

پاینده ایران

سربلند و آزاد باد ملت ایران

جبهه ملی ایران- آلمان

روز هم صدائی ست

2009-06-14T08:58:00.000-07:00

در مقابل کودتای انتخاباتی بايستيم

2009-06-13T07:39:00.000-07:00

نظام اسلامی که حتی تحمل اصلاح طلبان بر آمده از حاکمیت خود را هم ندارد کار را به احمدی نژاد سپرد تا آنرا تمام کند.تنها راه رهایی و مقابله با این حکومت تشکیل یک پلاتفرم ملی برای آزادی های اساسی و دمکراسی در ایران است که در برگیرنده تمام طیف ها و تفکرات دمکرات باشد .جهانی کردن نقض حقوق بشر در ایران و تفکرات خطرناک جناح حاکم که نگرانی درون حکومتی را نیز آفریده , فرصتی به آزادیخواهان میدهد تا محور مشترک خود را به حرکت در آورند

اپوزسیون داخل و خارج از کشور باید آزادی های اساسی به ویژه حقوق زنان و دمکراسی در ایران را محور مشترک خود قرار داده و بدون اتلاف وقت برای ایجاد پلاتفرم ملی بکوشند .این محور مانند این انتصابات در اختیار و خدمت این رژیم نخواهد بود .ابعاد و توفیق آنرا آزادیخواهان ایرانی تعیین میکنند نه رژیم اسلامی . ملت ایران نارضایتی خود را با استفاده از این نمایش به مردم دنیا نشان داد و رژیم نیز چهره کریه خود را . در نهایت مردم ایران پیروز این انتخابات هستند و روند دمکراسی در ایران همچنان ادامه دارد .
حاکمیت ملی با اتحاد و مبارزه به پیروزی خواهد رسید

بیژن مهر، خبرگزاری جبهه ملی ایران

http://jminews.com/news/fa

کانديداهای اصلاح طلب!
گروه‏هائی از مردم رای خود را در روز ۲۲ خرداد به نفع شما در صندوق‏های ريخته‏اند. آن ها انتظار دارند که شما هم‏چنان در مقابل اقدامات کودتائی ولی فقيه، سپاه و راست افراطی بيايستيد، هزينه اين تقابل را پذيرا شويد و از رای آنها در مقابل کودتاگران صيانت به عمل آوريد. اکنون زمان تعهد و پای‏بندی به آن تضمين است. اگر شما تحت فشار کودتاگران و با دستاويز به خطر افتادن موجوديت نظام، عقب بنشينيد، عاملين اقدام کودتائی جری‏تر گشته و برنامه خود را پيش خواهند برد.
شما با آزمون بزرگی در لحظه کنونی روبرو هستيد. اکتفا کردن به چانه‏زنی در بالا و روی نيآوردن به مردم، می‏تواند اين حرکت برخاسته در جريان انتخابات را همانند فرآيند اصلاحات به شکست کشاند. اقدام به موقع و قاطعانه شما می‏تواند حداقل هزينه کودتای انتخاباتی را بالا برد و به ارتقای روحيه رای دهندگان بيانجامد. اعلاميه‏ها شما لازم است که با رويکرد به مردم و دعوت از آنها برای مقاومت همراه شود

مردم ايران!
امروز بايد در مقابل اقدامات کودتائی ايستاد و نبايد اجازه داد بلوک حاکم انتخابات را از صحنه سياسی کشور حذف و آن را به يک امر فرمايشی تبديل کند. نبايد گذاشت بلوک حاکم، احمدی نژاد را چهار سال ديگر بر مردم ما تحميل کند و برنامه خودش را پيش ببرد. مقاومت شما می‏تواند نقشه کودتائی جريان بنيادگرا را خنثی سازد

شورای مرکزی سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت

ما نیمی از جمعیت ایران هستیم 5, رخشان بنی اعتماد

2009-06-12T05:33:00.000-07:00

ما نیمی از جمعیت ایران هستیم 4 , رخشان بنی اعتماد

2009-06-11T07:32:00.001-07:00

ما نیمی از جمعیت ایران هستیم 3 , رخشان بنی اعتماد

2009-06-10T02:36:00.001-07:00

ما نیمی از جمعیت ایران هستیم 2 , رخشان بنی اعتماد

2009-06-09T01:49:00.001-07:00

ما نیمی از جمعیت ایران هستیم 1, رخشان بنی اعتماد

2009-06-08T06:33:00.000-07:00

نود سیاسی ،پیشگویی

2009-06-06T09:06:00.000-07:00

گزارش تجمع دانشجويان محروم از تحصيل وستاره دار در برابر وزارت علوم

2009-06-06T07:24:00.000-07:00

شنبه 16 خرداد 1387، جمعی از دانشجويان محروم از تحصيل اعم از ستاره دار، تعليقی و اخراجی... به نشان اعتراض به دروغگوئی احمدی نژاد، در برابر وزارت علوم تجمع کردند. دانشجويان که پلاکاردهائی با عنوان "آقای رئيس جمهور، دروغ چرا؟؟"،" آقای احمدی نژاد، من يک ستاره دارم"، "تحصيل حق انسانی ماست"، " 6 ترم تعليق، به کدامين گناه؟؟"، "سهام عدالت دانشجو، سه ستاره"،" دانشجويان زندانی از حق تحصيل محرومند" و ... در دست داشتند، سه ستاره به صورت نمادين بر سينه خويش نصب کرده بودند. اين تجمع در حالی آغاز شد که بسياری از خبرنگاران داخلی و خارجی از جملهunited press , france tv, nation , press tv اين تجمع را پوشش می دادند. دانشجويان که طبق قرار قبلی رأس ساعت 10 در برابر ساختمان وزارت علوم در شهرک غرب گرد هم آمده بودند، ابتدائأ تجمع را با خواندن سرود يار دبستانی آغاز کردند. سپس با سر دادن شعار" احمدی نژاد: دروغگو، ما همه ستاره داريم" و "رئيس جمهور دروغگو، نمی خوايم، نمی خوايم" .... اعتراض خويش را به سخنان وی اعلام نموده و خواهان بازگشت به دانشگاه شدند! در ادامه و در حاليکه خبرنگاران در حال تهيه گزارش از دانشجويان محروم از تحصيل بودند، چند تن از افسران نيروی انتظامی به آنان نزديک شده و با ممانعت از تهيه خبر آنان را به داخل ساختمان وزارت علوم برده و پس از نيم ساعت آنان را متفرق نمودند. اين در حالی است که از سرنوشن ميلاد ابراهيميان از فعالين حقوق بشری که در ميان اين خبرنگاران حضور داشت، هنوز خبری در دست نيست و شواهد امر حکايت از بازداشت احتمالی وی می دهد. پايان تجمع که با حضور محرومين از تحصيل بر روی پله های ساختمان وزارت علوم بود با برخورد نيروی انتظامی و درگيری آنان با متحصنين همراه بود، نيروی انتظامی که تلاش می کرد با هل دادن دانشجويان و فحاشی نسبت آنان ، از روبروی درب ساختمان وزارت علوم متفرقشان کند، با مقاومت دانشجويان روبرو گشتند. در پايان، اين تجمع پس از يک ساعت، با همخوانی سرود يار دبستانی به پايان رسيد.

لازم به تذکر است که زاهدی وزير علوم دولت نهم، چندی پيش وجود دانشجويان ستاره دار را تکذيب نموده بود و احمدی نژاد نيز در مناظره تلوزيونی در اظهاراتی وقيحانه ، ستاره دار ها را متعلق به دوران وزارت معين و رياست جمهوری خاتمی ذکر کرده بود که در دولت وی اين مسئله حل شده است! شورای دفاع از حق تحصيل چندی پيش گزارشی از 60 دانشجوی ستاره دار شناسائی شده، منتشر کرد که 57 تن از آنان متعلق به دوران رياست جمهوری احمدی نژادند. ازسوئی در طی اين 4 سال اخير، بيش از 800 حکم انضباطی تعليق برای فعالين دانشجوئی صادر شده که سهم بعضی از دانشجويان 6 ترم تعليق و لاجرم اخراج بوده است! تعدادی از دانشجويان فعال نيز که بازداشت شده و حبس های طولانی مدت را پشت سر گذاشته اند، پس از آزادی با عدم تمديد سنوات تحصيلی و لاجرم اخراج از دانشگاه روبرو شده اند.

فعالين حقوق بشر ودمکراسی در ايران
16 خرداد 1388 برابر با 6 ژون 2008

http://hrdai.blogspot.com
http://pejvakzendanyan.blogfa.com
pejvak_zendanyan10@yahoo.com
pejvakzendanyan@gmail.com

سمينار عمومي همگرايي جنبش زنان با حضور نمایندگان کاندیداها و جریان های مطالبه محور

2009-06-05T08:20:00.001-07:00

میدان زنان- همگرايي گروه هاي مختلف جنبش زنان براي طرح مطالبات در انتخابات، روز شنبه (16 خرداد) سميناري عمومي برگزار مي كند. اين سمينار كه از ساعت 17 تا 21 در جريان است شامل دو بخش با عنوان هاي «وعده های انتخاباتی و مطالبات همگرایی جنبش زنان» و «مطالبه محوری: روش یا هدف» و همچنين نمایش فیلم «ما نیمی از جمعیت ایرانیم» ساخته رخشان بني اعتماد خواهد بود

در بخش اول اين سمينار زهرا شجاعی (نماينده مير حسين موسوي)، جمیله کدیور (نماينده مهدي كروبي) و محبوبه عباسقلی زاده عضو گروه میدان زنان شرکت دارند

در پايان برنامه آخرین فیلم رخشان بین اعتماد با نام «ما نیمی از جمعیت ایرانیم» با حضور او پخش خواهد شد و رخشان بنی اعتماد در مورد نحوه ساخت فیلم خود که حاوی مطالبات زنان از کاندیداهای ریاست جمهوری است با حاضرین گفتگو خواهد کرد

شركت در اين سمينار براي عموم آزاد است

زمان برگزاري: شنبه 16 خرداد، از ساعت 17 الي 21

مكان برگزاري: خيابان سعدي شمالي، خيابان هدايت (برادران قاعدي)، بين ظهير الاسلام و صفي علي شاه، پلاك 194، دفتر جامعه زنان انقلاب اسلامي

رویاهای ما را فراموش نکنید

2009-06-04T06:26:00.000-07:00

ژيلا بنی يعقوب

مناظره موسوی -احمدی نژاد که از صبح نه! ببخشید !از چند روز پیش منتظرش بودیم تمام شد.تقریبا یک ساعت و نیم بدون حرکت جلو تلویزیون نشسته بودم

45 دقیقه اول انگار نفس در سینه ام حبس شده بود.در سکوت مطلق گوش دادم .تنها چیزی که سکوت را می شکست صدای اس.ام.اس هر از گاه دوستانم بود.طاقت نداشتم بازشان نکنم .چون مطمئن بودم در باره مناظره است و نظر دیگران برایم مهم بود هر از گاهی باز می کردم و می خواندمشان.سارا نوشته بود :من دارم سکته می کنم ،وای چرا موسوی رفته در موضع دفاع؟

میرحسین در 14 دقیقه آخر خیلی خوب بود.اگراین دقایق آخر نبود احتمالا من و سارا هر دو با هم سکته رو می زدیم. تا مناظره تمام شد ،صدای زنگ های تلفن های موبایل و ثابت مان به صدا در آمد

اغلب دوستان راضی بودند در توصیف موسوی کلمات از "عالی" تا "بد نبود"، متفاوت بود.البته دوستی هم معتقد بود احمدی نژاد مناظره را برد

به نظر خودم رفتار احمدی نژاد آنجا که پرونده رهنورد را به سمت موسوی گرفته بود ،از هر جای دیگر بدتر بود. می گفت :"آقاي موسوي بگم !؟ شما اين خانم را مي شناسيد !؟ فکر مي کنم بشناسيد...." و عکس پرونده او را طوري گرفت که موسوي ببيند و هم دوربين

با چه حالت تهدیدآمیزی رو به موسوی می گفت :موضوع این خانم را بگم؟

و موسوی گفت :بگو

از این شیوه برخورد آدم ها متنفرم .حتی در زندگی شخصی ام هم از این شیوه ی برخورد رنج زیادی کشیده ام و متاسفانه بارها نیز با آن مواجه شده ام.چه برسد به اینکه از سوی یک رییس جمهوری در برابر میلیون ها بیننده مطرح شود.چقدر در همه سالهای بعد از اتقلاب از این شیوه های پرونده سازی و تهدید زجر کشیده ایم

موسوی رو به احمدی نژاد گفت :"اشکال شما همین روحیه و همین شیوه است

و بعد هم رو به مردم گفت :"من برای تغییر همین روحیه آمده ام

آقای موسوی !امیدوارم اگر رییس جمهور شدی ،این جمله ات را فراموش نکنی و اجازه ندهی در دولت ات با حیثیت ،عزت نفس و کرامت انسانها بازی شود.اجازه ندهی یک روزنامه نگار را جاسوس و یک فعال حقوق زنان را برانداز معرفی کنند.اجازه ندهی قومیت هایی که اندکی کرامت می خواهند و یکی از درخواست هایشان بها دادن به زبان مادری شان است ،مزدور و تجزیه طلب معرفی شوند،امیدوارم اجازه ندهی هیچ دانشجویی به خاطر اعتقاداتش به انواع و اقسام اتهامات اخلاقی و غیراخلاقی متهم شود.این ها درخواست های بزرگی است؟می دانم که در سرزمینی زندگی می کنم که هرکدام از این ها درخواست بزرگی محسوب می شود.اما رویاهایم را که حق دارم بیان کنم .حق ندارم؟خیلی ها به من می گویند انتظاربرآورده شدن آرزوهایم توسط تو رویایی بیش نیست .متاسفانه می دانم که تا حد زیادی حق با آنها ست .اما حتی اگر فقط رویا هم باشد ،رویاهای زیبایی است ،رویاهای شیرینی که شاید عمرش چند روز و چند هفته بیشتر نباشد. می خواهم دلم را به همین رویاها خوش کنم

http://www.zhila.org

همگرايي جنبش زنان براي طرح مطالبات در انتخابات

2009-06-02T06:03:00.000-07:00

سوالی که اين روزها تکرار می شود: اعدام های سال شصت و هفت

2009-05-29T03:38:00.000-07:00

ژيلا بنی يعقوب

نخستين بار در انتخابات رياست جمهوری نهم بود که به طور علنی سوالاتی در باره اعدام های سال شصت و هفت در داخل ايران مطرح شد.اين سوال بارها در جلسات انتخاباتی که توسط جبهه مشارکت و با حضور کانديدای اصلاح طلب شان دکتر مصطفی معين برگزار می شد ، از سوی روزنامه نگاران مطرح شد.به خوبی به ياد می آورم که بيان اين پرسش در آن روزها با شگفتی و حيرت زياد روبرو می شد ،هم شگفتی دعوت کنندگان و هم مدعوين .چند روزنامه نگار از دکتر معين و ساير اصلاح طلب ها در خواست می کردند که موضع شان را خيلی صريح در باره اين اعدام ها بيان کنند و بگويند که نقش شان در آن ماجرا چه بوده؟نقشی نداشته اند يا داشته اند ؟و اگر نداشته اند کافی نيست و بايد بگويند چرا سکوت کرده اند

و کسانی نيز به پرسش کنندگان نهيب می زدند :" مگر شماها که اين سوالات را می پرسيد ، احتمال وجود دستگاههای شنود را در اينجا از خاطر برده ايد؟

در نشست وبلاگ نويسان با مصطفی معين که در سالن تلاش در چهار راه پارک وی تهران برگزار شد ،اين سوال توسط وبلاگ نويسان خيلی جوانی مطرح شد که شايد سال شصت و هفت کودکانی سه يا چهارساله بيشتر نبودند و اين بيشتر به حيرت بقيه می افزود.البته اين پرسش ها هرگز امکان نشر در روزنامه های اصلاح طلب که آن روزها منتشر می شد ،نيافت.

موضوع اعدام های سال شصت و هفت حتی موضوعی نبود که در بهار مطبوعات که پس از دوم خرداد آغازشده بود،مجال طرح در روزنامه های اصلاح طلب آن روزگار را پيدا کند.اصلا آن روزها حتی به فکر خيلی از روزنامه نگاران شاغل در اين روزنامه ها امکان طرح اين موضوع خطور هم نمی کرد. خط قرمزی عجيب و غريب برايش وجود داست.موضوعی که حتی طرحش به ساده ترين شکل ممکن هم تابو بود.شايد به همين دليل بود که چهار سال پيش طرح اين پرسش ها بدون اينکه با پاسخ مشخصی از سوی مخاطبانش همراه باشد برای خيلی ها يک دستاورد و غنيمت محسوب می شد.دستاوردی که کسانی آن را حاصل دوران هشت ساله اصلاحات می دانستند

اين روزها اما در انتخابات دهم اين سوال بيشتر از چهار سال پيش مطرح می شود و به نشست های بزرگتر نيز راه پيدا کرده است .چهار سال پيش کسانی دلشان به شنيدن اين سوالات خوش بود و حتی اصرار زيادی به کانديدای اصلاح طلبان برای پاسخ دادن نمی کردند اما امروز در نشست های مختلف خيلی ها از جمله دانشجويان با اصرار بيشتری پاسخ طلب می کنند

سوالات نماينده انجمن اسلامی بابل در دانشگاه مازندران از ميرحسن موسوی يکی از نمونه های بارز اين مدعاست.او در يک ميتينگ انتخاباتی با حضور چند هزار دانشجو پرسيد

"شما و ما می دانيم که به گفته آيت الله منتظری قائم مقام وقت رهبری بيش از ۴۸۰۰ زندانی سياسی در سال ۶۷ بدون محاکمه اعدام شدند در حالی که دادگاه جمهوری اسلامی آنها را به زندان محکوم کرده بود . شما در آن زمان نخست وزير ايران بوديد.رئيس دولت و شخص سوم مملکت. مسئول دفاع از حقوق ملت. چه توضيحی درباره سکوتتان داريد؟ آيا اين سکوت به معنای رضايت شما بود؟ باز هم تاکيد می کنيم با صراحت پاسخ دهيد.؟"

ميرحسين نيز همچون اصلاح طلبان چهار سال پيش پاسخی به اين پرسش نداد اما شايد تکرار پرسشها بود که او را مجاب کرد که در دانشگاه کرمان به اين سوال پاسخ بگويد

موسوی گفت :"گفته می‌شود در زمانی که آن اعدام‌ها صورت گرفت من نخست‌وزير کشور بودم و کاری نکردم! بايد توجه کنيم که مسئله‌ تفکيک قوا در کشور از ابتدای انقلاب وجود دارد. می‌توانيد از من راجع به عملکرد قوه‌ مجريه در دوران جنگ سوال کنيد و من با شفافيت، صراحت و صداقت پاسخ خواهم داد. نمی‌شود بدون نگاه به موقعيت‌ها، ظرفيت زمانی و وقايع مختلف اين سوال از من پرسيده شود. سوال مربوط به من را بپرسيد، حتما پاسخ خواهم داد

کسانی به خاطر اين پاسخ ميرحسين را به طفره رفتن محکوم کردند و کسانی هم گفتند همين که ميرحسين ار اين اعدام ها دفاع نکرده با توجه به شرايط زمانی و موقعيت ها که خودش نيز به آن اشاره کرده بود ،خوب است

مصطفی تاج زاده نيز اين روزها به اين پرسش پاسخی داده است که در نظر عده ای پاسخ موسوی را بهتر جلوه داد

او گفته :"بدون آنکه منکر نقش افراد خاصی در حکومت برای خشونت ورزی بشوم معتقدم آنان نقش حاشيه‌ای در آغاز خشونت داشته اند، ولی نقش رهبری گروه هايی مانند "مجاهدين خلق" را در چرخه خشونت بسيار مهم می‌دانم . .. جالب آنکه در سال ۶۷ دو فاجعه رخ داد که در مورد يکی سکوت می شود و آن عمليات موسوم به "فروغ جاودان" يا "مرصاد" است. مسعود رجوی با فرا فکنی و برای فرار از جوابگويی به تحليل و تصميم غلط خود که چرا سرنوشت سازمان را به رژيم فاشيست صدام پيوند زد و به عراق رفت و با ايران جنگيد و هرگز گمان نمی کرد که بين دو کشور صلح شود زيرا نتيجه آن را سرنگونی جمهوری اسلامی می دانست ، دائم مساله اعدام های سال ۶۷ را مطرح می‌کند

آقای تاج زاده! راستی اگر مثل چهار سال پيش همچنان سکوت می کرديد بهتر از اين پاسخ نبود؟

هرچه هست من هم مثل خيلی های ديگر فکر می کنم طرح اين سوال ها به خودی خود برای جامعه ايران مفيد است و به قول دوست عزيزی :روزی که اين نوع سوالات تبديل به سوال بخش بزرگی از جامعه ايران شد ،در آن صورت می توان انتظار پاسخ های صريح را نيز از کسانی مثل ميرحسين داشت وفعلا انگار چاره ای نداريم جز اينکه فقط به طرح پرسش خشنود باشيم

http://www.zhila.org

برای جلوه جواهری شناسنامه آمریکائی بگیریم تا صدایش را بشنوید؟

2009-05-28T01:49:00.000-07:00

کریم پورحمزاوی

مدرسه فمینیستی: بدون مقدمه میروم سر اصل موضوع و این سئوال علمی هنری را مطرح میکنم که: این مملکت است یا کارتون پسر شجاع؟

هنگامیکه خرس قهوه ای و خانوم کوچولو را سوسمار بدجنس گروگان گرفته بود تا پسر شجاع قبل از غروب خود را معرفی کند, داستان با قهرمان پردازیهای پسر شجاع به خوبی و خوشی تمام شد

جناب کارگردان, کاوه مظفری را گرفتید و جلوه جواهری را هم بهمراه دیگر اسباب اساسیه ایشان برداشتید. حالا که کارتان تمام شد چرا جلوه جواهری و کامپیوتر و کتابها را پس نمیدهید؟ مگر اینها صاحب ندارند؟ مگر کسی بالای اینها پول نداده است؟ شما بخواهی برای بچه خودت یک جلوه جواهری و یک کامپیوتر بخری, پول از خیابان جارو میکنی یا پشت میزت کلی زحمت میکشی و انقلاب مخملی کشف میکنی و کارهای مثبت و شاق و سخت انجام میدهی تا پول دربیاوری؟

یک زمانی میگفتند خجالت خوب چیزی است. بخصوص اگر در بحبوحه انتخابات باشد. حالا نمیدانم چه میگویند, اما قرار بود اگر خانوم کوچولو گروگان باشد پسر شجاع نجاتش بدهد, شما که زدی داستان را از بیخ و بن کور کردی و اول پسر شجاع را انداختی هلفدونی و بعد هم خانوم کوچولوی بی آزارش را. تازه فکر این را هم نکردی که مردم چه میگویند

جناب کارگردان همین دیروز پریروز بود که یک جاسوس گردن کلفت به اون گندگی و با هشت سال حکم آنهم در روز روشن از زیر سبیل مبارکتان رد شد. البته پارتیش هم مثل گردنش کلفت بود. شما که میگفتی آمریکائی نبود اما بعدش آمریکائی از آب درآمد. البته قبلش هم گفته بودی که جاسوس بود و بعدش هم جاسوس از آب درنیآمد

قربان آن مرامت که "دوست داری جلوه را آزاد نکنی" این طفل معصوم که گناهی نکرده است در ایران متولد شده است. او را با حکم جلب اسباب و اساسیه پا برهنه برده ای؟ اشکالی ندارد. جلوی خانواده و همسرش کشان کشان برده ای؟ قبلا اشکال داشت, اما الان نمیدانم. او را غیر قانونی در بند عمومی اوین بازداشت کرده ای؟ خیلی اشکال دارد, اما اشکالش خیلی وقت است که برطرف شده. برای نگرفتن نامه اش مددکار غیب میکنی؟ خب حتما میتوانی... اما باز هم قربان آن مرامت یکم بیشتر توی این دفتر و دستکت بگرد شاید هم این طفل معصوم بهمراه شوهرش بی گناه از آب درآمد و برخلاف تصور آب دریا را آو شور نکرده است

من این عریضه نامه را با تحقیق و تفحصی درباره کارتون "پسر شجاع" برایتان نمینویسم که خدای ناکرده دلم بحال کسی سوخته باشد. نخیر, اینجانب در فکر مشقت خویش و خانواده آن مضنونه هستم که شناسنامه و پاسپورت آمریکائی از کجا بیاوریم و به این جلوه جواهری بدهیم تا نامه و صدا و تصاویر و حرکات و سکناتش به مدد هزار مددکار از اوین به گوش مسئولین و جهانیان برسد!؟ و در نتیجه دل شما هم مخملین و نرم شود و بیکباره کشف کنید که ایشان بیگناه است و آزادش کنید. ما خیلی زور بزنیم میتوانیم بگوئیم جلوه جواهری فرزند منوچهر خواهر دو شهید و شهروند ایرانی و فعال اجتماعی, اما دیگر نمیتوانیم بگوئیم جلوه جواهری دارای تابعیت آمریکائی! اصلا اگر هم میتوانستیم بگوئیم لازم نبود بگوئیم چرا که تابعیت خود میگفت و آزاد میکرد و خبرنگار میآورد و طرف را تا فرودگاه بدرقه میکرد و خلاصه کارهای خیلی خوبی میکرد

تشکیل کمیته همبستگی برای دمكراسی و حقوق بشر به همت فعالان مدنی و اجتماعی

2009-05-26T01:07:00.000-07:00

خبرنامه امیرکبیر: رو زگذشته کمیته همبستگی برای دمكراسي و حقوق بشر در ايران اعلام موجوديت نمود و برای این کمیته يك شوراي موقت اجرايي، به منظور پيگيري فعالیت ها انتخاب گردید. هم چنین از فعالان اجتماعی و مدنی برای پیوستن به این کمیته درخواست شده است

اعضاي شوراي اجرايي عبارتند از

۱- داود هرميداس باوند (رييس شورا)
۲- محمد ملكي ( دبير شورا)
۳- اكبر پير هادي
۴- محمد اوليايي فرد
۵- كوروش زعيم (دبير سياسي)
۶- اسماعيل مفتي زاده (مشاور درحقوق بشر)
۷- كيوان صميمي
۸- عليرضا جباري
۹- نسرين ستوده
۱۰- حشمت اله طبرزدي (سخنگو)
۱۱- عيسي خان حاتمي (دبيراجرايي

متن سند همبستگي و اصول دوازده گانه آن به شرح زير مي باشد

ميهن ما در شرايط بسيار حساس و سرنوشت سازي قرار گرفته است درطي سالهاي گذشته زير پا نهادن بنيادي ترين حقوق شهروندي مردم ايران ، ناديده گرفتن تعهدات بين المللي در عرصه حقوق بشر وقانون بين الملل توسط گروه حاكم و بطوركلي پايبند نبودن آنها به حاكميت قانون باعث شده است تا فرصتهاي طلايي و تاريخي بسياري را كه در عرصه ي دروني و برون مرزي نصيب ملت شده بود از دست برود و ملت را از لحاظ اقتصادي ، اجتماعي ، فرهنگي و معيشتي درشرايط بسيار سختي قرار دهد . همه ي اين نابساماني ها ناشي از ضعف مديريتي ، بي برنامگي و ناكارامدي سردمداران وبي اعتنايي آنها به حقوق اساسي ملت است

ملت بزرگ ايران كه نخستين اعلاميه ي جهاني حقوق بشر را برپايه ي همزيستي فرهنگ ها، آزادي ، برابري ، بردباري و سازگاري نژادي و مذهبي براي جهانيان به ارمغان آورد ، يك صد سال است كه درراستاي استقلال ، آزادي ، دمكراسي و حقوق بشر درنهضت هايي مانند جنبش مشروطه ، جنبش ملي شدن صنعت نفت وتحولات اجتماعي وسياسي سال ۵۷ تلاش مي كند. با پيشينه اي چنين گرانقدر ، ملت ايران شايسته ي برخورداري از حكومتي برپايه ي دمكراسي ، حقوق بشر ، آزادي هاي بنيادين و حكومت قانون مي باشد

ما به آگاهي همگان مي رسانيم كه در راستاي اين خواسته ديرپاي ملت ايران گروهي از شخصيت هاي ملي و وابستگان به حزب ها ، سازمان ها و نهاد هاي مدني و صنفي كه پايبند به تماميت سرزميني ، استقلال ، جمهوري خواهي ، اصول دمكراسي ، حقوق بشر و آزادي هاي اساسي مي باشند گرد هم آمده و يك همبستگي تحت عنوان همبستگي براي دمكراسي و حقوق بشر درايران به وجود آورده و پايبندي خود را به اصل هاي زير اعلام مي كند ازهمه ي ايرانيان و آزادي خواهان جهان خواستاريم كه ما را در راستاي برآورده شدن اين خواسته ها ياري نمايند

۱- حفظ تماميت سرزميني و استقلال ايران
۲- پذيرش مفاد منشور ملل متحد و اعلاميه ي جهاني حقوق بشر و ميثاق هاي آن
۳- حاكميت قانون برخاسته از اراده ي آزاد مردم
۴- تغيير قانون اساسي و حذف اصل هاي مغايربا حاكميت ملت
۵- جدايي دين ازحكومت
۶- تاكيد بر دمكراسي ، حقوق بشر و آزادي هاي اساسي
۷- تاكيد برحقوق برابر همه ي اقوام ايراني
۸- تاكيد بربرابري حقوق زن ومرد
۹- رفع هرگونه تبعيض از لحاظ جنسيتي ،نژادي،قومي، عقيدتي و مذهبي
۱۰- پاسداري از زبان پارسي كه بن مايه ي فرهنگ ، يك پارچگي و هويت تاريخي و ملي است با احترام و پذيرش ديگر زبان هاي رايج درسرزمين ايران
۱۱- نفي هرگونه خشونت و شكنجه اعم ازاينكه ازمجاري قانوني يا خودسرانه اعمال شود
۱۲- توسعه همه جانبه اقتصادي و اجتماعي همراه با گسترش عدالت اجتماعي و نفي هرگونه بهره كشي

اسامي بخشي ازهيات موسسان:

استاد اديب برومند (رهبر جبهه ملي ايران)
دكتر لقا اردلان (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
اجلال اقوامي ( سخنگوي سازمان حقوق بشر كردستان)
دكتر سيد جواد امامي (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)
اميررضا امير بختيار(عضو حزب ايران)
دكترمحمد اوليايي فرد (وكيل پايه يك دادگستري و فعال حقوق بشر)
بهرام آبتين (مسوول كانون فرهنگي پارس هاي لربختياري ايرانبان)
دكترداود هرميداس باوند(عضو شوراي رهبري جبهه ملي ايران)
سپيده پورآقايي (فعال حقوق بشر)
علي اكبر پير هادي (عضو هيات مديره سنديكاي اتوبوسراني شركت واحد)
احمد پور ابراهيمي (فعال حقوق بشر)
سعيد ترابيان (عضو هيات مديره سنديكاي اتوبوسراني شركت واحد)
بهروز جاويد تهراني (زنداني سياسي)
ابوالفضل جهاندار (فعال دانشجويي)
بيژن جانفشان (نويسنده و فعال حقوق بشر)
علي رضا جباري (عضو كانون نويسندگان ايران)
عيسي خان حاتمي (شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
زيبا حاجي لو (فعال دانشجويي)
حميد رضا خادم (عضو سازمان جوانان جبهه ملي ايران)
عباس خرسندي (دبيركل حزب دمكرات ايران ، زنداني سياسي)
علي رضا خسرواني ( مسوول انجمن اهورا منش استان فارس)
محمد رضا خوانساري ( عضو انجمن زندانيان سياسي )
ناهيد خيرابي (فعال زنان)
دكتر محمد علي دادخواه (وكيل پايه يك دادگستري و عضو كانون مدافعان حقوق بشر)
سعيد درخشندي ( زنداني سياسي، فعال حقوق بشر)
جمال درودي (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
علي رستگاري (عضو جبهه متحد دانشجويي)
رضا رخشان (مسوول روابط عمومي سنديكاي كارگران نيشكر هفت تپه)
اشكان رضوي (عضو سازمان مهندسان جبهه ملي ايران)
دكترفريبرز رييس دانا (اقتصاد دان وفعال سياسي و عضو كانون نويسندگان ايران)
مهندس كوروش زعيم (شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
شاهين زينعلي (دبيرانجمن دانشجويان آزاديخواه وملي )
نسرين ستوده ( حقوق دان و فعال حقوق زنان)
پرويز سفري (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)
محمد مسعود سلامتي (عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران)
گوهر شميراني (فعال زنان)
كيوان صميمي (مديرمسوول مجله توقيف شده نامه وعضو كانون مدافعان حقوق بشر)
سيامك طاهري ( فعال سياسي وشهروندي)
مهندس حشمت اله طبرزدي (دبيركل جبهه دمكراتيك ايران)
محمد عسگري
كاظم عنبري (فعال شهروندي)
تيمسارسرلشگر بازنشسته ناصر فربد (اولين رييس ستاد مشترك ارتش پس ازانقلاب)
محمد حسن فلاحيه زاده (زنداني سياسي )
دكتر حسام فيروزي (فعال حقوق بشر وزنداني سياسي)
علي قبادلو (فعال شهروندي)
امين كرد (عضو شوراي مركزي جبهه متحد دانشجويي)
مريم محبوب (فعال زنان و شهروندي)
اسماعيل مفتي زاده (فعال سياسي و حقوق بشر)
دكتر محمد ملكي (استاد دانشگاه و اولين رييس دانشگاه تهران پس از انقلاب )
بهزاد مهراني (وبلاگ نويس و دبيراول مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران)
عبداله مرادي (عضو مركزيت اتحاد براي دمكراسي)
حميد رضا محمدي (زنداني سياسي )
رامين ناصح (دبيركانون آينده نگري)
دكتر نقي پور (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
ظهور نبوي (زنداني سياسي )
دكتر حسين موسويان (عضو شوراي مركزي جبهه ملي ايران)
مينو يوسف پور(فعال زنان و شهروندي

همگرایی جنبش زنان: مثل قطره های آب در سنگ خارا

2009-05-23T07:53:00.001-07:00

فرزانه طاهری

مدرسه فمینیستی: مطلب زیر متن تحریر شده سخنرانی فرزانه طاهری، در نشست همگرایی جنبش زنان در شیراز است. فرزانه طاهری مترجم، نویسنده و از موسسان «بنیاد هوشنگ گلشیری» است. این بنیاد طی سال های اخیر با اهداء جوایز متعدد به نویسندگان ایرانی، سهم قابل توجهی در ارتقاء کیفی ادبیات داستانی کشورمان برعهده داشته است. فرزانه طاهری علاوه بر آن که اهل قلم و ادب است، همواره تلاش مستمر در جهت احقاق حقوق زنان داشته و از اعضای اولیه کمپین یک میلیون امضاء و از بنیادگذاران همگرایی جنبش زنان در طرح مطالبات در انتخابات نیز هست

من اینجا هم به عنوان یک زن و هم یک اهل قلم می خواهم صحبت کنم. می خواهم به برخی از انتقاداتی که به همگرایی جنبش زنان در فضای انتخاباتی فعلی می شود بر اساس تجربۀ خودم پاسخ بدهم. می خواهم بگویم که، نه برای خوشایند برخی از این سو و آن سو نشینان، که برای بهتر شدن وضعیتمان تلاش می کنیم، مایی که ماندن را برگزیده ایم. می خواهم بگویم که از هر دریچه ای هرچند ناچیز که گشوده شود بهره می گیریم و منتظر نمی شویم که همۀ درها به رویمان گشوده شود، لابد با سیلی بنیان کن، و آن گاه وارد میدان شویم که این جز توجیه بی عملی نیست و تنزه طلبی. نمی شود از رودخانه گذشت و خیس نشد. زمانی بود که برخی از بزرگان اهل قلم برای توجیه کناره نشستن خود وجود و فعالیت کانون نویسندگان را منوط به آزاد بودن سندیکاها و اتحادیه ها و خلاصه بهشت برین شدن این ملک می دانستند و مایی را که در شرایطی بس دشوار داشتیم تلاش می کردیم و هزینه می دادیم و می خواستیم ذره ای را اینجا و ذره ای را آنجا تغییر بدهیم، اصلاح کنیم، مثل قطره های آب در سنگ خارا ، به وارد شدن در نمایش حقوق بشر یا بازی قدرت و ابزار شدن متهم می کردند. اصلا اینجا ماندنمان، زنده ماندنمان یا در بند نبودنمان شواهدی صریح بودند بر آلوده بودنمان. امروز هم با این همگرایی می بینیم که همین دارد رخ می دهد. به راحتی چشم بر تاثیر آن و تفاوت مبارزات انتخاباتی این دوره بر دوره های قبل می بندند که جز حاصل تلاش این سالهای زنان و مردان فعال در جنبش برابری خواهانه زنان نبوده است. چشم می بندند بر غلبۀ گفتمان حقوق زنان و حقوق بشر و آزادیهای مدنی مشخص و نه کلی گویی هایی چون کرامت زن و لفاظی هایی که سالهاست می شنویم، با بی انصافی تمام متهممان می کنند که داریم فرایندی را تایید می کنیم که عادلانه و دمکراتیک نیست. و کاری ندارند که در بیانیۀ همگرایی چه گفته ایم و چه خواسته ایم و چگونه نامزدها را به اعلام نظر مشخص درباره مطالباتمان کشانده ایم

چگونه می توانیم با استفاده از این فضای انتخاباتی، که در سینی تعارفمان نشده و حاصل فشارهای درون جامعه است، این خواسته ها را ترویج کنیم، هر جا که شد، از تریبونهای دیگران استفاده کنیم ،که حرف را هر جا و به هر وسیله¬ای باید به گوش دیگران رساند. عمری عمده و فرعی کردن و استفادۀ ابزاری از زنان باید به ما آموخته باشد که برای طرح خواسته هامان هیچ ملاحظه ای را وارد معادله نکنیم. هیچ مطلوبی به یکباره حاصل نمی شود. نمی شود طرح خواسته ها یا تلاش برای تغییر و امید به اصلاح را، که دستاوردهای اخیر در حوزۀ ارث و نامزدی زنان برای ریاست جمهوری و اندک افزایشی در سن ازدواج دختران و دیۀ برابر در بیمه و از این قبیل نشان داده که امید محال یا ساده لوحانه نیست، موکول کرد به تغییرات اساسی و زیربنایی. کشاندن نامزدها به سخن گفتن از کنوانسیون رفع تبعیض و سایر مطالبات زنان دستاورد اندکی نیست در جایی که در موتورهای جستجویش در اینترنت، کلمۀ زن به هر زبانی که بنویسید فیلتر شده است. کشاندن این بحثها به مناظره های نامزدها در رسانۀ ملی، که مهمترین ابزار آگاهی رسانی در این کشور است، یعنی کشاندن آن به خانه های دورافتاده ترین و محرومترین نقاط این کشور، جایی که زنانش تا مغز استخوان به محرومیت و تبعیض دچارند و زبان و کلمه برای بیانش ندارند و پیش رویشان جز سوختن و ساختن و نهایتا ریختن پیت نفت بر سر راهی نمی بینند، کم فرصتی نیست. هیچ سرزنشی از بابت استفاده از این تریبون، چه مستقیم و چه غیر مستقیم، منصفانه نیست. اینکه در اختیارات رئیس جمهور است که این مطالبات را متحقق کند یا نه – که بخش زیادیش هست، اینکه ارادۀ عمل به این وعده ها وجود دارد یا نه، اینکه اصلا کل ماجرا خوش خیالی است، اینجا محلی از اعراب نمی یابد

هیچ کدام از ما که در این همگرایی مشارکت کرده ایم آن قدر ساده دل نیستیم که فکر کنیم همۀ اینها با انتخاب یک فرد متحقق می شود. می دانیم که تلاشهامان و مبارزه مان باید ادامه یابد، و این بار مشروعیت نامزدی که مشخصا در دیدار با نمایندگان همگرایی این مطالبات را پذیرفته است، در گرو عمل به این وعده هاست، حتی به بخشی از آن. و کیست که نداند هرگز نباید مطالبات از ممکنات عقبتر باشند یا درهمان محدوده محصور بمانند، که می دانیم غیرممکن غیرممکن است

تسلیم شدن به یاس واگذاشتن میدان به دیگران است که قطعا زن ستیزند و به حقوق برابر انسانها باور ندارند. دوستانی یاس تزریق می کنند و منتظر قربانی اند تا با دستهای پاک بر سر بزنند. هر حرکتی که کم هزینه تر باشد، به زعم آنها، یک جایش حتما می لنگد

می دانیم بخش اعظم فعالان کمپین یک میلیون امضا، هم چون طیفهای گوناگون جنبش زنان، در این همگرایی شرکت دارند، همانها که بارها به این سبب انواع و اقسام آزارها را دیدند و می بینند. دوستانی شاید به دلیل همین هزینه ها آن را فعالیتی پاک و شایستۀ حمایت می دانستند اما وقتی در ادامۀ آن آمده اند تا، با استفاده از فضای انتخاباتی، بدون قصد حمایت از این یا آن نامزد یا توصیه به مشارکت یا عدم مشارکت مردم در انتخابات، همان مطالبات را به صورتی وسیعتر مطرح کنند، ناگهان در چشم این دسته از منتقدان تغییر ماهیت می دهند و در جبهۀ شر قرار می گیرند. لابد می نشینند تا اگر هزینۀ این همگرایی بالا رفت، تشویقها را شروع کنند. و فراموش می کنند که یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز قرار بوده به مجلس ارائه شود و سازوکار انتخابات برای نمایندگی مجلس تفاوتی با سازوکار انتخابات ریاست جمهوری ندارد و ارائۀ این طومار یک میلیون امضایی به قوۀ قانونگذار موکول به تغییر کامل قانون اساسی نبوده است

طرح این مطالبات در مقطع کنونی حاصل تحلیل حرکت جنبش زنان و نیز ضرورت تحول بوده است که از بطن جامعه برمی آید. و این مطالبات هرگز به این صراحت بیان نشده اند و چنین بازتاب گسترده ای نداشته اند، که این خود شاید نشان از پختگی جنبش زنان داشته باشد. این گفتمان اصلاحی است و مطالبه محور، حداقلی هم هست و قرار نیست اصل را بر نفی همۀ وجوه بگذارد. برای اولین بار می بینیم که این گفتمان از سوی دیگر هم مطرح می شود و این را نباید دست کم گرفت، حتی اگر در حد گفتار بماند، که می دانیم همین گفتار فرهنگ می سازد. طرح این مطالبات نشانۀ این است که دیگر در انتخابات به فرد نباید نظر داشت و منفعلانه نشست تا حرفهایش را عمدتا هم با کلی گویی بزند. گفتمان مطالبه محور برنامه می طلبد و مبنایی می شود برای استنطاق های بعدی. و مهمتر از همه، باید تلاش کنیم که این همگرایی و همگرایی های دیگر که در این فضا شکل گرفته اند به نهادی مدنی تبدیل شوند که نیک می دانیم نباید هیچ فرصتی را برای نهادینه شدن حرک تهای مدنی از دست داد

Apeal for Jelveh , Kaveh , Amir & Pouria

2009-05-22T04:40:00.000-07:00

دوستان عزیز
لطفا در صورت تمایل امضا و به آدرس زیر ارسال کنيد. در صورت امکان دوستان خارجی تان هم همراه باشند

info@dadiran.ir

با سپاس

Betreff: FAO Ayatollah Shahroudi
Your Excellency,

I am writing to you out of concern about the arrest of Jelveh Javaheri, Amir Yaghoubali, Kaveh Mozafari, Pouria Poushtareh. I would like to know why they have been arrested.

If they are detained solely on account of the peaceful exercise of their rights to freedom of expression and association, they should be released immediately and unconditionally. Otherwise they should be released unless they are charged with a recognizably criminal offence and brought to trial promptly and fairly.

Respectfully,

NAME
ADDRESS

بهروز جاوید تهرانی را دریابیم

2009-05-21T02:57:00.000-07:00

کیانوش سنجری

دوست قدیمی ام بهروز جاوید تهرانی که نزدیک به یک سوم از بهترین سال های جوانی اش را در زندان های مختلفی همچون اوین، توحید و رجایی شهر کرج گذرانده، این روزها دارد در تبعیدگاه رجایی شهر به طور پیاپی مورد آزار و اذیت و شکنجه های روحی و روانی و جسمی قرار می گیرد. اخبار مربوط به اعتصاب غذای او در بحبوحه ماجرای بازداشت و آزادی رکسانا صابری رنگ باخت و اخبار مربوط به کتک خوردن اش توسط مقامات زندان رجایی شهر نیز در لابلای ماجراهای انتخابات ریاست جمهوری دارد مورد بی توجهی فعالان و سازمان های مدافع حقوق بشر قرار می گیرد

آری ای انسان ها! این روزها بهروز در بخشی از کاریدورهای تنگ و تاریک رجایی شهر که به بند آخر خطی ها و سگ دونی معروف است کتک می خورد و صدایش بجایی نمی رسد؛ چون او نه پاسپورت آمریکایی دارد و نه زندانی خودی محسوب می شود

دوستان بهروز تلفنی خبر داده اند که جان بهروز در خطر است، کاری کنید! آنها اطلاع داده اند بهروز را در حالی که دست و پا و چشمانش بسته شده بود، کتک زده اند و شکنجه کرده اند به طوری که آثار زخم و کبودی بر اندامش دیده می شود! نام برخی از آمران و ماموران زندان که در این قضیه نقش داشته اند نیز ذکر شده است: علی محمدی معاون رئیس زندان، کرمانی رئیس حفاظت و اطلاعات، نبی الله فرج نژاد معاون حفاظت اطلاعات و ماموری به نام خادم! این آخری را خوب می شناسیم؛ دست بزن دارد، فحش خواهر و مادر می دهد و عربده می کشد و برای ایجاد رعب و وحشت در بین ده ها زندانی سیاسی ای که از زندان های مختلف به رجایی شهر تبعید شده اند ادعا می کند که در سال های نه چندان دور هم ردیف افرادی همچون لاجوردی آدم ها را معدوم و سربه نیست کرده است

دارم فکر می کنم آیا به این خاطر که هر روز داریم اخبار مربوط به بازداشت مخالفان و معترضان حکومت و شکنجه این یا آن زندانی سیاسی را می خوانیم و می شنویم، دیگر رغبتی برای پیگیری و واکنش جدی به وضعیت این قبیل از زندانیان غیرخودی نداریم یا به راستی دیگر سرنوشت آنها برایمان بی اهمیت شده و فراموششان کرده ایم؟

دوستی به طعنه می گفت کاش بهروز هم پاسپورت امریکایی داشت تا رسانه ها برایش جنجال به راه می انداختند، گزارشگران بدون مرز برایش اعتصاب غذا برپا می کرد و رئیس جمهور از قوه قضاییه درخواست می کرد تا حقوق اش رعایت شود، من در پاسخ گفتم کاش لااقل بهروز زندانی غیرخودی محسوب نمی شد تا یک وکیلی چیزی پیدا می شد و می رفت به او کمک می کرد تا شاید می توانست پس از ۴ سال برای چند روزی هم که شده، مانند بسیاری از زندانیان سیاسی به مرخصی بیاید؛ آخر این جوان الان نه- ده سالی شده که در زندان جا مانده است و کسی به دادش نمی رسد و وزارت اطلاعات و مخصوصا بازجویی به نام “شیخان” دارد مستقیما روی پرونده وی اثر منفی می گذارد! این آقای شیخان را من خوب به یاد دارم. او در سال ۱۳۸۴ بازجوی من هم بود. من را شکنجه نکرد اما بهروز را آنطور که خودش می گفت بسیار آزار داده بود. آنطور که شنیده ام و برخی از زندانیان قدیمی تر در زندان اوین برایم تعریف می کردند، شیخان بازجوی قدیمی مربوط به پرونده های مجاهدین بوده و اکنون که دادستانی تهران سعی دارد هر کسی که بازداشت می کند را به ارتباط با این سازمان ربط بدهد و برایش پرونده جعلی ساخته و پرداخته کند، از این بازجو استفاده می برد. پس از آزادی ام از زندان، بهروز که پس از یک دوره سخت بازجویی همراه با شکنجه توسط شیخان به زندان رجایی شهر منتقل شده بود، تلفنی برایم تعریف کرد که بر اثر شکنجه ها در بازداشتگاه از هوش رفته و دچار بیماری شده و حتا کارش به پزشکی قانونی کشیده بود و می گفت که پزشکی قانونی هم شکنجه شدن اش را تایید کرده بود اما با این حال قاضی حداد که با بهروز از زمان ریاستش در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب آشنا بود، این بار در جایگاه معاون امنیتی دادستان تهران، او را به ادامه سپری کردن زندان مربوط به پرونده کوی دانشگاه – که بهروز در آن پرونده به ۸ سال زندان محکوم شده بود اما در پی فوت تنها غمخوارش، مادرش، پس ازسپری کردن بیش از ۴ سال زندان آزاد شد – و نیز شلاق محکوم کرد

اتهامی که حداد بر اساس آن برای بهروز حکم شلاق صادر کرد، توهین به رهبران نظام در سلول انفرادی بازداشتگاه ۲۰۹ بود. به خاطر می آورم آن روزهای سخت تابستان سال ۱۳۸۴ را که احمدی نژاد تازه به قدرت رسیده بود و بازجوهای بازداشتگاه ۲۰۹ دیگر به جای سیلی، مشت بر صورت متهمان می کوفتند! در آن روزها بهروز که توسط شیخان شکنجه شده بود (و آنطور که متوجه شدم گویا شیخان او را فریب داده اما از آزادی اش جلوگیری کرده بود) در سلول انفرادی کاریدور کناری سلول من، معترضانه هر روز ساعت ها با مشت به در می کوفت و به عوض شکنجه هایی که شده بود، سرتا پای حکومت و رهبرانش را

وقتی می اندیشم که بهروز که بازمانده ی پرونده کوی دانشگاه در زندان است، به راستی بدون دلیل و اتهام، نزدیک به یک سوم از بهترین سال های شادابی و جوانی اش را در زندان گذرانده و حتی از ابتدایی ترین حقوق مربوط به زندانیان مانند مرخصی بی بهره بوده، غمگین می شوم و به خاطر می آورم اکبر محمدی و امیر ساران و ابراهیم لطف اللهی و ولی الله فیض مهدوی و امید رضا میرصیافی را که پس از آنکه جانشان را در زندان گرفتند، در بیرون از زندان شروع کردیم به نالیدن و مداحه سرایی! و اینگونه است که احساس خطر می کنم نسبت به سلامت جان بهروز و زندانیانی همانند او که اکنون نیازمند توجه و پیگیری و حمایت هستند و نه فردایی دیرتر از امروز

زندانیان در رجایی شهر در بی قانونی مطلق بسر می برند. در آنجا امنیت وجود ندارد، بهداشت نیست، درمان معنا ندارد. مواد مخدر بی داد می کند. زندانی های خطرناک همدیگر را با چاقو زخمی می کنند، در گذشته نیز مواردی بود که زندانیان سیاسی به دست زندانیان خطرناک مجروح شده بودند. پیشانی دکتر فرزاد حمیدی را با فلاسک چای شکافته بودند. از مهرداد لهراسبی باجگیری کرده بودند. ارژنگ داوودی را به مرگ تهدید کرده بودند. امیر ساران و ولی الله فیض مهدوی در همین زندان به طرزی مشکوک جان دادند. کاش یک دانشجویی پیدا شود که در جلسات کاندیداهای انتخابات در مورد وضعیت بهروز و سایر زندانیان سیاسی غیر خودی و گمنام حرفی بزند. کاش یک خبرنگاری پیدا شود که در جلسات هفتگی سخنگوی قوه قضاییه در این باره از او سوالی بپرسد؛ از او بپرسد با جوانی ۱۹ ساله در اوج آرزوهایش چه کرده اند که اینگونه به فغان آمده است

“در تیرماه ۱۳۷۸ من یک نوجوان ۱۹ ساله بودم که مانند همه دانشجویان دیگر آرزویی جز بهترینها را برای وطن عزیزم و مردمانش نداشتم. دوست داشتم همه مردم دنیا ایرانی را به چشم بهترین نگاه کنند. همه ما جوانان آرزو داشتیم آزاد باشیم و بر سرنوشت خودمان حاکم شویم و این را حق مسلم هر انسانی میدانستیم . در آن سن و سال فکر میکردم مملکتی که پدرانمان تحویلمان داده اند با همه مشکلاتش به ما تعلق دارد و ما میتوانیم آن را بازسازی کنیم. اما در شب ۱۸ تیر همه این تصورات از بین رفت. در آن شب کوچکترین تجمع و اعتراض دوستانم در کوی دانشگاه را با گلوله، چماق، زنجیر و گاز اشک آور پاسخ دادند. همکلاسی هایم را از پشت بام به پائین پرتاب کردند و دوستانم را با گلوله پرپر کردند. وقتی که ما در اعتراض به این جنایت رژیم که آن را به غلط منتخب خود میدانستیم، دست به تظاهرات آرام زدیم، بسیجی ها و انصار حزب الله به وحشیانه ترین روشها ما را سرکوب نمودند. هنوز هم چهره معصوم دختر دانشجویی را که به ضربات چاقوی سه بسیجی بشدت مجروح شده بود، همچنین تصویر دانشجوی دیگری که چشمانش توسط بسیجی ها از حدقه درآمده بود، بخاطر دارم. هنوز هم شبها خواب آن زنی را میبینم که با زنجیر کتک میخورد و از صورتش خون فواره میزد. هنوز هم طعم گاز اشک آور، باتوم، مشت و لگد را خوب به خاطر دارم. زمانی که من را دستگیر کردند رکیکترین فحشها را به من دادند و وقتی که اعتراض نمودم توسط ده بسیجی به مدت پانزده دقیقه به وحشیانه ترین شکل ممکن کتک میخوردم. طعمش را خوب به خاطر دارم. وقتی که برای اولین بار در سن ۱۹ سالگی من را به بازداشتگاه مخوف اطلاعات (۲۰۹) بردند و با چشمبند موقع رفتن زانوانم از ترس میلرزید. هر ماموری که میرسید مشتی، لگدی، سیلی و یا حداقل فحشی میداد و میرفت. طعمش را خوب به خاطر دارم. آری بازجویی های همراه با سیلی، لگد و فحش را، حتی آن موقعی که بازجو اسلحه کمری خود را در دهان من فرو کرده بود و میخواست به زور من را وادار کند تا اقرار به ناکرده ها نمایم خوب به خاطر می آورم. ماهها سلول انفرادی و بعد یک جلسه چند دقیقه ای دادگاه بدون حق داشتن وکیل، در نهایت حبسی که حتی تصورش را هم نمیکردم. مادر بیرون دادگاه گریه میکرد و بازهم زانوانم میلرزید. خودم نیز وقتی اشکهای مادر را دیدم گریه ام گرفت . آری خوب به خاطر دارم… چهار سال را در زندان در بین قاتلین و اشرار و زندانبانان قواد سپری کردم بدون آنکه مسئولین زندان اجازه یک روز مرخصی را به من بدهند. تا اینکه روزی خواهرم با گریه خبر فوت مادر را از پشت تلفن به من داد. باز هم گریه کردم و زانوانم لرزید، آری خوب به خاطر دارم. مسئولین زندان حتی حاضر نشدند برای تشیع جنازه مادرم چند ساعتی به من مرخصی بدهند.” (بخشی از رنجنامه ی بهروز جاوید تهرانی

به راستی آیا این همه آزار و اذیت و غم و غصه و محرومیت حق بهروز جاوید تهرانی است؟

اسانلو را فورا آزاد کنید! جان وی در خطر است

2009-05-17T23:35:00.000-07:00

اردیبهشت ماه 1388- کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران اکیدا به مسئولین قوه قضائیه توصیه کرد که حکم منصور اسانلو؛ رهبر کارگری را مجددا بررسی و او را آزاد کنند. پزشک قانونی تاکنون دو بار برای وی دستور عدم تحمل کیفری صادر کرده است ولی مقامات قضایی با آن مخالفت کرده اند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران شدیدا نگران وضعیت جسمی اسانلو و احتمال از بین رفتن وی در زندان میباشد. مسئولین زندانهای ایران سابقه سیاهی در فراهم آوردن درمان پزشکی برای زندانیان عقیدتی دارند. در آخرین نمونه، امیدرضا میرصیافی، وبلاگنویس در بند در زندان اوین در اسفند ماه گذشته با عدم معالجه فوری، جان باخت.

خانواده اسانلو با ارسال نامه ای از سوی مادر منصور اسانلو به آیت الله هاشمی شاهرودی؛ رئیس قوه قضائیه خواستار آزادی او شدند. در نامه مادر منصور اسانلو نگرانی های او از در خطر بودن زندگی و حیات اسانلو ابراز شده است.

پروانه اسانلو؛ همسر منصور به کمپین بین المللی حقوق بشر گفت که :"ما همه راه های قانونی را در چهارچوب قوه قضائیه رفتیم و برای آزادی آقای اسانلو از قوه قضائیه تقاضا کردیم اما همه اش بی فایده بوده و به درخواستهای ما هیچ اعتنائی نمیشود. در زندان نگه داشتن آقای اسانلو خیلی بی رحمانه است." خانم اسانلو تاکید کرد:"خانواده آقای اسانلو از جامعه بین المللی بخصوص سازمان های کارگری می خواهد که به حمایت خود از منصور اسانلو ادامه بدهند و خواستار آزادی ایشان
باشند."

منصور اسانلو از تاریخ 19 تیرماه 1386 تاکنون در زندان در حال از بین رفتن است. پس از اینکه ایشان را مدتی در زندان اوین نگه داشتند، ناگهان در تاریخ 24 مهرماه 1387 به زندان رجایی شهر منتقلش کردند. زندان رجایی شهر برای اسانلو که دچار بیماری های متعدد شده است، بسیار نامناسب است و بیشتر زندانیان از نوع خطرناک ترین و خشن ترین جنایتکاران هستند. منصورا سانلو دچار بیماری شدید چشمی است و بخاطر عمل قلب بازی که چند سال پیش انجام داده باید بطور مرتب مورد مراقبت های پزشکی قرار بگیرد.
ف
اطمه گل گزی؛ مادر منصور اسانلو، در نامه ای به آیت الله شاهرودی به تفصیل از مشکلات خود و عروسش که پس از زندانی کردن منصور اسانلو در سال 1386 دچار شده اند، نوشت. خانم گل گزی در نامه خود تاکید کرد :" آیا این عدالت است که عروس من در سخت ترین شرایط با داشتن دو فرزند در رنج و عذاب باشد ؟در حالی که همسرش در چارچوب قانون اساسی و قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جهت احقاق حقوق صنفی اش تلاش نموده است ؟"

منصور اسانلو به 5 سال زندان به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" بخاطر فعالیت های خود برای سازماندهی اتحادیه ها کارگری
محکوم شد و در حال حاضر در زندان بسر می برد. منصور اسانلو از اعضای موسس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بعنوان یک اتحادیه مستقل کارگری است که برای تحقق حقوق کارگران مبارزه می کند. منصور اسانلو بطور مستمر برای به رسمیت شناخته شدن اتحادیه های مستقل کارگری از سوی دولت تلاش کرد و بعنوان یکی از رهبران مبارزه برای حقوق کارگران در ایران بطور مرتب هدف حملات قرار گرفته است. برنامه های سازماندهی شده توسط سندیکای شرکت واحد همواره مورد حمله قرار گرفته اند بطوریکه اعضای این سندیکا در اثر این حملات بشدت مجروح شدند.
ا
رون رودز؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بر در ایران در مورد زندانی بودن منصور اسانلو گفت:"ادامه زندان منصور اسانلو با توجه به وضعیت سلامتی ایشان یک مجازات ظالمانه و غیر انسانی است، و نشانه محرومیت کارگران از حقوق کار در ایران است." رودز همچنین تاکید کرد که "قوه قضائیه باید فورا نیازهای ایشان را برای تضمین سلامتی و امنیت جانی او تامین کند."
وضعیت جسمی منصور اسانلو به گونه ای است که باعث نگرانی در باره سلامتی و امنیت جانی ایشان شده است. علاوه بر بیماری های چشمی و عمل قلب باز، دو تا از رگ های ایشان کاملا مسدود شده است. منصور اسانلو بارها تحت عمل جراحی قرار گرفته اما ایشان از مراقبت های تخصصی در داخل زندان محروم است. اتحادیه های بین المللی کارگری و سازمان های حقوق بشری خواستار آزادی فوری ایشان شده اند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات ایرانی خواست که منصور اسانلو را آزاد کنند و قوانین مراقبت های پزشکی در داخل زندان را مورد بازبینی قرار دهند تا مطمئن شوند که همه زندانیان از مراقبت های لازم برخوردار خواهند بود. این کمپین همچنین از دولت ایران خواست که به آزار و اذیت و محاکمه همه فعالان کارگری پایان داده و بیش از صد نفر از مردمی را که در روز اول ماه می بخاطر شرکت در مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در زندان هستند، آزاد کند.
برای اطلاعات بیشتر در زمینه وضعیت حقوق بشر در ایران به سایت فارسی کمپین در این پیوند مراجعه کنید:
http://persian.iranhumanrights.org
متن کامل نامه مادر اسنلو به آیت الله شاهرودی به شرح زیر است:

به نام خدا
ریاست محترم قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای شاهرودی

با سلام و احترام
اینجانب فاطمه گل گزی مادر منصور اسانلو رئیس هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد که برای دفاع از حق و حقوق صنفی خود و همکاران ، مدت سه سال است به صورتی ناعادلانه در زندان بسر می برد ، تقاضا دارم به وضعیت فرزندم رسیدگی شود .
منصور اسانلو طی دستگیری ها و طولانی شدن مدت زندانیش آسیب های فراوان جدی جسمی و روحی دیده است و طبق دستور پزشکی قانونی عدم تحمل کیفر برای دومین بار برای ایشان صادر شده است ولی متاسفانه با مخالفت مقامات قضایی روبرو شده است . اینجانب به عنوان یک مادر ار آن مقام که بالاترین و عالی ترین مقام قضایی کشور می باشد سوالم اینست که :
_ آیا با کسی که برای خدمت به مردم سال ها صادقانه در شرکت واحد انجام وظیفه نموده است باید اینگونه برخورد شود ؟
-آیا به جای پاسخ به خانواده و آزادی بدون قید و شرط ایشان باید با بدترین برخوردها و بی تفاوتی های مسولان قضایی روبرو شویم ؟
- آیا این عدالت است که عروس من در سخت ترین شرایط با داشتن دو فرزند در رنج و عذاب باشد ؟در حالی که همسرش در چارچوب قانون اساسی و قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جهت احقاق حقوق صنفی اش تلاش نموده است ؟
- فرزند من منصور اسانلو جز دفاع از حق و حقیقت که در قوانین ما مکتوب است ، گناه دیگری ندارد و جایش در زندان نیست .
من از آن مقام و تمام مقامات مسئول کشورو مردم دلسوز ایران و جهان و همین طور از همه نهاد های مردمی و حقوق بشری درخواست دارم برای آزادی بدون قید و شرط پسرم به من مادر پیر و بیمار که حتی برای ملاقات فرزندم که در زندان رجائی شهر کرج است دچار مشکل هستم ، تاعمری از من باقی است کمک کنند و مادری را که با سختی های فراوان فرزندش را دلسوز و متعهد و وطن دوست تربیت کرده از رنج و سختی نجات دهند .
ضمنا پسرم پس از سال ها سابقه کار در شرکت واحد که دارای 27 سال سابقه کار می باشد بدون هیچ حق و حقوقی اخراج شده است . چرا با کسانی که دلسوز و وفاداربه این آب و خاک هستند اینطور رفتار می شود .

فاطمه گل گزی
12/2/88

زندانیان بی‌پناه؛ روزنامه‌نگاران زندانی

2009-05-16T04:32:00.000-07:00

ضعف اطلاع‌رسانی و نبود ابزارهای مناسب و عدم وجود شرایط دیده بانی کافی برای فعالین حقوق‌بشر نسبت به نقض حقوق‌بشر در ایران و بالطبع کسانی که در مورد آنان نقض حقوق‌بشر اتفاق می‌افتد، از مسائل و مشکلاتی است که بیش از همه زندانیان سیاسی و عقیدتی را آزار می‌دهد و به آنان آسیب می‌رساند

وجود تبعیض و دفاع از یک شخص یا اشخاصی خاص بسیاری از زندانیان سیاسی را به بوته‌ی فراموشی می‌سپرد و آنان در سکوت، روزگار تلخ زندان می‌گذرانند. هر چه از تهران و پایتخت هم دور شویم این تبیعض‌ها و ضعف‌ها رنگ جدی‌تر و نامطبوع‌تری به خود می‌گیرد. در شهرستان‌های ایران بسیاری به خاطر آن‌چه که آن را نقض حقوق‌‌بشر می‌دانیم بازداشت می‌شوند و رنج زندان را سال‌ها به دوش می‌کشند. بسیاری از زندانیان سیاسی و عقدیتی به خاطر طولانی بودن دوره‌ی زندان از یادها می‌روند و ناگاه خبرهای ناگواری از آنان ما را به خود می‌آورد. خبرهایی چنان ناگوار هم‌چون شنیدن خبر فوت امیرحسین حشمت‌ساران که بعد از پنج سال زندانی بودن در زندان درگذشت و یا آن‌چنان به زندانی کم توجهی می‌شود و زندانی بودن او جدی گرفته نمی‌شود که با خبر فاجعه‌آمیزی که بر او رفته به خود می‌آییم؛ مگر نبود امیدرضا میرصیافی؟ همین‌گونه است بهروز جاویدتهرانی که سال‌ها است رنج و سختی زندان را به دشواری طی می‌کند و دیگر کم‌تر کسانی یادی از او می‌کنند. چه می‌شود که برای رکسانا صابری در لباس یک روزنامه‌نگار همه بسیج می‌شوند، اما برای محمدحسین فلاحیه‌زاده که همان شرایط را دارا است با گذشت سه سال زندانی بودن و سه ماه بی‌خبری از وی در این روزها چنین اتفاقی صورت نمی‌گیرد؟ چه می‌شود که نام کسانی که عضو گروه‌های دیگری بودند بعد از زندانی شدن در روز کارگر بر سر زبان‌ها می‌افتد و نام کارگران زندانی تجمع روز جهانی کارگر را کم‌تر کسی می‌داند. چه‌گونه می‌شود که یک نفر به خاطر ممنوع الخروج شدن و ضبط پاسپورت‌اش ده‌ها خبر و گزارش و مصاحبه پشت سر خود می‌بیند، اما یک فعال حقوق‌بشر و دانش‌جو که از همان روز در بازداشت است، کم‌تر حمایتی را از خود می‌بیند؟

این سوال‌ها که همه از ضعف و تبعیض ناشی می‌شود، پاسخ‌ها و تغییر روش‌های مناسبی را می‌طلبد که همه‌ی فعالین حقوق‌بشر باید روی آن تعمق و تفکر کنند. اعلامیه‌ی جهانی حقوق‌بشر برای آحاد بشر نوشته شده است و بیش از همه بر فعالین حقوق‌بشر است که نسبت به آن تعهد داشته باشند. یک زندانی در تهران با یک زندانی در زاهدان هیچ تفاوتی نداشته و نمی‌تواند داشته باشد. اما متاسفانه این روندی است که این روزها تکرار می شود و برای ما یک واقعیت پیش رو است.

زندانیان سیاسی و وجدانی انسان‌های بی‌پناهی هستند که از معدود دل‌گرمی‌های‌شان حمایت‌های گروه‌های مدافع حقوق‌بشری است. اما آیا همه‌ی گروه‌های مدافع حقوق‌بشر همه را یک‌سان نگاه می‌کنند؟ جواب البته خیر است، به همان دلائلی که گفتیم و نگفتیم. شاید یکی از مهم‌ترین دلائل حفظ حداقل امنیت باشد، به ویژه برای گروه‌های که در داخل ایران فعالیت می‌کنند.

قصد داریم در این نوشتار که ادامه‌دار هم خواهد بود، زندانیان وجدانی را تفکیک کرده و تا آن‌جا که خبری و اخباری از آنان موجود است از آنان اطلاعاتی عرضه کنیم. باشد که یادی از آنان کرده باشیم و آخرین وضعیت‌شان را بدانیم. زندانیانی که برخی را خیلی زود فراموش کرده و یا شاید خیلی زود فراموش کنیم، کسانی که خطرهای بسیاری آنان را تهدید می‌کند.

روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان زندانی

1. محمد صدیق کبودوند در تاريخ ١٠ تير ماه ١٣٨٦ بازداشت و به زندان اوین انتقال یافت و به مدت پنج ماه در سلول های انفرادی بندهای ٢٠٩ و ٢٤٠ زندان اوين مورد بازجویی و تحت شکنجه قرار گرفت. محمد صديق کبودوند مديرمسئول هفته نامه توقيف شده ی پيام مردم کردستان است که به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» به ده سال و نیم زندان محکوم شده است. و در زندان دچار مشکلات عدیده‌ی جسمی شده و نیاز مبرم به درمان پزشکی دارد، اما مسئولین زندان اوین از دادن مرخصی استعلاجی به وی خودداری می‌کنند. وی در زندان دچار سکته‌ی خفیف مغزی شده و از نارسایی قلبی رنج می‌برد. کبودوند رئیس سازمان حقوق‌بشر کردستان و موسس آن نیز بوده است. محمد صدیق کبودوند روزنامه نگار ایرانی برنده‌ی جایزه‌ی بین‌المللی روزنامه‌نگار سال بریتانیا است که هم‌اکنون در بند 8 زندان اوین دوران محکومیت خود را علیرغم نیاز مبرم به مداوای پزشکی می‌گذراند.

2. محمدحسن فلاحیه‌زاده مدیر مسئول روزنامه توقیف شده اقلام الطلبه و خبرنگار اخراجی تلویزیون العالم جمهوری اسلامی است و با رادیو و روزنامه‌های برون مرزی از جمله المستقبل لبنان و رادیو دبی هم‌کاری داشته است. وی قدیمی‌ترین روزنامه‌نگار حال حاضر زندانی در ایران است. وی از آذرماه 1385 در زندان اوین به سر می‌برد . این روزنامه‌نگار به خاطر فعالیت مطبوعاتی‌اش به 3 سال زندان و جریمه‌ی مالی دو برابر دست‌مزدش محکوم شده است؛ رقمی که معادل 30 هزار دلار است. فلاحیه‌زاده در دادگاه بدوی به سه سال زندان و جریمه‌ی بیست هزار دلاری محکوم شده بود، اما در دادگاه تجدیدنظر این جریمه به 30 هزار دلار افزایش پیدا کرد. وی در دوره‌ی زندان متحمل فشارهای زیادی شد، به طوری‌که در مهرماه گذشته مجبور به اعتصاب غذا شد. از 10 اسفند ماه گذشته وی به سلول‌های انفرادی زندان اوین منتقل شده و هم‌اکنون در وضعیتی نامعلوم به سر می‌برد، به طوری‌که بی‌خبری از وی باعث نگرانی‌های زیادی شده است.

3. مسعود کردپور در تاریخ ١٧ مرداد ماه 1387در شهر بوکان توسط ماموران وزارت اطلاعات در منزل و بعد از بازرسی و ضبط وسائل و دست نوشته های شخصی بازداشت شد. مسعود كردپور، روزنامه نگار و دبير آموزش و پرورش كردستان است که به اتهاماتی چون، فعاليت تبليغى عليه نظام از طریق مصاحبه با رسانه‌هاى خارجى از جمله راديو فردا، صداى آمريكا، بى بى سى، راديو فرانسه و راديوهاى ديگر به یک سال زندان محکوم شده است. وی هم‌اکنون در زندان ارومیه دوران محکومیت‌اش را می‌گذراند.

4. نادر کرمی جونی روزنامه نگار از ٱذرماه سال 1387 بازداشت شده است. کریمی سردبیر و روزنامه‌نگار نشریاتی چون "گزارش، فکر، جهان صنعت، و سیاست روز" پس از بازداشت در ابتدای آذرماه سال 87 به بند 209 زندان اوین منتقل شدد. وی پس از تحمل حدود 4 ماه سلول‌های انفرادی و بند امنیتی روز 22 اسفندماه 87 به بند هفت زندان اوین منتقل شده است. این روزنامه‌نگار پیش‌تر نیز دو بار به دلیل فعالیت‌های مطبوعاتی خود بازداشت شده بود همچنین او به دلیل درصد بالای جانبازی در جنگ نیازمند رسیده‌گی مداوم پزشکی است. هنوز و با گذشت بیش از شش ماه از بازداشت وی اتهامات‌اش مشخص نشده است.

5. کاوه جوانمردی روزنامه نگار هفته نامه‌ی توقيف شده «کرفتو» است که از روز ۲۶ آذر ماه ۸۵ تاکنون در بازداشت به سر می برد، وی ۲۷ ارديبهشت ۸۶ محاکمه و از سوی شعبه ششم دادگاه سنندج به اتهام هم‌کاری با احزاب کرد به دو سال زندان و تبعيد به زندان مراغه محکوم شده است. وی پرونده‌ی دیگری با اتهام اقدام علیه امنیت ملی را نیز داشت که در آن به یک سال زندان محکوم شد. این حکم در دیوان عالی کشور نقض و به دادگاه تجدید نظر برگشت داده شد.

6. عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار دو روزنامه‌نگارا دیگر کرد هستند که بیش از سه سال زیر حکم اعدام در زندان سنندج به سر بردند و به تازه‌گی خکم اعدام آنان لغو شده است. عدنان حسن پور ٢٥ ساله روزنامه‌نگار هفته نامه‌ی ئاسو در تاريخ ٥ بهمن ماه ١٣٨٥ و هيوا بوتيمار ٢۹ ساله هم‌کار نشريه انجمن زيست محيطي سبزچيا، به ترتيب در تاريخ ٥ دی ماه و ٥ بهمن ١٣٨٥ دستگير و در تاريخ ٢٢ خرداد در دادگاهي غير علني به اتهام "اقدام عليه امنيت ملي"، " جاسوسي" و "محاربه" محاکمه و به اعدام محکوم شده بودند. این دو هم‌اکنون در زندان مرکزی مریوان و سنندج هستند.

7. بهمن توتونچی روزنامه‌نگار هفته‌نامه توقیف شده‌ی کرفتو در تاریخ ٢٨ آبان 1387 از سوی ماموران وزارت اطلاعات در منزلش بازداشت شد. مأموران امنیتی جمهوری اسلامی پس از بازرسی و تفتیش خانه‌ی توتونچی، وی را با خود به مکانی نامعلوم می‌برند. وی عضو شورای سردبیری هفته‌ نامه کرد زبان «کرفتو» بود که سال گذشته توقیف شد. هم‌چنین این روزنامه‌نگار از اعضای مؤسس «کانون نويسنده‌گان کرد» است. وی هم‌اکنون در زندان سندج زندانی است.

8. مجتبی لطفی در تاریخ ١٧ مهر ماه 1387 ماموران امنیتی با حکم دادگاه ویژه‌ی روحانیت به منزل مجتبی لطفی مراجعه و پس از بازرسی منزل و ضبط دست نوشته‌ها و هارد دیسک کامپیوتر و وسائل شخصی، این روحانی را با خود به محل نامعلومی بردند. مجتبی لطفی در سال 1383 نیز بازداشت شده بود و مدتی را در زندان سپری کرده بود. این وبلاگ‌نویس به چهار سال حبس محکوم شده است. مجتبي لطفي به اتهام "نشر اكاذيب و فعاليت عليه نظام" و "افشاي اسرار نظام"، توسط قاضي سليمي به تحمل سه سال و ده ماه زندان، محكوم شده است. اين عضو تحريريه و سرپرست روزنامه‌‏هاي توقيف شده «خرداد» و «فتح» و عضو شوراي سردبيري هفته نامه توقيف شده «آوا» و سايت تعطيل شده «نقشينه» نیز بوده است وی از نزدیکان آیت‌الله منتظری است و به نشر دیدگاه‌های وی می‌پرداخت که همین عمل باعث برخورد با او شده است.

9. حسین درخشان وبلاگ‌نویس دیگری است که در تاریخ 11 آبان 1387 بازداشت و تاکنون خبری از وضعیت و محل نگه‌داری وی به دست نیامده است. علیرضا جمشیدی سخنگوی قوه قضاییه سه‌شنبه ۱۰ دي ماه 1387بازداشت این وبلاگ نویس را از سوی نیروهای امنیتی تایید کرد. درخشان وبلاگ‌نویسی است که پیش از این خارج از ایران زنده‌گی می‌کرد و به تازه‌گی به ایران بازگشته بود. هم‌اکنون ماه‌ها از بازداشت این وبلاگ‌نویس می گذرد اما هیچ مقامی بعد از سخن‌گوی قوه‌ی قضاییه در این خصوص حرف نزده و وضعیت وی کماکان نامعلوم است.

10. در روز کارگر صدها کارگر و فعال مدنی و دانش‌جو بازداشت و به زندان منتقل شدند. در این میان چندین روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس بازداشت شده‌اند و از یازدهم اردیبهشت ماه در زندان به سر می‌برند؛ مسعود لقمان، علیرضا ثقفی، علیرضا فیروزی، امیر یعقوب‌علی، نیکزاد زنگنه، کاوه مظفری و همسرش جلوه جواهری از جمله روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان بازداشتی روز کارگر هستند. هم چنین سجاد خاکساری از تاریخ شش اردیبهشت در پی شرکت در تجمع معلمان و اقدام به تهیه‌ی خبر بازداشت شده است.

بخش اول...

http://www.hra-iran.org

مطالبات مادران صلح از رئیس جمهور دهم

2009-05-15T01:43:00.000-07:00

رئیس جمهور دهم کشور ایران!

ما مادران صلح ایرانیم که با شما سخن می گوییم؛
مادرانی از قومیت ها و مذاهب مختلف که از جان و جوانی خود در راه مبارزه با ستم استبدادی و برای تحقق امنیت و آزادی و عدالت هزینه کرده ایم؛
مادرانی که به امید ساختن ایرانی امن، آباد و آزاد در فرآیند شکل گیری انقلاب سال ۵۷ شرکت داشتیم؛
مادرانی که در دوران ٨ سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن در تحریم های اقتصادی شرایط سخت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را به امید حفظ استقلال میهن تحمل کردیم؛
ما خود را مادران صلح نامیده‌ایم نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می‌طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانانمان را تهدید کند اعتراض داریم؛
بنابراین اصلی ترین مطالبات ما از شما، امنیت و صلح خواهد بود.

آقا یا خانم رئیس جمهور دهم
شما نیک می دانید که نهاد ریاست جمهوری در قبال منافع ملی ما جدی ترین نهاد پاسخگو است و می تواند نقش تعیین کننده ای را در تحقق سیاست گذاری های ملی با روش های متفاوت ایفا کند .
و ما، مادران صلح ایران، نیک می دانیم که امنیت و صلح برقرار نمی شود مگر آنکه:
۱- صلح اصلی ترین و اولی ترین دستور کار رئیس جمهور در دوران تصدی ریاست قوه مجریه باشد.
۲- مردم ایران آزادانه در تعیین سرنوشت خویش مشارکت داده شوند.
٣- ملت ایران منروی نباشد و بتواند همراه و همپای سایر ملل آزاد در فرآیند نجات خود از بحران های محیط زیستی ، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی تلاش کند.
۴- تمامی عرصه های علمی، فرهنگی، هنری و ورزشی و آموزش عالی فارغ از هر گونه تبعضات جنسیتی، قومی، مذهبی و بین المللی بر روی همه فرزندان ما گشوده باشد.
۵- مردم ایران به طور شفاف در جریان مذاکرات و تصمیم گیری ها که به نوعی با منافع ملی مرتبط هستند و همچنین در فرآیند عقد کلیه قراردادهای بین المللی قرارگیرند.
۶- نگاه امنیتی – پلیسی از فعالان مدنی همچون زنان، دانشجویان، هنرمندان، نویسندگان و روزنامه نگاران، روحانیون، معلمان، کارگران و ... برداشته شود.
۷- از رفتار قیم مابانه نسبت به شیوه زیست و زندگی زنان و جوانان و سایر اقشار اجتماعی خودداری شود.
٨- هر ایرانی از هر مذهب، قوم، جنس حق داشته باشد که از همه آزادی های مدنی و رایج بهره مند شود.
۹- آزادی بیان و آزادی پس از بیان برای همه اقشار و گروه های اجتماعی و سیاسی در چارچوب قانون اساسی تضمین شود.
۱۰- آزادی تشکیل اجتماعات و فعالیت های گروه های داوطلب و غیردولتی و تشکل های صنفی در جهت توانمندسازی، توسعه پایدار و صلح و برابری تشویق و تضمین شود نه آنکه به بهانه برقراری امنیت سرکوب شوند.
۱۱- زمینه ای فراهم شود تا ایرانیانی که به دلایل مختلف با توان های اقتصادی، علمی، اجتماعی و ... از ایران مهاجرت کرده اند به بازگشت به وطن تشویق شوند و با حفظ کرامت از استعداد و کارایی های آنان در حوزه های داخلی به نحوه شایسته ای بهره برداری شود.
۱۲- مسئولین و مردم اخلاقا" کرامت انسانی کسانی را که به دلیل جنگ از کشورشان رانده شده و به ما پناهنده شده اند از هر قوم و نزاد و مذهب ملیت و جنسیتی که هستند محترم شمارند.
۱٣- دولتمردان و کارگراران آنها از ادبیات مرگ طلبانه و جنگ افروزانه استفاده نکنند.
و بالاخره آنکه دولت آینده زمینه های لازم را برای گسترش فرهنگ صلح و مدارا در لایه های مختلف اجتماعی فراهم سازد.

به امید ایرانی آباد، امن و آزاد و صلح پایدار
مادران صلح ایران

بیش از ۵۰ تشکل دانشجویی با امضای بیانیه مشترکی اعلام کردند: احمدی نژاد باید برود

2009-05-13T00:35:00.000-07:00

خبرنامه امیرکبیر: بیش از ۵۰ تشکل دانشجویی با امضای بیانیه مشترکی اعلام کردند حضور مجدد احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور با توجه به کارنامه ننگین وی باعث تبعات هر چه بیشتر برای اقشار مختلف مردم و وضعیت ایران خواهد شد. متن این بیانیه به شرح زیر است

اینک زمان نشان دادن صلابت اراده هاست، حافظه ی تاریخی ما می گوید هیچ گاه ایران بعد از انقلاب چنین بر لبه ی خطرناک بحران ها قرار نگرفته بود، هیچ گاه چنین منافع ملت در معرض آسيب نبوده است، عزت و غرور ملي مان اين چنين به دنبال ماجراجويي هاي سياستمداران حاكم جريحه دار نشده بود و كرامت انسان ايراني در جهان خدشه دار نشده بود. امروز پس از گذشت قريب به چهار سال از عمر دولت آقاي احمدي نژاد بار ديگر با استناد به آنچه در اين مدت بر ملت و مملكت مان رفته است اعلام مي كنيم کارنامه ی دولت نهم منفی و غير قابل دفاع بوده و ادامه حیات این دولت منجر به چشم انداز نگران کننده تری برای منافع ملت می شود

کارنامه ی سیاست های دولت نهم در دانشگاه [۱]

به جرئت می توان گفت دانشگاه، این مهمترین کانون آزادی خواهی و روشنگری سهمگین ترین ضربات و بیشترین فشار ها را از جانب دولت نهم دریافت کرده است. احضار تمام نشدني دانشجويان به كميته هاي انظباطي و صدور احكام سنگين محروميت از تحصيل و ممانعت از حضور دانشجويان منتقد به دانشگاه، سلب آزادی های آکادمیک به واسطه تهدید و اخراج اساتید برجسته و دگراندیش، تعلیق و جلوگیری از فعالیت های تشکل های دانشجویی مستقل و فشار بر اعضاء انجمن های اسلامی دانشجویان جلوگیری از اجرای برنامه ها و فعالیت های دانشجویان، بازداشت و شکنجه بسیاری از دانشجویان منتقد و معترض به دولت، ایجاد محدودیت های اداری و سیاسی به ویژه در زمينه علوم انسانی و اجتماعی برای اساتید و دانشجویان، اعمال سهمیه بندی جنسیتی و بومی گزینی جنسیتی و جلوگیری از ورود دختران به دانشگاه و… تنها بخش کوچکی از حمله کینه توزانه دولت به دانشگاه است که همراه با گسترش کرختی و یاس و کاهش نشاط و امید در فضای دانشگاه و کاهش شاخص های کمی و کیفی آموزش عالی بوده است و روند فرار مغز ها و نيروي انساني زبده را به دنبال داشته است

مسئله شرم آور ستاره دار كردن دانشجويان منتقد و دگر انديش خود به خوبي پرده از تنگ نظري و تماميت خواهي مسئولين و مديران امر بر مي دارد. نامه سرگشاده بي سابقه ۱۰۹ نفر از اساتید دانشگاه خود به خوبی وضعیت اسفبار دانشگاه در ابعاد مختلف را به نمایش مي گذارد

از سوي ديگر بسط نگاه امنیتی و ایجاد فضای پلیسی و بستن تمامی روزنه های تنفس نهایت دشمنی دولتمردان نهم را با دانشگاه نشان می دهد. سوء استفاده از شهید و فرهنگ شهادت و ارائه تصویری خشونت گرا و غیر عقلانی از دین و تحميل هزينه هاي سنگين به دانشجويان در اين مسير نه فقط سبب تحکیم خصایل والای انسانی در دانشگاه و جامعه نشده است بلکه به عکس جواب داده است و اساساٌ به باور هاي ديني نسل جدید ضربات سهمگيني وارد کرده است

کارنامه ی سیاست های دولت نهم در عرصه ی اجتماعی و سیاسی

دولتی که شعار داده بود کابینه ای ۷۰ ملیونی می آفریند به سرکوب گسترده، سازمانی و بی وقفه جامعه مدنی پرداخت. این دولت تمام توان خود را به کار گرفت تا اندک نهاد های مدنی موجود را برچیند

تعطیلی نسبتا کامل مطبوعات به عنوان رکن چهارم دموکراسی، تهدید دائمی اندک روزنامه های مستقل، دخالت مستقيم و بي سابقه در روند مديريتي نشريات و مطبوعات غير دولتي و مستقل، سانسور شدید در عرصه کتاب و هنر، فیلترینگ فضای مجازی و اینترنت، افت کمی و کیفی تولیدات فرهنگی-هنری، سرکوب جنبش های اجتماعی از قبیل جنبش زنان، اقوام ايراني، کارگران و معلمان ، برخورد شدید و یورش به تجمعات مسالمت آمیز و قانونی زنان، کارگران ، معلمان و دانشجویان و بازداشت، شکنجه و تعقیب فعالین آنها ، برخورد بسیار خصمانه با با فعالان ترک و کرد و حتی دراویش، پلمپ غیر قانونی تشکل های حقوق بشری از جمله کانون مدافعان حقوق بشر و برخورد با گردانندگان آن ، ایجاد رعب و وحشت در جامعه به بهانه گشت های ارشاد و برخورد با ارازل و اوباش و

همچنين نگاهي به عملكرد دولت نهم نشان از ركورد شكني ديگر اين دولت در عرصه كشورداري دارد. چه اينكه پس از پيروزي انقلاب تا كنون هيچ دولتي اينچنين چشم بر تحليل هاي كارشناسانه در امر كشورداري نبسته است. [۲

کارنامه ی سیاست های دولت نهم در عرصه ی اقتصادی [۳

دولتی که قرار بود نفت بر سر سفره های مردم آورد، به مبارزه با فساد بپردازد و عدالت گستر باشد با بها ندادن به مفاهیم بنیادی علم اقتصاد و عدم برنامه ریزی، شیوه اقتصاد دستوری و حتی بی توجهی به سند چشم انداز بیست ساله، برنامه چهارم و سیاست های اصل ۴۴ قانون اساسی، تنش های ستیزگرانه با جهان، بي توجهي به هشدار و پیش بینی های اقتصادانان کشور که به صورت چندین نامه در سال های گذشته گوشزد شده بود؛ عملا عزم برچيدن سفره هاي بي رنگ و رونق مردم را دارد. تورم، بیکاری و فقر را به بالاترین حد خود رسيده و “نظام پولی و بانکی” و “فضای کسب و کار” تقریبا از هم فروپاشیده است و یا در معرض فروپاشی است، امروز دولت به برکت آخرین دلارهای نفتی هنوز باقیمانده، می کوشد تا با بسط فرهنگ “گداپروری و صدقه سالاري” نگاه های مردم را در آستانه انتخابات به خود معطوف کند

فساد اقتصادی و گسترش رانت خواری، ناسالم و غیر شفاف بودن عرصه اقتصاد، اکثریت مردم ایران را علی رغم برخورداری از مواهب طبیعی زیر خط فقر قرار داده است به گونه ای که آنان را حتی در تأمین مایحتاج روزانه خود دچار مشکل کرده است

کارنامه ی سیاست های دولت نهم در عرصه بین المللی [۴

موضع گیری و سخنان نسنجیده محمود احمدی نژاد در عرصه بین المللی علاوه بر هدر دادن منافع ملت ایران سبب مخدوش گشتن چهره صلح طلب و آزادی خواه ایرانیان در عرصه جهانی شده است

دولت ماجراجوی نهم به اسم عزت کشور و اقتدار ایران بدون توجه به منافع ملت پیاپی تنش آفریده، کشور را در شرایط بغرنجي قرار داده و احتمال وقوع جنگ و تبعات ويرانگر آن نظير ریسک سرمایه گذاری را افزايش داده است. عدم اتخاذ سیاست های درست و متناسب با منافع ملت در خصوص پرونده هسته ای، ایران را اکنون با تحریم های گوناگون بین المللی روبه رو کرده است که آثار منفی تحريمها، اینک آشکار شده است و هر چه بیشتر به پیش برویم آثارشان بیش از پیش نمایان خواهد شد. عدم تدبیر لازم در عرصه سیاست خارجی و درک درست از مناسبات دیپلماتیک و تعامل با جامعه جهانی سبب زیر سوال رفتن حاکمیت ملی ایران بر جزایر سه گانه تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی در برابر ادعا های امارات شده و تقلیل حاکمیت مسلم ایران از ۵۰ درصد دریای خزر به ۱۲ درصد را در پی داشته است. همچنین نزدیکی بیش از حد ، هزینه زا و بدون توجه به منافع ملت به بعضی دیکتاتور های حاکم بر کشور های آمریکای لاتین و عدم همراهی با جامعه بین المللی در عرصه منطقه ای زمینه ساز تقويت سوء ظن جهاني به ايران و تشدید تحریم ا و فشار های بین المللی برکشور شده است.

جمع بندی

روی کار آمدن محمود احمدی نژاد و حضور نظامیان در حوزه اجرایی کشور، منجر به حاکم شدن یک نگاه امنیتی و سرکوبگر به جریانات اجتماعی و سیاسی گردید که ادامه روند سلب فضای تنفس از گروه ها و فعالین سیاسی آزادی خواه، کشور را در آستانه انفجاری اجتماعی قرار خواهد داد. از طرفی وضعیت اسفناک اقتصادی و تورم روز افزون ، بحران های ناشی از مسائل فراگیر اجتماعی همچون مسکن، ازدواج، اشتغال و بسیاری بحران های ریز و درشت دیگر که کشور درگیر آن است چشم انداز نه چندان روشنی را برای جامعه و خصوصـاُ نسل جوان نشان می دهد. گرچه ایستادگی فعالین دانشجویان و فعالین مدنی و اجتماعی در مقابل حملات سرکوبگرانه و بی خردانه دولت نهم تحسین برانگیز است اما این واقعیت آشکار شده است که ادامه این روند، زوال نهادهای مدنی، و خاموشی جنبش های اجتماعی را در پی و افزایش شورش های کورخیابانی ناشی از خشم و رنج را در پی خواهد داشت. سرگردانی مردم و ناتوانی در تامین نیاز های اولیه زندگی، سرخوردگی جامعه روشنفکری ،کرختی و رخوت حاکم بر فضای دانشگاه، گرایش بسیار زیاد نسل جوان به اعتیاد و مواد مخدر سایه یأس و نامیدی را بر سر جامعه افکنده است که در بخش زیادی از این معضلات رد پای سیاست های محمود احمدی نژاد را می توان دید

افزایش روزافزون فساد، فقر، بیکاری، فاصله طبقاتی، ناهنجاری ها و معضلات اجتماعی، انزوا و تحریم های گسترده در عرصه بین المللی محصول دوران سیاه دولت نهم است. اینک بر اثر بحران های پیاپی و فراگیر؛ اقتصاد، اجتماع، سیاست و فرهنگ در وضعیتی آشفته اند و بدون شک ادامه این روند کشور را بیش از این در معرض مخاطرات جدی قرار می دهد که متاسفانه جبران آن توسط هیچ کسی امکان پذیر به نظر نمی رسد. برون رفت از این وضعیت حاد و نجات کشور نیازمند یک تصمیم گیری عقلانی از طرف همه ی گروه های اصلاح طلب و تحول خواه و همه علاقمندان کشور می باشد

در آستانه انتخابات ریاست جمهوری دهم و خاتمه یافتن دوران سیاه محمود احمدی نژاد قرار گرفته ایم. برخلاف سی سال گذشته که همواره حاکمیت از آن به عنوان “شرایط حساس کنونی” یاد می کرد، اتفاقا در مقطع کنونی شرایط واقعا حساس گشته است. روی کار آمدن دولت محمود احمدی نژاد فصلی جدید را برای کشور رقم زد که متاسفانه انتظار می رود مردم عواقب وحشتناک آن را تا سالیان متمادی بپردازند

اینک لزوم ایفای نقش تاریخی از سوی کلیه نیروهای آزادی خواه بیش از پیش عیان می گردد. ما معتقدیم حضور دوباره محمود احمدی نژاد موجب تشدید تمامی بحران ها و فروپاشی اجتماعی خواهد بود. با صدای بلند فریاد بر می آوریم احمدی نژاد باید برود. “نه به احمدی نژاد” و توقف روند فعلی می تواند تصمیمی عقلانی از طرف همه گروهها ، احزاب و فعالین سیاسی و مدنی آزادی خواه و اصلاح طلب باشد

[۱]
نزديك به ۳۰۰ استاد دانشگاه در اين مدت به طور ناخواسته بازنشست شدند

حدود ۱۰۰۰ دانشجو ستاره دار شده اند كه ۳۰۰ تن از آنها سه ستاره بوده اند و از تحصیل در مقاطع تحصیلی بالاتر محروم شده اند.

قريب به ۷۰ تشكل دانشجويي در تعطيل يا فعاليت هايشان معلق شده است

[۲] از جمله، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد

منحل کردن سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و حذف شمار بسیار زیادی از کارشناسان از روند تصمیم گیری، چیزی که حتی مورد مخالفت مجلس شورای اسلامی هم قرار گرفته و بخشی از قانون گریزی هم مربوط به این امر است

عدم تغییر ساعت رسمی کشور در آغاز بهار (در سال اول زمامداری آقای احمدی نژاد) که با توجه به هزینه زیاد آن سبب مداخله مجلس و تصویب قانون برای اجرای اجباری آن شد

تغییر ساعات کار بانک‌ها و مقاومت در برابر تصحیح آن

منحل کردن شوراهای عالی در کشور که باز موجب واکنش مجلس شد

اعلام طرحهای زود بازده اقتصادی و ملزم کردن بانکها به اعطای تسهیلات ویژه برای اجرای آنها، که موجب افزایش نقدینگی، افزایش قیمت بی رویه مسکن و افزایش طلبهای معوقه بانک‌ها شد و در بهبود تولید صنعتی نیز نقش معناداری نداشت

اجرای شتاب‌زده بخشی از طرح تحول اقتصادی، پیش از نهایی شدن و تصویب آن، و آمارگیری با هزینه زیاد که سرانجام آن را از مجلس پس گرفت

محدود کردن مدیران به نیروهای “خودی”کم تجربه و هزینه آفرین

[۳] افزایش جمعیت بیکاران کشور به بیش از چهار میلیون نفر و رسیدن به آستانه تحمل جامعه (نرخ بیکاری به ۱۲درصد افزایش یافته است)، رشد اقتصادی ۵.۶ درصدی (در حالی که براساس برنامه چهارم رشد اقتصادی ایران ۱۲.۲ درصد پیش بینی شده بود)، کسری بودجه ۴۴ هزار میلیارد توماني در سال ۸۸ (بنا به اعلام مرکز پژوهش‌های مجلس)، افزايش ۲۵ درصدي نرخ تورم، واردات (حدودا) ۱۲ میلیارد دلاري در زمينه محصولات كشاورزي که ۸/۲ میلیارد دلار آن برای ورود ۶ میلیون تن گندم و بقیه برای وارد کردن۲/۱ میلیون تن روغن نباتی، ۳/۱ میلیون تن شکر، ۱/۱ میلیون تن برنج، ۵/۴ میلیون تن علوفه و…بوده و … تنها گوشه اي مديريت اقتصادي دولت نهم است

همچنين در گزارش تفریغ بودجه سال ۱۳۸۶، اعلام شده که در ۱۷۰ مورد از ۳۱۲ بند و تبصره‌قانون بودجه ۸۶ (یعنی ۵۴ درصد بندها یا اجزای تبصره‌ها) تخلف صورت گرفته است. در سال ۸۶ ، شرکت‌های دولتی، بانک‌ها و مؤسسات انتفاعی وابسته به دولت بیشتر از ۵/۲ برابر بودجه مصوب خرج کرده‌اند

وارد کردن ۸/۵ میلیارد دلار فرآورده‌های نفت به جای ۸/۳ میلیارد دلار مجاز. این تخلف در دوسال گذشته به ۵ میلیارد دلار رسیده است. قانون گریزی در این مورد به قدری گسترده بوده است که رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس آن را “دست بردن در جیب۷۰میلیون نفر”نامید

قانون گریزی شدید قوه مجریه باعث شده است که سلامت اقتصادی ایران با ۵۴ پله سقوط، به رتبه ۱۴۱ در میان ۱۸۰ کشور برسد و از لحاظ شاخص‌های اشتغال و بیکاری، در سال ۲۰۰۷ ، در میان ۱۷۸ کشور جایگاه ۱۳۵ ام را داشته باشیم

مطالبات معوقه بانک‌ها به ۳۰ تریلیون تومان رسیده که تنها ۳ تریلیون تومان وثیقه به وسیله بانک‌ها ضبط شده است

رکود شدید صنایع چای، قند، نساجی و … با وارد شدن مهار گسیخته محصولات این صنایع از خارج.
وابستگی بیشتر تولید ناخالصی ملی به نفت، به علت عدم سرمایه گذاری در بخشهای دیگر. افزایش شکاف طبقاتی (نسبت درآمد دهک اول به دهک آخر ۲۱ برابر شده است

اسامی تشکل های امضا کننده بیانیه

۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اراک
۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز
۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز
۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان
۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کاشان
۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه همدان
۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کرمان
۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف
۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه محقق اردبیل
۱۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل
۱۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر
۱۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید عباسپور
۱۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شیراز
۱۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سهند تبریز
۱۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران
۱۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فروسی مشهد (فراکسیون مدرن)
۱۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه چمران اهواز
۱۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان
۱۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سبزوار
۲۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه دامغان
۲۱- تشکل اسلامی دانشجویان اصلاح طلب دانشگاه بین المللی قزوین
۲۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اصفهان
۲۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه ایلام
۲۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
۲۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم
۲۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه باهنر شیراز
۲۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان
۲۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سمنان
۲۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه ارومیه
۳۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه رجایی
۳۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بیرجند
۳۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد
۳۳- مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه سمنان
۳۴- انجمن اسلامی دانشجویان دموکراسی خواه دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران
۳۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کردستان
۳۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه رازی کرمانشاه
۳۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شیراز
۳۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده امور اقتصادی و دارایی
۳۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد واحد کرج
۴۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهرکرد
۴۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شاهرود
۴۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی
۴۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر
۴۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان
۴۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
۴۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان
۴۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تبریز
۴۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه مهاجر اصفهان
۴۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد واحد کاشمر
۵۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
۵۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زنجان
۵۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر
۵۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان
۵۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد شهر تهران

فراخوان به کمپین برای آزادی دستگیر شدگان روز جهانی کارگر

2009-05-11T07:23:00.000-07:00

کارگران، تشکل ها و نهادهای کارگری ایران و جهان!

در روز جهانی کارگر هنگامی که کارگران و خانواده های آنان که بنابر فراخوان کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه (مشتمل بر تشکل های مستقل کارگری ایران) که برای اعلام مطالبات خود و گرامی داشت این روز در پارک لاله تهران گرد هم آمدند، به همراه تعداد دیگری از مردم حاضر در پارک مورد یورش نیروهای امنیتی-پلیسی و ماموران لباس شخصی قرار گرفتند. این نیروها با انواع ابزار و روش های سرکوب، تعداد زیادی را شدیدا مجروح و بیش از صد و پنجاه نفر را در حالی که مورد ضرب و شتم واقع شده بودند، دستگیر و روانه زندان کردند. از این تعداد هنوز حدود یکصد تن در زندان به سر می برند. این افراد هیچ جرمی مرتکب نشده بودند که این چنین غیرانسانی سرکوب و به بند کشیده شده اند. آنها فقط به خاطر این که همزمان با میلیاردها کارگر دیگر در سراسر دنیا و به دلیل طرح مطالبات میلیون ها انسان در ایران که هر روزه تحقیر می شوند، به دلیل برپاکردن تشکل های مستقل سرکوب می شوند و ماه های متمادی حقوقی دریافت نمی کنند، تنها به دلیل این که صدای اعتراض برآورده اند، امروز در بدترین شرایط در زندان هستند. هر روز خانواده هایشان که برای آزادی آن ها در مقابل دادگاه ها و مراجع دیگر قضایی مراجعه می کنند با برخوردهای نامناسب و پاسخ های ضد و نقیض مواجه می شوند. ما میلیون ها کارگر و زحمتکش و مساوات طلب نسبت به عزیزان دربند و خانواده هایشان مسئول هستیم و نباید آن ها را تنها بگذاریم. باید فورا متحدانه دست به کار مبارزه ای وسیع تا آزادی همه دستگیر شدگان شویم.
ما ضمن اعلام این کمپین از تمامی تشکل ها و نهادهای کارگری و حقوق بشر داخلی و بین المللی می خواهیم که با تمامی توان خود و به فراخور امکانات خود و از هر طریق ممکن، ضمن محکوم کردن دستگیری این عزیزان و درخواست برای آزادی بی قید و شرط آنان به حمایت های گوناگون و متناسب با توان خود از این عزیزان و خانواده های آنان و اصرار بر مطالبات اعلام شده در قطعنامه اول ماه مه این کارگران بپردازند.

زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران جهان
اعلام حمایت ها، بیانیه ها و گزارش اقدامات انجام شده خود را به این نشانی بفرستید: campain۱may@gmail.com

نوزده اردیبهشت ٨٨
کمیته ی برگزاری مراسم روز جهانی کارگر
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
اتحادیه آزاد کارگران ایران
هیئت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش و تزئینات ساختمان
شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری شامل:
- کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های آزاد کارگری
- کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
- جمعی از فعالین کارگری
- شورای زنان
کانون مدافعان حقوق کارگر

و با حمایت:
انجمن برق و فلز کرمانشاه- انجمن دفاع از کارگران اخراجی سقز – کمیته دفاع از کارگران هفت تپه - کارگران کارخانه پرریس سنندج- کارخانه بافندگی شین بافت سنندج –- کارگران کارخانجات شاهو- - نساجی کردستان- غرب بافت-آجر شیل -شیرپاک آرا- گونی بافی سما- آرد فجر- نیرو رخش- کارگران بخش خدماتی بیمارستان توحید سنندج -جمعی از بازنشستگان شهرستان سنندج -کارگران شرکت فرش غرب کرمانشاه- کارخانه لاستیک دنا – جمعی از کارگران سیمان قائن – جمعی از کارگران عسلویه…

امضاها ادامه دارد...

زنان به سالن متادون منتقل شده اند، مردان هنوز تماسی نگرفته اند

تغییر برای برابری - امروز شنبه 19 اردیبهشت، 8 روز پس از بازداشت افراد حاضر در مراسم روزجهانی کارگر ، خانواده ها مجددا به دادگاه انقلاب مراجعه کردند. تعداد زیاد خانواده های معترض در برابر دادگاه باعث شد که ماموران اجازه ندهند که کسی در جلوی دادگاه یا روبروی آن در سوی دیگرخیابان بایستد به طوری که تا جنب میدان میوه و تره بار ماموران خانواده ها را پراکنده می کردند و به گفته برخی دیگر از حاضران حتی احتمال بازداشت خانواده ها هم بود

زمانی که خانواده ها در برابر دادگاه ایستاده بودند برخی از زنان بازداشتی از زندان اوین با آنها تماس گرفتند. طبق گفته خانوا ده ها زنان زندانی در سالن متادون و همه با هم هستند . آنها از روز دوشنبه هفته پیش تاکنون اجازه تماس تلفنی نداشتند اما اکنون به آنها گفته شده است که ازاین به بعد حق دارند یک روز در میان با بیرون تماس بگیرند. این مکان دارای يك سالن بزرگ با امکانات محدودی هست. همه آنها با هم هستند و زندانی دیگری با آنها نیست.هیچ کدام از آنها مورد بازجویی قرار نگرفته اند

مادر نیکزاد زنگنه داانشجو و فعال کمپین پس از تماس دخترش می گوید: «امروز هم دوباره به دادگاه آمدم اصلا پاسخ مشخصی نمی دهند مدام می گویند بروید خودمان به شما زنگ می زنیم.» پگاه دختر محسنی فعال کارگری هم ضمن آن که از تماس مادرش و دیگر دوستان هم بندی اوخبر می دهد اشاره دارد که همچنان جوابی به ما نمی دهند. مادر جلوه جواهری دانشجو و فعال کمپین که از برخورد ماموران به تنگ آمده است اول می پرسد از کجا تماس می گیریم. می گوییم سایت تغییر برای برابری. او شاکی است و می گوید: « این رسانه ها چه می کنند ؟ من با پدر ومادرهای دیگر بچه های زندانی برای شکایت به دیدن آقای کروبی رفتم که بگویم که بچه ام را بدون مجوز و بدون هیچ دلیلی گرفته اند اما بدون این که ایشان را ببنیم از قول من چیزهای دیگری در اعتماد ملی نوشتند».او ادامه می دهد:«الان هم هیچ جوابی نمی دهند. بچه ها را برده اند سالن متادون. مگر این بچه ها چه کرده اند؟ هیچ کجا شکایت ما را قبول نمی کنند، دادگاه جواب نمی دهد، رسانه ها اشتباه می نویسند، قوه قضائیه چیزی نمی گوید. پس ما برای شکایت کجا برویم؟

خانواده مردان بازداشت شده نیز به شدت از بی خبری ابراز نگرانی می کنند. آنان تا کنون تماسی با خانواده هایشان نگرفته اند. به برخی از خانواده های فعالان کارگری گفته اند 45 روز دیگر بیایید. به برخی دیگر گفته اند بروید آخر هفته بیایید به برخی هم اصلا جوابی نداده اند. مادر امیر یعقوبعلی دانشجو و فعال کمپین می گوید : «از روز بازداشت تا حالا امیر تماسی نگرفته است. اصلا داخل دادگاه هم اجازه نمی دهند برویم حرف بزنیم .تا به حال هرچه کرده ایم هیچ نتیجه ای نداشته است. حداقل اجازه بدهند که بچه ها تماس بگیرند.» پدر پوریا پوشتاره دانشجو نیز از بی پاسخی مسئولان و برخورد ماموران ناراحت است و به شدت نگران فرزندش هست می گوید :« مثل هر روز به ما می گویند بروید خودمان اطلاع می دهیم . دادگاه می گوید آنها دست پلیس امنیت هستند و ما کاری نمی توانند بکنیم. من یک فرهنگی با 34 سال سابقه کار هستم بعد یک ماموربه سینه ام می زند که اینجا نایست ! آخر چرا ؟ مگر پسر من چه کرده است؟ نمی گویند بچه های ما کجا هستند. حداقل بگذارند آنها یک تلفن بزنند که بدانیم کجا هستند و حال شان چطور است.» او در پاسخ به این سوال که پس ازنوشتن نامه به رئیس قوه فضائیه چه پاسخی گرفتید می گوید:« علی رغم گزارشی که ارائه دادیم و طلب رسیدگی کردیم تا کنون هیچ پاسخی از هیچ کجا به ما نداده اند

جان عده اي از فعالان سياسي در داخل كشور در خطر است

2009-05-08T03:58:00.000-07:00

17/2/1388 ساعت ده شب

گزارش دریافتی: در جلسه ای که در منزل مهندس کورش زعیم عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران در رابطه با تشکیل یک همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر تشکیل شده است، نیروهای امنیتی طی تماسی در دقایق پیش ایشان را تهدید نموده و اعلام داشتند خدمت شما خواهیم رسید در این جلسه که دکتر هرمیداس باوند ، عیسی خان حاتمی ، مهندس حشمت الله تبرزدی ، دکتر محمد ملکی ، مهندس اشکان رضوی ، مهندس کیوان صمیمی ، اسماعیل مفتی زاده ، علیرضا جباری حضور داشتند اینگونه استنباط می شود که شخص مهندس زعیم هدف تهاجم و یا سوء قصد قرار دارد در ضمن احتمال می رود که کل جمع حاضر دستگیر شوند

با این شرایط پیش آمده حاضران تا کنون در منزل مهندس زعیم حضور دارند و در صورت هر گونه پیش آمدی ملت ایران آگاه باشند مسئولیت آنچه که برای این افراد پیش آمده به عهده حکومت اسلامی و نیروهای امنیتی خواهد بود

از دریافت کنندگان این خبر تقاضا می شود که این خبررا منتشر نمایند و در سايت ها گذاشته شود و مجامع بين المللي را آگاه نمايند

پاينده ايران

مجازات اعدام سياست دولتى ايجاد وحشت

2009-05-07T08:09:00.000-07:00

ايران: مجازات اعدام سياست دولتى ايجاد وحشت
فدراسيون بين المللى جامعه هاى حقوق بشر

محمد علی دادخواه: اعترافات تحت شکنجه فاقد وجاهت قضائی است

2009-05-06T03:14:00.000-07:00

خبرنامه امیرکبیر: طی چند روز گذشته ۵ تن از دانشجویان، اسماعیل سلمان پور، کوروش دانشیار، حسین ترکاشوند و یاسر ترکمن و نریمان مصطفوی پس از ماهها بازداشت با قرار وثیقه های سنگین ۲۰۰ یا ۳۰۰ میلیون تومانی آزاد شده اند. این دانشجویان از فشارهای شدید نیروهای امنیتی در دوره بازداشت و نیز شکنجه های شدید جسمی و روحی برای اعترافات کذب خبر داده اند. علیرغم ازادی این دانشجویان، ۵ دانشجوی دیگر هم چنان در بازداشت بسر می برند و از وضعیت مسعود دهقان، عباس حکیم زاده و مهدی مشایخی هیچ گونه اطلاعی در دست نیست. در این رابطه با محمد علی دادخواه، وکیل دادگستری و وکیل تعدادی از دانشجویان دربند، گفتگوئی انجام داده ایم که در زیر می خوانید

جناب آقای دادخواه اخیراً، قاضی حداد در مقام دادستانی اظهاراتی را پیرامون دانشجویان دربند پلی تکنیک مطرح کرده اند و در این اظهارات اتهاماتی متعددی را نیز متوجه دانشجویان نموده اند. نظر شما پیرامون این اتهامات چیست؟

اصولاً دادسرا در مقام بیان کردن نظریات دستگاه بازجوئی، بازپرسی و دادیاری است و هرگز به منزله ی حرف قطعی و ختم کلام تلقی نمی شود. بر همین مبنا کیفرخواست باید در دادگاه به نحو عادلانه و منصفانه مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گیرد. اصل ۳۵ قانون اساسی می گوید دادگاهی معتبر است که فرصت لازم و مهلت کافی در اختیار وکیل مدافع متهم قرا دهد

و چنانچه این موارد تحقق میابد هر حکمی که صادر شود برابر قانون اساسی (به عنوان قانون برتر) فاقد اعتبار است و بنا به نظر دیوان عالی بعنوان مرجع تمیزی، در صورت اعتراض آن حکم باید شکسته شود. با چنین ضوابطی قاعدتاً اظهارات مقام دادستانی نمی تواند به عنوان امر قاطع و سند حتمی و دلیل غیرقابل اعتراض تلقی شود

از سوی دیگر مبنای اثبات و احراز و اصابت جرم، دلیل است و ماده ی ۱۲۷۵ قانون مدنی در موضع ادله ی اثبات دعوی صراحتاً اعلام می دارد که هرکس مدعی امری باشد باید آن را اثبات کند. بر این مبادی بر گفته ی بی دلیل به حکم قانون اثری وارد نیست

جناب دادخواه بر مبنای اظهارات دانشجویان ازاد شده و هم چنین پیشینه این گونه اقدامات، دانشجویان در بند تحت شدید ترین فشارهای جسمی و روحی ممکن، مجبور به اعترافات کذب شده اند. مبنا و نظر قانون در مورد این گونه اعترافات چیست و آیا به لحاظ قانونی دادگاه می تواند با استناد به اعترافات تحت شکنجه، برای دانشجویان حکم صادر کند؟

از سوی دیگر با عنایت به صراحت قانون اسای و آئین دادرسی کیفری و قانون مجازات اسلامی، هر اقرار، اعلام و اظهار نظری که تحت شرایط خاص باشد فاقد وجاهت قضائی است.
به همین علت اصل ۳۷ و ۳۸ قانون اساسی بر این مهم پای می فشارد. در اصل ۳۷ قانون اساسی، اصل بر برائت است و هیچ کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی شود مگر آنکه جرمش در دادگاه صالح اثبات گردد

لذا چون در نظام قضائی ایران مستند نخست هر دادرسی الزاماً باید برائت باشد، لذا هر اظهار نظری که اشخاص را قبل از اظهار نظر نهائی دادگاه، در مظان اتهام و انتساب جرم قرار دهد، فاقد اعتبار شایسته ی قانونی است

گذشته از آن اصل ۳۸ که پایه در نظام فقهی از یک سو و نظام حقوق بین الملل از سوی دیگر دارد، اعلام میدارد که هر گونه شکنجه برای اقرار یا کسب اطلاع ممنوع است و اجبار شخص به شهادت، اقرار و سوگند مجاز نیست. و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است

گفتنی است باید به این نکته توجه کنیم که در پایان این اصل آمده که متخلف از این اصل برابر قانون باید مجازات شود. یعنی اگر شخصی اقدام به اخذ اقرار و شهادت و سوگند از طریق شکنجه و شرایط خاص نماید، به موجب قانون چنین فردی باید مورد تعقیب قضائی قرار گیرد. در اینجا باید به یک نکته ی دیگر توجه داشت که در نظام حقوقی ما اجبار مرتبه ی بالاتر از اکراه است و در نظام معاملاتی نیز اکراه در پذیرش یک امر مورد قبول نیست. بنابراین به طریق اولی کسی که تحت اجبار به امری دست یازد چون اراده ی وی مخدوش می شود، نمی توان به چنین امری اعتبار داد و فرضاً بعنوان دلیل آن را محسوب کرد و یا بر بنیاد آن حکم به محکومیت صادر کرد

در اینجا باید به نکته ی دیگری اشاره کنم. نظر اکثریت حقوقدانان آن است که اقراری واجد تاثیر است که در نزد قاضی عادل رسیدگی کننده رخ نماید و الا بر همه ی اعلامات و اقرارهائی که خارج از این چارچوب باشد، تائید و اعتباری از دریچه ی قانون نیست

آقای دادخواه شما به عنوان وکیل تعدادی از دانشجویان بازداشت شده در طی این مدت اقداماتی را برای روشن شدن وضعیت دانشجویانی که ماهها در بازداشت بسر برده اند، صورت داده اید. در طول این مدت برخورد دادگاه و مقامات ذیربط با شما چگونه بوده است؟

اصولاً دادگاه یعنی وجه ممیزه ای از جایگاهی که عدل و داد در آن نیست و یعنی تفاوت دادگاه و بیدادگاه در رعایت عدل، توجه به قانون و رعایت نظامات دادرسی عادلانه و منصفانه است. بویژه انکه در تمدن کهن، بنیاد حکومت ها بر عدل و داد بوده است. چناچه می دانیم نخستین سلسله ی پادشاهی ایران پیشدادیان بوده اند. یعنی پیش و قبل از هر کار و تصمیمی، رعایت عدالت و داد

بعد از ان سلسله ی هخامنشیان تشکیل می شود. در ادب پارسی بسیار مشاهده شده که حرف “ق” به حرف “خ” تبدیل می شود. بر این مبنا هخامنشیان، حق منشیان بوده اند. اعتبار تمدن کهن بر ان است که نخستین امپراطور گیتی یعنی کوروش بزرگ، روش حق و منش عدل را پیشه کرده اند

در قانون اساسی صراحتاً بر این نکته تاکید شده که هدف از رسیدگی هرگز انتقام جوئی و انتقام گیری نیست بلکه تنبه و هشدار است. مضافاً به اینکه عطوفت اسلامی ایجاب می کند که ما در خصوص افرادی که جز حسن نیست و شور خدمت به وطن و شوق توسعه ی کشور هیچ اراده ای در وجودشان نیست، مبنا را از منظر جرم ننگریم بلکه مورد را با توجه به صراحت اصل ۲ قانون اساسی که دعوت به خیر و امر به معروف و نهی از منکر، را وظیفه ای همگانی و متقابل بر عهده مردم و دولت می داند، بررسی کنیم

بر این موضع باید اعلام داشت که متاسفانه گه گاه این نگرش توام با عطوفت و عنایت دچار آسیب می شود. اما امیدوارم در دادگاههائی که پس از کیفرخواست های اخیر تشکیل خواهد شد، این لطف و مهر و توجه به نیت حسن دانشجویان به عنوان حرف نخست در منظر دادگاه تجلی یابد و از یاد نرود که نخستین عنصر جرم، سوء نیت و قصد مجرمانه است. موضوعی که من در خصوص اتهامات مطرح شده به دانشجویان، از ان اثری نمی یابم

پایان دادن به انتخاب میان «بد» و «بدتر

2009-05-04T04:21:00.000-07:00

مهدی الماسیان

مدرسه فمینیستی: اسفندماه سال گذشته، طیف های متنوع فکری و گروه های فعال مطالبه محور در جنبش زنان با پشت سر گذاردن جلسات متعدد بحث و تبادل نظر، سرانجام به توافق رسیدند که با استفاده از فضای انتخاباتی، بار دیگر ـ این بار در سطح سیاسی و انتخاباتی ـ مطالبات خود را در قالب دو خواسته ی مبنایی و روشن، صورتبندی و اعلام نمایند. توافق گروه های مختلف فکری در ائتلافی جنین گسترده، البته که با دشواری به دست آمد، در نتیجه، اعلام عمومی آن دو خواسته ی کلیدی در منظومه مطالبات زنان، تا اواخر فروردین امسال به طول انجامید. که سرانجام بیانیه ائتلاف موسوم به «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» منتشر شد. مدرسه فمینیستی به عنوان یکی از گروه های شرکت کننده در ائتلاف همگرایی، در کنار دیگر فعالیت های عملی و روزمره، از جمله وظایف و تعهدات خود را انتشار نظرات موافق و مخالف در مورد این ائتلاف و مطالبات مطرح شده در آن، می داند و امکانات محدود رسانه ای خود را به تمامی، در اختیار صاحبان قلم و اندیشه می گذارد. در همین زمینه، مطلب کوتاه ولی قابل تأمل آقای «مهدی الماسیان»، که در عین حال پاسخی غیر مستقیم به مقاله ی پیشتر منتشر شده ی خانم سمیه پورقاسمی در سایت مدرسه، است، در ذیل می خوانید

مقاله «مطالبات زنان و دست های بسته رییس جمهور» نوشته سمیه پورقاسمی، نگاه انتقادی یکی از فعالان جنبش دانشجویی به نحوه تصمیم گیری و اعلام موضع جنبش زنان در فضای انتخاباتی دوره دهم ریاست جمهوری بود. این چند سطر برای پاسخگویی نیست بلکه تنها برای بیان عقیده ام از دیدگاهی دیگر در مورد «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» و اشاره بر نکاتی در رابطه با این ائتلاف می باشد

ابتدا باید در نظر داشت که جنبش زنان همواره به دور از ادعاهای روشنفکری و آرمانی، بازتاب دهنده دردها و مشکلات نیمی از جامعه بوده که به صرف داشتن هویت زنانه، از دست یافتن به حقوق کامل خود بازمانده اند، این امر به یقین موجب فراگیر بودن و راهیابی این جنبش به لایه های مختلف جامعه شده است. همین و بس

قضیه بسیار ساده مطرح می شود و بسیار ساده درک می شود. وقتی این جنبش از خواسته های زن رنجدیده و زحمت کش شالیکار و یا زن سرپرست خانواده سخن می گوید که ایفاگر نقش مردانه است اما با حقوق زنانه ، وقتی از زن خشونت دیده همین جامعه حرف می زند که خواهان تک بودن در زندگی زنانه اش است ، وقتی از چیزی می گوید که حتی ما مردها هم مادران و خواهران و یا حتی زنان ناآشناهای هموطن مان را درگیر این ظلم ها می بینیم ، مگر می شود که درک نکنیم؟! اینجاست که باید پذیرفت که این «رسانه ها» نبودند که آن را به خانه های ما آوردند بلکه همین سادگی و روشنی خواسته های این جنبش بود که آن را روان و عمیق به درون جامعه هدایت کرد؟

و اما ائتلاف جنبش زنان برای طرح خواسته های شان در انتخابات

همان گونه که اعلام شده این ائتلاف هرگز قصد تشویق به شرکت در انتخابات و یا حتی جلب نظر عمومی به سوی کاندیدای خاصی را ندارد و متاسفانه گاهی پیشداوری هاست که حکم می کند و نظر می دهد. روزی که شیرین عبادی اعلام کرد که شخصا قصد شرکت در انتخابات را ندارد چون آن را انتخابات آزادی تلقی نمی کند، باز همین پیشداوریها نتیجه بر اعلام تحریم انتخابات از سوی زنان را داد و امروز همان پیشداورها مسیر را برمی گردند و به تناقض می رسند! نکته دیگر این که ما رو به سوی تازه ها نداریم و از پیمودن راه جدید برای رسیدن به مقصد یا می هراسیم یا نا امیدیم. همیشه در فضای انتخاباتی با دو نوع شیوه واکنش روبرو بوده ایم : یا رای دادن به کاندیدایی که به هرحال بی علت و با علت در نظر گرفته شده، یا نشستن و در ناامیدی به سر بردن به هزار و یک دلیل دیگر

اما فراموش می کنیم که باید راه را باز کرد و چاره ای اندیشید. سال ها دم از آزادی بیان و عقیده زدیم و دریغ از تلاش جدی برای برداشتن موانع. سال ها در طبق اخلاص فقط رای دادیم و ادای فریضه کردیم، سال ها تحریم کردیم و ژست کارشناسانه به خود گرفتیم و با این قبیل رویکردها نه تنها درجا زدیم و حتی گاهی به عقب هم رانده شدیم بی آن که هرگز به خود اجازه فکر کردن به راه دیگری ا بدهیم

اما امروز این زنان هستند که قدم در این راه نهاده اند و با تکیه بر اصل «مطالبه محوری» به ایده انتخاب بین «بد» و «بدتر» پایان می دهند و صریح و واضح وارد این عرصه می شوند ؛ در کنار این که از همین فضای انتخاباتی برای بیان خواسته های شان بهره می رند؛ مطرح کردن خواسته هایی که قبل و بعد از انتخابات، بهای بیشتری را برای ابرازش پرداخته و می پردازند

همچنین زنان به همت وحدت و انسجام گروه ها و طیف های مختلف به لحاظ ایدئولوژی و حتی سیاسی، با پیگیری و پافشاری بر مطالبات خود پس از انتخابات، سعی بر تثبیت هویت مدنی خود دارند و این هم تازه ای دیگرست چرا که در ایران مان همیشه فعالیت ها و تکاپوها پس از سپری شدن ایام انتخابات کمرنگ و یا حتی متوقف می شد و همین دست کاندیداها را برای سردادن شعارهای عاری از نقص و وعده های رویایی باز گذاشته بود. اینجاست که بدها به کنار می روند و به خوب ها رای داده می شود. خوبی که مشخصا پاسخگوی پرسش های آگاهانه زنان و اعلام مشخص موضع اش باشد، و چنانچه خوبی درمیان نبود جاهای خالی در صف روز انتخابات پر نخواهند شد

از سویی دیگر، ائتلاف «همگرایی جنبش زنان» با چنین انسجام , همبستگی و درک متقابل از مشکلات مشترک از سوی زنانی با خط های فکری مختلف، شیوه دموکراتیک و گفتمان منطقی را به عنوان الگویی عینی و قابل استناد، به همگان نشان می دهد

و حالا چرا رئیس جمهور ؟

رییس جمهور قانونگزار نیست که توانایی تغییر قوانین را داشته باشد اما باید توجه داشت که به عنوان مجری قوانین می تواند با آماده سازی بستر جامعه به سوی تنگناهای بیشتر و یا مدنیت و فضای باز , لزوم پیدایش قوانین و الزامات متناسب را فراهم آورد

و اینجا نقطه ی آغاز است. آغازی بر اصل «مطالبه محوری»، و قرار نیست که نقطه پایان آن هم تنها به انتخابات ریاست جمهوری باشد

گزارشی دیگر از مراسم اول ماه مه در تهران

2009-05-02T11:32:00.000-07:00

گزارش ارسالی برای نشريه دانشجويی بذر

جمعه ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۰۱ مه ۲۰۰۹

گزارش اول:

امروز اول ماه مه است. روز جهانی كارگر. روز كسانی كه قر ار است نوع بشر را از هر گونه استثمار رهايی ببخشند. از چند روز قبل بنا بر اخباری كه در سايتهای مختلف برای برگزاری مراسم روز كار گر از طرف فعالين مختلف كارگری درج شده بود به پارك لاله رفتم. تا به حال پارك لاله را آنقدر شلوغ نديده بودم. هم جمعيت مردم و هم جمعيت نيروهای مزدور رژيم. در دور ميدان آب نما جمعيتی نزديك به ۲۰۰۰ نفر به صورت پراكنده قدم می زدند. شايد بتوان گفت كه به ازای هر يك نفر حداقل ۵ نفر لباس شخصی و پليس ايستاده بودند. ماشين های گشت ارشاد به تعداد خيلی زياد دور ميدان مدام در حال گشت زنی بودند. مردم عادی از اين همه ماشين ارشاد آنهم در پارك متعجب شده بودند. دور پارك يعنی در محوطه بيرون هم از سمت بلوار كشاورز و هم از سمت خيابان كارگر هم پر از نيروهای لباس شخصی بود. قبل از ساعت ۵ كه ساعت شروع مراسم بود در پارك بودم. بعد از چند دقيقه كه سعی كردم مكانی را برای نشستن پيدا كنم چهره های آشنای بسياری را ديدم. فعالين كارگری، دانشجويی، زنان و افراد ديگری كه نمی شناختم اما كاملا مشخص بود كه برای مراسم آمده بودند. همه وقتی يكديگر را می ديدند شروع به خوش وبش می كردند. بالاخره بعد از دقايقی و حدودا ساعت ۵:۱۵ دقيقه در گوشه ای كه عده ای از فعالين جمع شده بودند ناگهان ۲ ماشين گشت ارشاد كه تقريبا دو برابر ظرفيتش مامور زن و مرد سوارآن شده بودند به بيرون ريختند و به سمتی كه فعالين در حال گفتگو با هم بودند رفتند و به وحشيانه ترين شكل ممكن شروع به كتك زدن كردند و در همان آن ۳-۴ نفر را دستگير كردند و به زور وارد ماشين كردند. مردم عادی داخل پارك وحشت زده شده بودند. يكی می گفت باز اينا چه مرگشون شده. باتوم های برقی بر سر و صورت افراد كوبيده می شد. هر كس كه كوچكترين حرفی می زد و يا مقاومتی می كرد كتك می خورد و به زور سوار ماشين می شد. در اين ميان فرياد زنده باد جنبش كارگری از سوی يكی از فعالين به آسمان بلند شد. كه در عرض چند ثانيه به زور سوار ماشينش كردند. در اين ميان جوانی را كه قصد فرار داشت و دوستش اعتراض می كرد كه ولش كنيد ا توسط چند تا از غول تشن های پليس دستگير كردند و آنقدر او را زدند كه به حالت بيهوش در آمد و بعد لباسش را از تنش در آوردند و آن را به روی صورتش كشيدند و كشان كشان در همان حالت بيهوشی به درون ماشين بردند. در اين لحظه ياد تصاويری افتادم كه تحت نام دستگيری اراذل و اوباش در اينترنت و موبايلها پخش می شد. فكر می كنم مردم امروز معنی اراذل و اوباش را به خوبی فهميدند. آنقدر مامور و لباس شخصی پر بود كه به هر طرف نگاه می كردی فقط آنها ديده می شدند. يكی از آنها در جايی كه ما و چند خانواده ديگر ايستاده بودند اسپری فلفل زدند و صدای چند جوان كه فرياد مزدند سوختم و چشمانشان را گرفته بودند به هوا رفت. البته در ميان آنها چند زن چادری هم بودند كه آنها هم از اين عمل هم قطارشان در امان نماندند. چرا كه بعدا آنها در جمع پليس ها ديدم. بقيه مدام مردم را وادار می كردند كه دور شويد و اينجا نايستيد. دختر و پسر جوانی كه با هم بود ند و و پسر جوان در حال گرفتن عكس با موبايلش بود را هم با توهين و كتك دستگير كردند. عكاس جوانی هم كه معلوم بود از خود آنهاست به سمت افراد حاضر می رفت و روی چهره شان زوم می كرد و عكس می گرفت.در اين ميان دختر جوانی كه معلوم بود برای ورزش آمده بود چون با بلوز و شلوار ورزشی بود توجه همه را به خود جلب كرد. چون او را به روی زمين می كشيدند و روسريش كاملا از سرش افتاده بود. آنها نمی خواستند مردم بفهمند كه چرا امروز اينجا شلوغ شده به همين خاطر هر تيپ آدمی را دستگير می كردند تا فردا به اسم ارازل و اوباش، مزاحم نواميس مردم و بی حجاب همه جا جار بزنند. از تعداد دستگير شدگان آمار دقيقی ندارم اما دو ماشين گشت ارشاد كاملا پر شده بود.گوشه گوشه ميدان غلغله بود.پسر جوانی هم كه معلوم بود در درگيری لباسش را از تنش خارج كرده بودند و تمام بدنش جای ضربه های باتوم بود در حال فرار بود.در گوشه ای ديگر فرياد می زدند و دستگير می شدند. حتی در قسمتی از ميدان كه يك خانواده نشسته بودند و ظاهرا از آنها خواسته بودند كه از آنجا بروند و با اعتراض مادر خانواده كه زن مسنی بود روبرو شده بودند به زور و با تهديد می خواستند او را كه همراه با همسر و بچه هايش بود با خود ببرند بدون هيچ دليل و توجيهی. باران شديدی شروع با باريدن كرد كه باعث شد مردم عادی سريع متفرق شوند. همه اين اتفاقات در ۱۵-۲۰ دقيقه اتفاق افتاد. بعد كه در اطراف پارك در حال قدم زدن بودم با پرچم جالبی كه مربوط به سايت جمعی از فعالين كارگری بود روبرو شدم. بعد كه دوباره برگشتم در آنجا نبود. اتفاقات امروز نشان داد كه راديكاليسم و همچنين ديكتاتوری و خفقان در حال رشد است. حضور فعالين كارگری در كنار جوانانی كه بسيار با انگيزه آمده بودند و بسياری از فعالين زنان نويدهای خوبی را با خود به همراه داشت. اول ماه مه امسال كه در يك روز تعطيل و يه شكل كاملا مستقل برگزار شد اگر چه حتی فرصت سخنرانی و بيانيه و شعار نداشت اما درحضور مردم بود و اين مساله خيلی مهم بود.

دل آرا دارابی اعدام شد

2009-05-02T10:56:00.000-07:00

مرگ بر اعدام! زنده باشند رنگها...

تشکل های کارگری ایران خواستار بهبود شرایط کار شدند

2009-04-30T06:44:00.001-07:00

راديو فردا : 10 تشکل مستقل کارگری ايران روز سه شنبه با انتشار بيانيه ای به مناسبت روز جهانی کارگر، اول ماه مه،خواستار داشتن يک زندگی انسانی برای ميليون ها کارگر شدند.

امضا کنندگان اين بيانيه، کميته برگزاری مراسم روز جهانی کارگر، سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، سنديکای کارگران شرکت نيشکر هفت تپه، اتحاديه آزاد کارگران ايران، هيئت بازگشايی سنديکای کارگران نقاش و تزئينات ساختمان، کانون مدافعان حقوق کارگر، شورای همکاری تشکل ها و فعالين کارگری، کميته پيگيری ايجاد تشکل های کارگری، کميته هماهنگی برای کمک به ايجاد تشکل های کارگری، شورای زنان و جمعی از فعالين کارگری، هستند.
در بيانيه اين تشکل های کارگری، ۱۵ درخواست، از جمله افزايش حداقل دستمزد مطرح شده است.
شورای عالی کار در روزهای پايانی سال گذشته، حداقل دستمزد کارگران در ايران در سال جاری را حدود ۲۶۴ هزار تومان در ماه تعيين کرد.

اين در حالی است که حسين راغفر، تدوينگر نقشه جغرافيايی فقر کشور و استاد دانشگاه در تهران، خط فقر در سال جاری را بيش از ۸۰۰ هزار تومان، برای شهر تهران، اعلام کرده است.

آقای راغفر گفته است: «با توجه به کسری بودجه قابل توجه دولت، کاهش در آمدهای نفتی و سياست های متناقض دولت در حوزه توليد درکنار بحران جهانی اقتصاد، انتظار می رود سر ريزهای نابرابری های اقتصادی در سال آينده به شدت افزايش يابد.»
همزمان با اين شرايط، گزارش رسانه ها در ايران حاکی از تعطيلی روزافزون کارخانه ها و اخراج گسترده کارگران است. در حال حاضر، نرخ بيکاری در ايران بالای ۱۲ درصد است.

بسياری از کارشناسان اقتصادی می گويند که سياست های دولت محمود احمدی نژاد از جمله واردات بی رويه موجب تعطيلی کارخانه ها شده است.

در اين خصوص، عليرضا محجوب، دبير کل خانه کارگر، چندی پيش از تعطيلی حداقل ۴۰۰ واحد توليدی و اخراج حدود ۲۰۰ هزار کارگر سخن گفت.

اين آمار، تکذيب محمد جهرمی، وزير کار و امور اجتماعی، را به همراه داشت. اين در حالی بود که آقای جهرمی در نيمه سال گذشته از بيکار شدن ۲۵۳ هزار کارگر، تنها در شش ماه نخست سال ۱۳۸۷ خبر داده بود.
در ارتباط با بدتر شدن شرايط زندگی کارگران، تشکل های امضا کننده بيانيه روز اول ماه مه نوشته اند: « ما، کارگران، در مقابل اين وضعيت به غايت ضد انسانی و گسترش عمق و دامنه آن سکوت نخواهيم کرد و اجازه نخواهيم داد بيش از اين، حق حيات و هستی ما را به تباهی بکشانند.»

در اين بيانيه با اشاره به اينکه کارگران، توليد کنندگان اصلی ثروت و نعمت در جامعه هستند، آمده است: « ما حق مسلم خود می دانيم تا با بالاترين استاندارد های حيات بشر در آسايش و رفاه، زندگی کنيم.»

تشکل های امضا کننده بيانيه اول ماه مه در ادامه به دستمزدهای به شدت زير خط فقر، اخراج و بيکاری گسترده کارگران، عدم پرداخت به موقع دستمزد ميليون ها کارگر، تحميل قرار دادهای موقت و سفيد امضاء، بازداشت و زندانی کردن کارگران و سرکوب تشکل ها و اعتراضات کارگری اعتراض کرده اند.

در پايان اين بيانيه، ۱۵ خواسته تشکل های مستقل کارگری ذکر شده است که از جمله آنها، تامين امنيت شغلی برای همه کارگران و توقف اخراج ها، لغو قراردادهای موقت و سفيد امضاء، افزايش فوری حداقل دستمزدها براساس اعلام نظر خود کارگران و برپايی تشکل های مستقل کارگری هستند.

در اين بيانيه همچنين آمده است: «اعتصاب، اعتراض، تجمع و آزادی بيان، بايد بدون قيد و شرط به عنوان حقوق خدشه ناپذير اجتماعی کارگران به رسميت شناخته شوند.»

تشکل های کارگری در بيانيه مشترک خود در عين حال، خواستار برابری حقوق زنان و مردان، آزادی تمامی کارگران زندانی از جمله منصور اسانلو و ابراهيم مددی و لغو تمامی احکام صادر شده برای فعالان کارگری و توقف پيگرد های قضايی و امنيتی عليه آنان شدند.

پشتيبانی از جنبش های آزادی خواهانه و برابری طلب همچون جنبش دانشجويی و زنان و درخواست برای اعلام رسمی تعطيلی روز اول ماه مه و لغو محدوديت در برگزاری مراسم اين روز از ديگر خواسته های موجود در اين بيانيه هستند

نامه خانواده های دانشجویان دربند امیرکبیر به آیت الله هاشمی شاهرودی: آیا عزیزان ما شهروند ایران نیستند؟

2009-04-30T01:57:00.000-07:00

خبرنامه امیرکبیر: خانواده های دانشجویان دربند امیرکبیر با ارسال نامه ای به آیت الله هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضائیه خواستار رعایت حقوق شهروندی فرزندان خود شدند. متن این نامه به شرح زیر است

بسمه تعالی

حضرت آیت الله شاهرودی، ریاست محترم قوه قضائیه

با سلام

احتراما به استحضار می رساند چهار دانشجوی دانشگاه امیرکبیر با نام های مجید توکلی، حسین ترکاشوند، اسماعیل سلمانپور و کوروش دانشیار بیش از هشتاد روز است که بدون دسترسی به وکیل و هیچ گونه ملاقاتی با خانواده هایشان در بازداشت به سر می برند. نزدیک به شصت روز از بازداشت دیگر فرزندانمان با نام های عباس حکیم زاده، مهدی مشایخی، احمد قصابان، نریمان مصطفوی و بیش از ۴۰ روز از دستگیری یاسر ترکمن نیز می گذرد. چند روز پیش نیز مسعود دهقان، فرزند شهید و دانشجوی دیگر این دانشگاه بازداشت شد. تمام بازداشت ها به دلیل اعتراض به دفن شهدا در دانشگاه امیرکبیر و قبل و بعد از مراسم تدفین بوده است. چند تن از دانشجویان طی این مدت حتی تماسی با خانواده های خود نداشتند و اجازه ملاقات خانواده ها و دسترسی وکیل به پرونده آنها داده نشده است

شما طی چند روز گذشته با صدور نامه ای خواستار رسیدگی به وضعیت رکسانا صابری شده اید. جای خوشحالی است که به سرنوشت شهروندان ایرانی حساسیت نشان می دهید اما آیا عزیزان ما شهروند ایران نیستند؟ آیا رسیدگی عادلانه یعنی فرق گذاشتن بین شهروندان ایرانی؟ چرا دستوری مشابه برای فرزندان بیگناه و جوان ما صادر نمی کنید؟ مادر و پدرهایی که هر روز با مراجعه به دادگاه انقلاب بی هیچ نتیجه ای باز می گردند و برنگرانی شان افزوده می شود، تاب و توان زندانی بودن فرزندانشان را در سلول های انفرادی زندان اوین ندارند. دو ماه است که برای دیدن آنها و اطلاع از وضعیت جسمانی شان به هر دری زده ایم اما هیچ نتیجه ای نگرفتیم. وقتی فرزندانمان را نمی بینیم چگونه اطمینان داشته باشیم که سالم هستند. چگونه آرام بگیریم در حالی که حتی از وضعیت جسمی و روحی آنها اطلاعی نداریم

خواهشمدیم دستورات لازم را جهت دیدار فرزندانمان و آزادی آنها صادر کنید و خانواده نه دانشجوی در بند که جوانی شان را در زندان می گذرانند از نگرانی برهانید

با احترام

خانواده های دانشجویان زندانی
ترکاشوند، ترکمن، توکلی، حکیم زاده، دانشیار، دهقان، قصابان، مشایخی، مصطفوی

آزادی برای فعالين و اتحاديه های کارگری در ايران

2009-04-29T01:35:00.001-07:00

قطعنامه مشترک اتحاديه های بين المللی کارگری، سایت سندیکای کارگران اتوبوس رانی تهران و حومه

اول ماه می ٢٠٠٩ و آزادی برای فعالان دربند اتحاديه ھای کارگری در ايران

بيش از صد سال است که کارگران و اتحاديه ھايشان در سرتاسر جھان اول ماه می، روز جھانی کارگر را جشن می گيرند. اول ماه می روزی است که کارگران پايبندی شان را برای برقراری آزادی و عدالت اجتماعی به صورت جھانی به نمايش می گذارند. اول ماه می از زمان برگزاری اولين روز جھانی کارگر در سال ١٨٩٠ ، به سبب وجود حکومت ھايی که ھنوز اجتماعات غير رسمی را در اول ماه می ممنوع می کنند، نه تنھا در تجمعات عمومی، بلکه در زندان ھا نيز جشن گرفته شده است

ايران يک چنين کشوری است. سال ھاست که تلاش کارگران برای برگزاری تظاھرات عمومی اول ماه مه با حملات پی در پی، ضرب و شتم و حبس و زندان روبرو بوده است. در دو سال گذشته، کارگران و طرفداران حقوق زحمتکشان، به دنبال سازماندھی تجمعات اول ماه مه به شلاق خوردن در انظار عمومی محکوم شده اند.

محمود صالحی، رھبر اتحاديه مستقل خبازان در کردستان ايران، به جرم تلاش برای برگزاری تظاھراتی در اول ماه مه ٢٠٠٤ ، به مدت يک سال در زندان بسر برد. تشکلات خانه‍ی کارگر و يا شوراھای اسلامی کار که از حمايت دولت برخوردارند، مراسم رسمی جشن ساليانه‍ی اول ماه می براه می اندازند و اين مراسم را برای کارگران به شکلی طراحی می کنند تا در آن به جای پرداختن به مسائل واقعی ای که کارگران با آنھا مواجه اند به صحبت در مورد مسائلی پرداخته شود که دولتمردان خواھان شنيدن آنھا ھستند. اما اتحاديه ھای آزاد کارگری در ايران غيرقانونی اند و ھمواره از شرکت فعالان اتحاديه ھای مستقل کارگری در اين مراسم جلوگيری بعمل
آمده است

سرکوب اتحاديه ھای کارگری در ايران

بطور محض، اتحاديه ھای کارگری در ايران تنھا بخاطر جشن گرفتن اول ماه می نيست که مورد تھاجم قرار می گيرند. ھرگونه گرايشی به اتحاديه مستقل کارگری با دورنمای سرکوب مواجه است.

در ژوئيه ٢٠٠٨ ، پنج ھزار کارگر شرکت نيشکر ھفت تپه در شھر جنوبی شوش، پس از ٤٦ روز اعتصاب بخاطر شش ماه حقوق عقب افتاده شان، يک اتحاديه مستقل کارگری تشکيل دادند. در بيستم دسامبر، پنج تن از رھبران انتخابی اين اتحاديه به جرم" به خطر انداختن امنيت ملی" و" تبليغات ضددولتی" در ارتباط با اعتصاب و تشکيل اتحاديه، متھم شدند. بدنبال استقبال اندک از انتخابات ٢٤ فوريه ٢٠٠٩ برای شورای اسلامی کار در ھفت تپه، کارکنان اتحاديه از جمله "علی نجاتی" رئيس اتحاديه ی ھفت تپه مجددا دستگير شدند. در نتيجه ی فشار ھمکاران و فعالان اتحاديه ھای کارگری در سرتاسر جھان علی نجاتی پس از ٤٥ روز بازداشت -٣٣ روز آن در سلول انفرادی، به قيد وثيقه آزاد شد. در چھاردھم مارچ، علی نجاتی و چھار تن ديگر از رھبران سنديکای کارگران ھفت تپه به يک سال زندان محکوم شدند.

ھم اکنون منصور اسالو و ابراھيم مددی، رھبران سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تھران و حومه، صرفا به خاطر فعاليت ھای اتحاديه ای شان، در حال

سپری کردن بترتيب: پنج سال و سه و نيم سال حکم زندان می باشند. در سومين دوره ی زندان اسالو برخوردھای ناگواری با وی شده و از مداوای ضروری برای سلامتی وی سر باز زده شده است. درست قبل از تأسيس اتحاديه ھا در سال ٢٠٠٥ ، فعالانی از جمله اسالو بشدت از جانب اوباشان و اعضای ارگان ھای مورد حمايت دولت مورد حمله واقع شدند. برخی از کارگران در پی حمايت از عملکردھای اتحاديه به شکل غير عادلانه ای ھمچنان از کار برکنار مانده اند. فرزاد کمانگر، معلم و فعال اتحاديه که از جولای ٢٠٠٦ در بازداشت بسر می برد، در فوريه ٢٠٠٨ به مجازات مرگ محکوم و به زندان مشھور اوين در تھران منتقل شد.
ھمه فعالان اتحاديه ای ايران که صرفا بخاطر فعاليت ھای مشروع و مسالمت آميزشان ھم اکنون در زندان بسر می برند بايد فورا آزاد شده و اتھامات عليه آنھايی که با خطر زندان مواجه اند بدون ھيچ قيد و شرطی پس گرفته شود

اول ماه می امسال افراد و سازمانھا در داخل و خارج از ايران، برای آزادی اين رھبران کارگری زندانی که برای ارتقاء حقوق اوليه اتحاديه ھای کارگری در ايران و کارگران و حقوق بشر در سطح جھان مبارزه می کنند دست به کارزار زده اند.
دولت ايران قبل از اول ماه می ٢٠٠٩ و احتمالا انتخابات رياست جمھوری در جون، در حال شدت بخشيدن به سرکوب ھای خود عليه اتحاديه ھای مستقل کارگری می باشد

ھم چنان که ما در آستانه ی اول ماه می ٢٠٠٩ می باشيم، سازمان آموزش جھانی (ايی.آی)، فدراسيون بين المللی کارگران حمل و نقل (آی.تی.اف)، کنفدراسيون بين المللی اتحاديه کارگری (آی.تی. يو. سی)، و اتحاديه بين المللی کارگران صنايع مواد غذايی، کشاورزی و خدمات (آی يو اف) ھم پيمان مجددا مايلند که توجه جوامع بين المللی را به مبارزه ی مشترکمان در حمايت از حقوق پايه ای کارگر و اتحاديه کارگری در ايران جلب نمايند. حق تشکل کارگران، قرادادھای دسته جمعی با کارفرمايان و حق اعتصاب ھم چنان که در کنوانسيون ھای آی.ال.او مورد تجليل واقع شده، حقوق لازم و لاينفک انسانی اند. کارگران ايران بايد آزاد باشند تا حقوقی را که کارگران در ھر مکانی شايسته ی برخورداری از آنند را تجربه کنند. ما مقامات را فرا می خوانيم تا به کارگران در ايران اجازه دھند آزادانه برای جشن گرفتن روز کارگر به خواھران و برادرانشان در گوشه و کنار جھان بپيوندند، و خواھان آزادی فوری و بی قيد و شرط منصور اسالو، ابراھيم مددی، فرزاد کمانگر و کليه زندانيان ديگری ھستيم که در حال حاضر بخاطر کوشش برای بھره مندی از حقوق پايه ای شان به عنوان کارگران و فعالان اتحاديه ھا يا در زندان بسر می برند و يا با خطر زندانی شدن مواجه اند

٢٧ آوريل ٢٠٠٩

اتحاديه بين المللی کارگران صنايع مواد غذايی، کشاورزی و خدمات (آی. يو. اف)
سازمان آموزش جھانی (ايی. آی)
فدراسيون بين المللی کارگران حمل و نقل (آی. تی. اف)
کنفدراسيون بين المللی اتحاديه کارگری (آی. تی. يو. سی

از حرکت حقوقی و صنفی کانون معلمان ایران حمایت میکنیم

2009-04-28T01:30:00.000-07:00

اطلاعیه مطبوعاتی

آموزش وپرورش به عنوان یکی از اصول اساسی توسعه در جوامع امروزی شناخته شده و از آن به عنوان ابزار اصلی برای بهبود وضعیت حقوق بشر وترویج آزادی های انسانی ومدنی یاد می شود، اما متأسفانه در کشور ما به جای نگاه تولیدی به نهاد آموزش وپرورش از آن به عنوان نهادی مصرفی یاد می‌شود و هنوز در سیاست‌گذاری‌های کلان به صورت اساسی به تربیت نیروی انسانی توجه نشده است و مسئولین حاضر نیستند بپذیرند که آموزش وپرورش رکن اساسی توسعه‌ی پایدار وسرمایه‌ی ‌انسانی متخصص، بالاترین سرمایه برای توسعه وپیشرفت کشور است.

کانون معلمان ایران به عنوان تشکلی صنفی وغیر سیاسی در حدود ده سال است برای بهبود وضعیت آموزش وپرورش کشور وبهبود وضعیت معیشتی معلمان عزیز تلاش می‌کند و اعضای این تشکل تاکنون هزینه‌های زیادی ازجمله زندان، تبعید وانفصال را پرداخته‌اند به این امید که در وضعیت ناگوار آموزش وپروش کشور تغییرات مثبتی حاصل شود که متأسفانه در این یک دهه یا ندای عدالت طلبی معلمان وتنها تشکل اصلی آنان را مسئولان نشنیده‌اند و یا این عدالت خواهی با سهل انگاری‌های مکرر آنان روبه‌رو شده است که همین امر باعث وارد آمدن خسارات زیادی به جامعه دانش پژوه شده است. پایه گذاری ناهنجاری و بروز معضلات بی‌شمار اخلاقی و اجتماعی در کشور تا حدود زیادی به بی‌توجهی‌های مسئولین کشور نسبت به اهمیت آموزش و پرورش ونقش معلمان در آن باز می‌گردد.

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، ضمن تقدیر از همه‌ی تلاش‌های عدالت جویانه‌ی کانون معلمان ایران در جریان سال‌های اخیر وهزینه‌های فراوانی که فعالان صنفی-فرهنگی در راه بهبود وضعیت آموزشی کشور پرداخته‌اند یک بار دیگر حمایت کامل خود را از برنامه‌ی اعتصاب روزهای6 ،7و 8 اردیبهشت ماه این کانون ومعلمان ابراز می‌دارد و از همه‌ی دانش آموزان عزیز وخانواده‌های گرامی آن‌ها نیز می‌خواهد که این قشر فرهنگی را در این حرکت قانونی یاری دهند تا در تصحیح نقص‌های ساختاری سیستم آموزش وپرورش و بالطبع آن ساختن آینده‌یی بهتر برای کشور سهیم شوند و در همان حال این مجموعه به مسئولان اجرایی کشور نیز گوش‌زد می‌کند که بیش از این با بی توجهی و نقض مکرر قانون و برخوردهای پلیسی وامنیتی با معلمان از زیر بار مسئولیت خود شانه خالی نکنند چرا که آن‌چه که در مطالبات و اعتراضات معلمان ایران مطرح می‌شود تنها اجرای قانون است که سیستم آموزشی و جامعه نیز از آن ذینفع خواهد بود، است.

دبیرخانه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

تهران – ششم اردیبهشت ماه 1388

همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات

2009-04-27T01:34:00.000-07:00

کانون زنان ایرانی :گروهها و فعالان جنبش زنان ایران نیز واردکارزار انتخاباتی شدند.البته نه برای حمایت از یک کاندیدای خاص که برای طرح مطالبات زنان.آنها صبح امروز با برگزاری یک کنفرانس خبری و همچنین با صدور بیانیه ای در تهران موجودیت خود را تحت عنوان "همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات " اعلام کردند.بیانیه ای که هم چرایی حضور آنها را در زمانه انتخابات بیان می کند و هم خواسته هایشان را از رییس جمهوری آینده .آنها همچین در بیانیه خود شرح داده اند که در ایام انتخابات چه خواهند کرد

متن کامل بیانیه به این شرح است

بیانیه ی آغاز به کار «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات

چرا ائتلاف در زمانه انتخابات؟

ما، بخشی از جنبش زنان ایران، به عنوان کنشگران جامعه ی مدنی در عرصه های گوناگون صنفی، مطبوعاتی، سازمان های غیردولتی، احزاب، و از درون کمپین های متعدد، طی سالیان گذشته راه های گوناگونی را برای تحقق خواسته های زنان پیموده ایم و هرگاه ضرورت اقتضا می کرده، برای تحقق این خواسته ها در کنار هم گام برداشته ایم. امروز نیز مصمم شده ایم، به منظور ارائه ی بخشی از مطالبات خود و زنان سرزمین مان، با بهره گیری از فضای انتخاباتی، ائتلاف دیگری را شکل دهیم. هدف این ائتلاف صرفا طرح مطالبات زنان است و درصدد حمایت از کاندیدایی خاص یا مداخله در حق شهروندان برای مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات نیست، بلکه در پرتو این کنش دسته جمعی

ـ ما می خواهیم گفتمان «دولت ـ مردانه» را، که معمولا در فضای انتخابات غلبه دارد، از راه مسالمتآمیز به سمت تحقق نیازهای جامعهی مدنی و بهخصوص مطالبات معوق مانده ی زنان سوق دهیم

ـ ما می خواهیم از طریق کنش جمعی خویش، مسئولان را متوجه کنیم که باید، نه فقط به لایه های راس هرم قدرت،که به گروه های مردمی و اقشار حاشیه ای نیز پاسخگو باشند و اگر درصدد جلب آرای زنان، دانشجویان، معلمان و سایر اقشار جامعه و کسب مشروعیت هستند، باید در قبال آن برای تحقق مطالبات و خواسته های آنان نیز تلاش کنند

ـ ما می خواهیم از این طریق نشان دهیم که اگر «نیک بنگریم»، در سخت ترین شرایط اجتماعی و سیاسی هم میتوان شهروندی تاثیرگذار بود و برای زندگی بهتر و عادلانه تلاش کرد، ولی تحقق این امر مشروط به آن است که ما زنان بتوانیم و ثابت کنیم که از ظرفیت، هوشیاری و جسارت آزمودن راه های گوناگون مدنی برخورداریم. زیرا تجربه نشان داده که هر فضا و روزنه ای که زنان واگذاشته اند، بلافاصله با حضور "زن ستیزان" فتح شده و زندگی یکایک زنان کشور را بیش از پیش دستخوش تبعیض ها و محدودیت های غیرانسانی و رفتارهای خشونت بار کرده است

به دنبال چه هستیم؟

برابری حقوقی و رفع تبعیض های جنسیتی، قومی و طبقاتی جوهر و شالوده ی مشترک مطالبات زنان در تمامی اقشار جامعه است. زنان ایران از طبقات و گروه های گوناگون اجتماعی، با این باور که ساختارهای اجتماعی در شرایط و روابط جنسیتی تاثیر دارد، همواره همدوش مردان، برای دستیابی به دموکراسی، آزادی های فردی و مدنی و حقوق شهروندی مبارزه كرده اند و از این روست که امروز نیز مانند گذشته در کنار دیگر گروههای اجتماعی، علاوه بر درخواست های مشخص خود، خواستار به رسمیت شناختن و تحقق آزادی های عمومی مصرح در قانون اساسی از جمله آزادی بیان، آزادی اجتماعات و... و همچنین توقف فشارهای گوناگون بر زنان، دانشجویان، کارگران، معلمان، اقوام و مذاهب گوناگون هستند. اما از سوی دیگر نیز می دانند که برابری جنسیتی پیش شرط تحقق دموکراسی، توسعه ی پایدار و دستیابی به جامعه ای سالم، انسانی و عاری از خشونت، فقر و بی عدالتی است

از این رو ما، زنان و مردان ایرانی، با اعتقاد به اینکه بدون رفع تبعیض از زندگی زنان، هیچ جامعه ای به دموکراسی و عدالت ـ این دو آرمان همیشگی جامعه ی ایرانی ـ دست نخواهد یافت، از کاندیداهای ریاست جمهوری می خواهیم در سیاست ها و برنامه های خود، دو مطالبه ی اساسی ما را (که زمینه¬ساز تحقق مطالبات زنان در حوزه های گوناگون مندرج در جزوه ی تشریحی این ائتلاف است) مورد توجه قرار دهند

پیگیری مجدانه ی پیوستن ایران به «کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان

میدانیم که لایحه ی «پیوستن دولت ایران به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان» توسط دولت هفتم به مجلس شورای اسلامی تقدیم شد، اما متاسفانه پس از آن که این لایحه در مجلس ششم به تصویب رسید، شورای نگهبان آن را رد کرد و مجلس این لایحه را برای تصمیم گیری به مجمع تشخیص مصلحت نظام، که رئیس جمهور هم یکی از اعضای آن است، ارجاع داد. از این رو، از رئیس جمهور آینده می خواهیم با احترام به اصل برابری ، عدم تبعیض و عدالت جنسیتی، پیگیری مجدانه ی پیوستن ایران به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را در صدر اولویت های خود قرار دهد

تلاش در جهت رفع قوانین تبعیض آمیز علیه زنان و به ویژه بازنگری و اصلاح اصول 19، 20، 21 و 115 قانون اساسی، به منظور گنجاندن اصل برابری جنسیتی بدون قید و شرط

می دانیم که تغییر یا اصلاح قوانین تبعیض آمیز در حوزه ی اختیارات ریاست جمهوری نیست، اما به این امر نیز واقف ایم که اگر هیئت دولت آینده به اصل برابری زنان کشور پایبند باشد و آن را از وظایف خود بداند می تواند با امکانات و مجموعه ظرفیت های خود در جهت رفع تبعیضات قانونی علیه زنان اقدامات بسیار موثری انجام دهد و برای آن که مردم و نیز مجلس بتوانند در جهت تغییر قوانین مدنی و جزایی تلاش کنند، باید در وهله ی اول با گنجاندن «اصل برابری جنسیتی بدون قید و شرط» در قانون اساسی این امکان را فراهم آورد

چه خواهیم کرد؟

ما برای طرح و گسترش مطالبات زنان در میان مردم و مسئولان، هر اقدامی را که لازم باشد، در حد توان و امکانات خود در سه سطح مردم، جامعه¬ی مدنی و کاندیداها، انجام خواهیم داد و امیدوار هستیم که بتوانیم حداقل در فضای انتخابات به بسط خواسته¬ها و مطالبات زنان در سطح جامعه و در میان مسئولان تلاش کنیم و با تحقق دو مطالبه¬ی کلیدی ذکر شده، در جهت نیل به سایر درخواست¬های زنان نیز قدم برداریم

و اما چگونه؟

ما در این حرکت مسالمت آمیز و دسته جمعی سعی خواهیم کرد با توافق هرچه گسترده¬تر در میان گروه های جنبش زنان و نیز دیگر گروه های اجتماعی، مسیر آینده ی این ائتلاف را با مشارکت همه ی علاقه مندانی که به آن می پیوندند مشخص کنیم. از این رو از تمامی گروه ها و افرادی که تمایل دارند به این ائتلاف ملحق شوند و مسیر حرکت آن را شکل دهند می خواهیم با ای میل زیر تماس بگیرند و در گردهمایی ها و جلسات بحث و تصمیم گیری درباره ی چگونگی ادامه ی حرکت مشارکت کنند تا از این طریق بتوانیم با همفکری و توافق هرچه وسیع¬تر در طرح مطالبات زنان در این مقطع توفیق یابیم.

برای امضاء بیانیه و پیوستن به این حرکت با ای¬میل زیر تماس بگیرد

activistwomenforum@gmail.com

گروه ها و افراد اولیه ی امضاکننده ی این بیانیه

میدان زنان

کانون زنان ایرانی

مدرسه فمینیستی

انجمن زنان پارس

گروه تغییر برای برابری در اصفهان

کمپین یک میلیون امضاء در قم

انجمن تلاشگران سلامت

انجمن ملی زنان کارآفرین

جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان

جمعی از مادران صلح

شبکه وکلای داوطلب

انجمن زنان مدیر کارآفرین

کمیته زنان سازمان دانش آموختگان تحکیم وحدت

کمیته زنان انجمن های اسلامی شرق کشور

کمیته زنان فرزندان اهورایی ایران

انجمن فراسو (تبریز)

کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت

گروه زنان انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شریف

کمیته گزارشگران حقوق بشر

افراد( به ترتیب حروف الفبا:)

آزیتا شرف جهان

آسیه امینی

آمنه شیرافکن

آناهید آباد

آیدا قجر

آینا قطبی یعقوبی

اشرف گرامی زادگان

اعظم اکبرزاده

اعظم صادقی خطیبی

اعظم طالقانی

افسر صفائیان

اکرم خیر خواه

اکرم مینویی

الناز بابایی

الهه کولایی

اشرف چیتگرزاده

باران کوثری

بهار آذرم

بهاره هدایت

بیژن زاده

پرستو دوکوهکی

پروین بختیارنژاد

ترانه بنی یعقوب

ثریا سهرابی نژاد

تهمینه طاهری

حمیده ابراهیمی

خدیجه مقدم

خسرو دلیرثانی

رزا حسامی

رزیتا شرف جهان

رودابه امیدیان

رویا زینل

زهرا بی شتاب

زهرا اکبرزاده

زهرا بی شتاب

زهرا سعیدزاده

زهرا مینویی

زهره امینی

زهره معینی

ژیلا بنی یعقوب

ژیلا شریعت پناهی

سارا صباغیان

ساقی لقایی

ساناز محسن پور

سحر طالبی

سعیده نادری

سوسن شریعتی

سولماز ایگدر

سونیا ترکمان

سیمین بهبهانی

شادی صدر

شهره مهولاتی

شهلا اعزازی

شهلا شرکت

شهلا لاهیجی

شیرین عبادی

شیوا نظرآهاری

صادقه شیردل

طاهره طالقانی

عارفه الیاسی

غزال شولی زاده

غزال محسن پور

فاطمه امدادی

فاطمه سیف اللهی

فاطمه صادقی

فاطمه گوارایی

فاطمه مسجدی

فخرالسادات محتشمی پور

فرزانه دشتی

فرزانه طاهری

فرشته اصانلو

فرشته جمشیدی

فرنگیس مزداپور

فریده غائب

فیروزه صابر

گوهر شمیرانی

گیتی پورفاضل

گیتی خیرخواه

گلبهار ممویی

لادن علوی

لیلا انصاری

لیلا صحت

لیلی ارشد

محبوبه عباسقلی زاده

مرضیه داورزنی

مریم بهرمن

مریم بهشتی

مریم بیدگلی

مریم رحمانی

مریم قنبری

مریم کیان ارثی

مریم مجد

مریم یاسمین شیرازی

مژگان جعفریان

مسرور منشی زاده

منصوره شجاعی

منیژه رسولزاده

مونا محمدزاده

مهرنوش اعتمادی

مهسا برخوردار

مهسا فتوحی

مهین فهیمی

مینو کیامان

مینو مرتاضی

میترا آناهید

ناهید توسلی

نسرین افضلی

نسرین ستوده

نسرین علوی

نسرین ملکی

نسیم سرابندی

نسیم غنوی

نوشین احمدی خراسانی

نیلوفر مهدیان

وحیده مولوی

هاله سحابی

هایده تابش

هدا عمید

یاسمن دادور

یاسمن نیلفروشان

جمع آوری امضاء دارد

http://irwomen.net

برنامه ما چیست؟

2009-04-25T14:04:00.000-07:00

برنامه ما لو رفت!

جالب اینکه مامورین بیش از ما به برنامه ما امید داشتند!!!

افزايش فشار بر زندانيان؛ نگهداری اجباری زندانيان در سرما

2009-04-17T03:51:00.002-07:00

کميته دانشجويی دفاع از زندانيان سياسی، تهران پنح شنبه ۲۷ فروردين ۸۸ - بر اساس گزارشات دريافتی از داخل زندان رجائی شهر کرج (گوهردشت)، مقامات زندان در تاريخ ۲۴ فروردين ماه امسال، در حالی که هوا به شدت سرد و غير قابل تحمل بود و بارش باران و برف جريان داشت، همه زندانيان سياسی و غير سياسی را در قسمت هواخوری زندان به اجبار ساعت ها نگه داشتند. اين اقدام مبهم مقامات زندان که هنوز در اين باره پاسخی به زندانيان معترض نداده اند، موجب سرما خوردگی و بيماری عده ای از زندانيان شده است

به گفته تعدادی از زندانيان اين زندان، در اين اوضا ع تعدادی از زندانيان سياسی که مجال پوشيدن کفش يا دمپايی را نيافتند به دستور افسر نگهبان وقت و مسئولين امنيتی زندان( از جمله کرمانی) با پای برهنه روی آسفالت هوا خوری زندان نگه داشته شدند و به وضعيت سلامتی و ميزان مقاومت بدن آنها در مقابل سرمای شديد اعتنايی نشد.

بعد از وقوع قتل های مشکوک از جمله مرگ نا متعارف زندانی سياسی امير حسين حشمت ساران در زندان مذکور و همچنين اميدرضا مير صيافی در زندان اوين ، برخوردها و تعامل با زندانيان تحت الشعاع قرار گرفته و برای ايجاد رعب و وحشت آنها را با انواع و اقسام توهين ، تحقير و حتی ضرب و شتم مواجه می سازند. لازم به ذکر است که برخوردها نسبت به قبل با شدت عمل بيشتری تداوم يافته است به نحوی که با حملات ناگهانی به سلول ها، افراد محبوس را مورد آزار و اذيت قرار داده و با فحاشی های رکيک به آنان توهين می کنند تا آنجايی که حتی به پرده های داخل سلول ها هم که جزئی از بيت المال است رحم نکرده و آنها را پاره می کنند تا مرزبندی هايی که جهت رفاه حال زندانيان توسط پرده ها ايجاد می شود را بر هم بزنند.

چند نفر از زندانيان زندان رجائی شهر به کميته دانشجويی دفاع از زندانيان سياسی گزارش داده اند که مقامات زندان تمام تلاش خود را به کار گرفته اند تا با اعمال فشارهای روانی به زندانيان، شرايط زندگی در اين زندان را سخت تر از پيش کنند. تا کنون عکس العمل هايی نسبت به اين نوع برخوردهای غير اخلاقی و و مغاير با قوانين سيستم قضايی جمهوری اسلامی و موازين بين المللی از طرف زندانيان صورت گرفته است.

تعدادی از زندانيان در تماسی با کميته دانشجويی دفاع از زندانيان سياسی گفته اند پس از آنکه مراتب اعتراض خود را به مسئولين زندان ابلاغ کردند و بی نتيجه ماند با مدير سازمان زندانها مکاتبه و تماس حاصل نمودند که اين اقدام هم تا کنون نتيجه ای در بر نداشته است.

علارغم اينکه در طبقه بندی سازمان زندان های جمهوری اسلامی زندان رجاوی شهر به نگهداری جرائم عمدی از قبيل قتل و شرارت اختصاص يافته اما ده ها زندانی سياس يدر اين زندان نگهداری می شوند.

کميته دانشجويی دفاع از زندانيان سياسی از مقامات جمهوری اسلامی می خواهد حقوق انسانی و قانونی زندانيان را رعايت کند. اين کميته همچنين برای بهبود وضعيت زندانيان همه تلاش خود را انجام می دهد و در اين راه از نهادهای بين المللی نيز کمک می گيرد.

کميته دانشجويی دفاع از زندانيان سياسی، تهران
komitedefa@gmail.com

فراخوان کمیته مشارکت سیاسی زنان افغانستان

2009-04-15T03:27:00.000-07:00

توافقنامه ی بن و پس از آن تصویب قانون اساسی افغانستان و الحاق دولت به کنوانسیون بین المللی رفع هر گونه خشونت علیه زنان، آغاز به رسمیت شناختن حقوق و مشارکت سیاسی زنان در افغانستان پس از طالبان به شمار میرود؛ اما با آنهم تمامی این تحولات، نتوانست نقطه ی پایان بر انزوا و عدم مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان افغان باشد، زیرا تا هنوزبرای زنان به دلیل نداشتن قدرت نظامی، پشتوانه ی اقتصادی و محرومیت طولانی از مشارکت اجتماعی، سهم مورد توقع در حکومت و نهاد های قدرت داده نشده است

به عنوان نمونه برخلاف تعهدات بین المللی، حکومت افغانستان، کابینه ی با تنها یک زن و ستره محکمه بدون حضور زنان را ساخت. در تمام این مدت تا اکنون تنها با لابی کردن جامعه بین المللی و با فشار گروه های زنان، حکومت وادار به تصویب برخی قوانین و امتیاز های اداری و سیاسی به نفع زنان شده بود ؛ اما در هفت سال گذشته روشن گردید که گاهی تعهدات حکومت دستخوش مصلحت ها و فشار های سیاسی می شود. از سوی دیگر، جامعه جهانی نیز به دلیل مصلحت های سیاسی، از فشار لازم بالای حکومت، در قسمت حضور بیشتر زنان در کابینه و قوه قضاییه خود داری کرده وتن به تصویب قوانین ضد حقوق بشری زنان داده است. اکنون دولت افغانستان از روند توافقات بن ومسیر اصلی اش کاملا خارج وجامعه ما باردیگر به استبداد،عقب گرایی وبنیادگرایی میگراید.زیرا دولت با وجود حمایت جامعه جهانی و مصارفات گزاف پولی بخاطر مصلحت وسازش های سیاسی عقب پرده وتفکرو اندیشه عقب گرایانه نتوانست کوچک ترین نیازمندی ملت مظلوم،محروم و جنگ زده را برآورده سازد،بنا برای پنهان کردن واقعیت های عینی وذهنی جامعه وکتمان ضعف خویش وامتیاز دادن به اپوزیسیون بنیادگرا به یک عمل دیگر ضد زن دست یازید و آن تصویب و توشیح قانون احوال شخصیه اهل تشیح است.

این قانون که در مغایرت با قانون اساسی کشور قرار دارد ازسوی حلقات زن ستیز و بنیادگرای مذهبی مهر تایید خورد. قانون مذکور زن سرزمین افغانستان را با وجود داشتن حق مساوی ، تسجیل شده در قانون اساسی،از حقوق اولیه انسانی اش محروم می سازد. با یک کلام می توان گفت که زن در افغانستان هنوز هم جنس دوم به حساب می رود حقوق انسانی وی با چالش ها و پدیده های عقب مانده بدوی چون عنعنه ،رسوم ناپسند و مذهب را وسیله قراردادن، پایمال گردیده و در حاشیه جامعه رانده میشود.

همان گونه که تجربه جنبشهای زنانه در کشورهای دیگر نشان داده است، قوانین عادلانه و به دست آوردن فرصتهای برابر برای زنان، در نتیجه کار و مبارزه ی زنان در کنار حمایت جهانی از این دست جنبشها میسر بوده است. در افغانستان، این تجربه ها به همت زنان افغان امکان پذیر بوده و زمینه عملی شدن آن در یک جا شدن، دادخواهی پیگیر، استفاده از افکار عمومی داخلی و خارجی و تقویت انجمن ها و شبکه های حمایت از زنان افغان در سطح ملی و منطقه یی امکان پذیر می باشد.

چنانچه کمیته مشارکت سیاسی زنان در ماه ثور سال 1383هجری خورشیدی به ابتکار فعالین حقوق زن در کابل با هدف حمایه از حقوق انسانی و سیاسی زنان و بلند بردن آگاهی سیاسی و رهبری زنان برای مشارکت در قدرت و مبارزه در برابر نظام اجتماعی حاکم برجامعه برای تامین عدالت جنسیتی تاسیس شد .

این کمیته از بدو تاسیس تا حال فعالیت های چون حمایت از حضور زنان در موقیعت های سیاسی، راه اندازی کارزار ها برای اشتراک زنان در روند های انتخاباتی، رایزنی برای حضورسیاسی زنان در کابینه وشورای عالی قضا، برگزاری کنفرانس ها، سیمینار ها و کارگاه های مشورتی وتحلیلی روی بستر سازی دیدگاه های جنسیتی در قوانین وبراه انداختن تظاهرات و راهپیمائی ها به مناسبت های مختلف ، نظارت ازعملکرد دولت وموضع آن در قبال مسله زن، حمایت ازموجودیت وزارت زنان را انجام داده است .

بنا به وسیله این فراخوان از تمام زنان آگاه کشوروشبکه ها وجنبش های زنان جهان که خواهان تحقق حقوق انسانی زنان در افغانستان اند و در همنوایی با این فراخوان کمیته مشارکت سیاسی زنان قرار دارند تقاضا میکنیم که دراین مبارزه حق طلبانه کمیته مشارکت سیاسی را همراهی نموده مسوولیت تاریخی و انسانی خویش را برای اعاده حقوق انسانی زنان ادا نمایند.

لطفا علاقمندی و نظریات خویش را بزودترین فرصت با تماس به نشانی های ذیل اعلام نمایید.

داکتر عالمه موسس و عضو هیآت اجراییه کمیته مشارکت سیاسی زنان افغانستان

a_alema@yahoo.de

شفیقه حبیبی ریسس کمیته مشارکت سیاسی زنان افغانستان

Shafiqa_h@yahoo.com